Ayhan Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Opel NOx Sensörü Arızaları
Egzostan yayılan o garip kokuyu fark ettiğin an aslında motorun seninle konuşmaya çalışıyordur da biz genelde ses kısmayı seçeriz. Katalitik konvektörün hemen öncesinde ya da arkasında sessizce görev yapan bu seramik burunlu parça, yanma odasındaki azot oksit miktarını ölçmekle yükümlü. İşini düzgün yapamadığında ise beyin karışır, yakıt Pompası gereğinden fazla benzin püskürtmeye başlar ve cüzdanın dert görmez. Aslında parça bozulmaz, zamanla kurum bağlar... Ya da içindeki o hassas ısıtıcı devre dışı kalır.
Gösterge panelinde o sarı motor arıza lambası yanıp söndüğünde içinden geçenleri tahmin etmek zor değil yine servise bayılacağız hissi sarar insanı. OBD cihazını bağladıklarında çıkan P2209 veya benzeri o ezber bozan kodlar genelde sensörün sinyal gönderemediğini söyler bize. Sadece lamba yanmakla kalmaz tabii, araç sanki arkasından rüzgar çekiyormuş gibi yığılır kalır sollama yaparken insanı terletir. Yakıt tüketimi kısa mesafede bile gözle görülür şekilde artar ki bu da bütçeye atılan sessiz bir çentiktir.
Peki bu parça durduk yere neden bozulur hiç düşündün mü? Kalitesiz yakıt kullanımı bu seramik uçların adeta kabusu olur, üzerini öyle bir katmanla kaplar ki sensör artık hiçbir şey hissedemez hale gelir. Dizel motorlarda özellikle şehir içi kısa mesafe kullanımları kurum birikimini tetikler, egzoz gazı yeterince ısınmadığı için par kendini temizleyemez. Bir de tabii kronik tesisat sorunları vardır ki kablo kopmaları ya da soket oksitlenmeleri asıl arıza sandığın şeyin aslında sadece temassızlık olduğunu gösterir bazen.
Orijinal parça fiyatlarını gördüğün o an kalbine bir ağırlık çöker, yan sanayi ürünler ise ne yazık ki üç gün sonra aynı hatayı vererek insanı çileden çıkarır. Temizlik spreyleriyle kurtarmaya çalışmak bazen işe yarar gibi görünür ama inatçı kurumlar o mikroskobik deliklerden asla çıkmaz. Ustaların "değişmesi lazım" dediği o an aslında cebinden çıkacak paranın matematiğini yaparsın ister istemez. Sonuçta bu Alman mühendisliği hassasiyet ister, ucuz çözümler daima daha pahalıya patlar insanın başına.
Değişim yapıldıktan sonra bile adaptasyon süreci denilen o lanet olası prosedür tamamlanmazsa arıza lambası seni yine bulur. Beynin eski verileri unutması ve yeni sensörün karakteristiğine alışması biraz zaman alır, o yüzden hemen gaza yüklenmemek gerekir. Belki de en iyisi ara sıra aracı yüksek devirde uzun yolda biraz sıkıştırmaktır, motorun kendi kendini temizlemesine izin vermek lazım biraz. Ne dersin, sensörü değiştirmeden önce son bir kez karbon temizliği denemeye değer mi sence de...
Egzostan yayılan o garip kokuyu fark ettiğin an aslında motorun seninle konuşmaya çalışıyordur da biz genelde ses kısmayı seçeriz. Katalitik konvektörün hemen öncesinde ya da arkasında sessizce görev yapan bu seramik burunlu parça, yanma odasındaki azot oksit miktarını ölçmekle yükümlü. İşini düzgün yapamadığında ise beyin karışır, yakıt Pompası gereğinden fazla benzin püskürtmeye başlar ve cüzdanın dert görmez. Aslında parça bozulmaz, zamanla kurum bağlar... Ya da içindeki o hassas ısıtıcı devre dışı kalır.
Gösterge panelinde o sarı motor arıza lambası yanıp söndüğünde içinden geçenleri tahmin etmek zor değil yine servise bayılacağız hissi sarar insanı. OBD cihazını bağladıklarında çıkan P2209 veya benzeri o ezber bozan kodlar genelde sensörün sinyal gönderemediğini söyler bize. Sadece lamba yanmakla kalmaz tabii, araç sanki arkasından rüzgar çekiyormuş gibi yığılır kalır sollama yaparken insanı terletir. Yakıt tüketimi kısa mesafede bile gözle görülür şekilde artar ki bu da bütçeye atılan sessiz bir çentiktir.
Peki bu parça durduk yere neden bozulur hiç düşündün mü? Kalitesiz yakıt kullanımı bu seramik uçların adeta kabusu olur, üzerini öyle bir katmanla kaplar ki sensör artık hiçbir şey hissedemez hale gelir. Dizel motorlarda özellikle şehir içi kısa mesafe kullanımları kurum birikimini tetikler, egzoz gazı yeterince ısınmadığı için par kendini temizleyemez. Bir de tabii kronik tesisat sorunları vardır ki kablo kopmaları ya da soket oksitlenmeleri asıl arıza sandığın şeyin aslında sadece temassızlık olduğunu gösterir bazen.
Orijinal parça fiyatlarını gördüğün o an kalbine bir ağırlık çöker, yan sanayi ürünler ise ne yazık ki üç gün sonra aynı hatayı vererek insanı çileden çıkarır. Temizlik spreyleriyle kurtarmaya çalışmak bazen işe yarar gibi görünür ama inatçı kurumlar o mikroskobik deliklerden asla çıkmaz. Ustaların "değişmesi lazım" dediği o an aslında cebinden çıkacak paranın matematiğini yaparsın ister istemez. Sonuçta bu Alman mühendisliği hassasiyet ister, ucuz çözümler daima daha pahalıya patlar insanın başına.
Değişim yapıldıktan sonra bile adaptasyon süreci denilen o lanet olası prosedür tamamlanmazsa arıza lambası seni yine bulur. Beynin eski verileri unutması ve yeni sensörün karakteristiğine alışması biraz zaman alır, o yüzden hemen gaza yüklenmemek gerekir. Belki de en iyisi ara sıra aracı yüksek devirde uzun yolda biraz sıkıştırmaktır, motorun kendi kendini temizlemesine izin vermek lazım biraz. Ne dersin, sensörü değiştirmeden önce son bir kez karbon temizliği denemeye değer mi sence de...
