Erem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Gece yarısı çocuğun boynunda aniden elinize gelen o küçük yumruyu hissettiğiniz anı hepimiz çok iyi biliyoruz. O an kalbiniz boğazınızda atmaya başlar, aklınıza gelen en kötü senaryolar zihninizi işgal eder ve eliniz hemen telefona gider. Oysa o küçücük şişlik, vücudun minik savunma askerlerinin iş başında olduğunun en tatlı işareti aslında...
Çocuklar yetişkinler gibi değildir, bağışıklık sistemleri her yeni mikropla ilk kez tanışır. Kreşte, okulda, parkta havada uçuşan her virüsle savaşırken bu beze zincirleri hemen alarm durumuna geçer. Vallahi billahi bazen basit bir soğuk algınlığı bile o bezeleri fındık kadar büyütmeye yeter de artar bile.
Gözümüzün nuru evlatlarımız hafif bir grip atlattığında ya da boğazı biraz kızardığında boyun bölgesindeki lenf nodları hemen tepki verir. Bazen bir diş çıkarmak, bazen kulağında hafif bir kızarıklık oluşması bile o minik lenf bezlerini harekete geçirmeye yeter. Hatta sıradan bir uçuk bile...
Hiç düşündünüz mü, o beğenmediğimiz veya endişelendiğimiz şişlikler olmasa vücut enfeksiyonlarla nasıl savaşacak? Lenf bezleri adeta kalenin surları gibi çalışır, içeri girmeye çalışan mikropları yakalayıp orada hapseder. Yani o yumruyu hissettiğinizde korkmak yerine, bağışıklık sisteminin ne kadar tıkır tıkır çalıştığını hatırlayıp bir derin nefes alın abi.
Kendi kendimize panik yapıp internetteki o karanlık hastalık arama motorlarında kaybolmayı artık bir kenara bırakmamız lazım. Sürekli o bölgeyi mıncıklamak, her saat başı kontrol etmek bezenin daha da hassaslaşmasına ve büyümesine yol açar, çocuğun da psikolojisini bozarız durduk yere. Rahat bırakın biraz, vücut kendi işini yapsın...
Ama tabii ki ebeveynlik hissi dediğimiz şey her zaman teyakkuzda olmayı gerektirir. Eğer o şişlik günden güne büyüyorsa, dokunduğunuzda tahta gibi sertse veya çocuğunuzda sebebi açıklanamayan yüksek ateş ve gece terlemeleri eşlik ediyorsa... İşte o zaman vakit kaybetmeden uzman bir çocuk hekiminin kapısını çalmak en doğrusudur.
Sonuçta bizler evlatlarımızın üzerimize titriyoruz ve her değişiklikte endişelenmemiz çok doğal. İçi rahat etmeyen her anne baba gibi doktorumuza danışmak hakkımız ama o anlık korkuyla dünyayı başımıza yıkmaya değmez. Çocukluk çağı dediğimiz şey, biraz da bu bağışıklık kazanma süreçlerinin, o ufak tefek şişliklerin toplamı değil mi zaten?
Çocuklar yetişkinler gibi değildir, bağışıklık sistemleri her yeni mikropla ilk kez tanışır. Kreşte, okulda, parkta havada uçuşan her virüsle savaşırken bu beze zincirleri hemen alarm durumuna geçer. Vallahi billahi bazen basit bir soğuk algınlığı bile o bezeleri fındık kadar büyütmeye yeter de artar bile.
Gözümüzün nuru evlatlarımız hafif bir grip atlattığında ya da boğazı biraz kızardığında boyun bölgesindeki lenf nodları hemen tepki verir. Bazen bir diş çıkarmak, bazen kulağında hafif bir kızarıklık oluşması bile o minik lenf bezlerini harekete geçirmeye yeter. Hatta sıradan bir uçuk bile...
Hiç düşündünüz mü, o beğenmediğimiz veya endişelendiğimiz şişlikler olmasa vücut enfeksiyonlarla nasıl savaşacak? Lenf bezleri adeta kalenin surları gibi çalışır, içeri girmeye çalışan mikropları yakalayıp orada hapseder. Yani o yumruyu hissettiğinizde korkmak yerine, bağışıklık sisteminin ne kadar tıkır tıkır çalıştığını hatırlayıp bir derin nefes alın abi.
Kendi kendimize panik yapıp internetteki o karanlık hastalık arama motorlarında kaybolmayı artık bir kenara bırakmamız lazım. Sürekli o bölgeyi mıncıklamak, her saat başı kontrol etmek bezenin daha da hassaslaşmasına ve büyümesine yol açar, çocuğun da psikolojisini bozarız durduk yere. Rahat bırakın biraz, vücut kendi işini yapsın...
Ama tabii ki ebeveynlik hissi dediğimiz şey her zaman teyakkuzda olmayı gerektirir. Eğer o şişlik günden güne büyüyorsa, dokunduğunuzda tahta gibi sertse veya çocuğunuzda sebebi açıklanamayan yüksek ateş ve gece terlemeleri eşlik ediyorsa... İşte o zaman vakit kaybetmeden uzman bir çocuk hekiminin kapısını çalmak en doğrusudur.
Sonuçta bizler evlatlarımızın üzerimize titriyoruz ve her değişiklikte endişelenmemiz çok doğal. İçi rahat etmeyen her anne baba gibi doktorumuza danışmak hakkımız ama o anlık korkuyla dünyayı başımıza yıkmaya değmez. Çocukluk çağı dediğimiz şey, biraz da bu bağışıklık kazanma süreçlerinin, o ufak tefek şişliklerin toplamı değil mi zaten?
