Ahmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahın köründe marşa basarsın, o rölanti iğnesi normalde saat gibi yerinde durması gerekirken bir aşağı bir yukarı oynaşmaya başlar; işte o an içindeki o huzursuzluk bütün gününü zehir etmeye yeter de artar bile. Qashqai'den Micra'ya, Juke'dan Navara'ya kadar Japon mühendisliğinin o kusursuz sayıla gelen makineleri bile zamanla bu kronikleşen kararsızlığa teslim olabiliyor. Gaz pedalına dokunduğun an gelen o yığılma hissi, motor kaputunun altında bir yerlerde bir şeylerin ters gittiğinin en net fısıltısıdır aslında. Kimisi bunu yakıt kalitesine bağlar sırtını döner, kimisi "Japon bu, yapar" deyip geçer ama işin aslı hiç de öyle masum masum geçiştirilecek gibi değil.
Ateşleme bobinlerinin o kronik narinliği, özellikle binlerce kilometrenin ardından kendini bu tarz sarsıntılarla belli eder ki usta koltuğuna oturduğunda ilk baktığı yerdir orası. Bujilerin tırnak aralıklarındaki o minik aşınmalar, zamanla akımı doğru iletemez hale gelir ve silindirin biri ateşleme döngüsünden kopar gider. Motorun o an üç silindirli gibi çalışmaya başlaması, egzozdan gelen o homurtulu ve düzensiz ses... Bazen parça kalitesizliğinden bazen de motor bloğunun aldığı o ani ısı değişimlerinden ötürü bobinler adeta intihar eder.
Hani derler ya araba ruh gibidir, sahibinin huyunu suyunu kapar; işte bu tekleme mevzusu da tam olarak aracın sana küstüğü anların başında gelir. Enjektörlerin o hassas uçlarında biriken karbon tabakaları, yakıtın silindirlere homojen bir sis bulutu şeklinde püskürtülmesini engeller ve pistonlar adeta nefessiz kalır. Depoyu hep aynı istasyondan doldurmanın bile bazen o enjektörleri nasıl sakız gibi yapıştırdığını gördükçe insan benzinliğe bile şüpheyle bakar oluyor. O basınç düşüşleri yok mu, o akışkanlık kaybı... İşte hepsi bir araya gelince o gaz yememe krizleri kaçınılmaz bir sondan ibaret kalıyor.
Elektronik beyin yani ECU, bu anormalliği algılayıp arıza lambasını yaktığında aslında çok geç kalınmış bir alarm çalmaktadır garajda. Hava akış metresi, yani maf sensörü tozdan pislendiğinde motora giren oksijen miktarını yanlış hesaplar ve ortalık adeta bir kör dövüşüne döner. Sensörler yalan söylüyorsa motor ne yapsın; beyin zengin karışımla fakir karışım arasında bocalayıp dururken o sarsıntı kabine öyle bir yansır ki dişlerin birbirine çarpar. Değiştir geç diyemezsin işte, her sensörün bir karakteri var bu motorlarda, yan sanayi taktığın an o arıza lambası ertesi gün yine göz kırpar sana.
Sürekli aynı devirde seyrederken yaşanan o hafif silkelenmeler, insanı en çok şüpheye düşüren ve en zor teşhis edilen kısımdır. EGR valfinin o kurum bağlamış kasvetli yapısı, egzoz gazını tekrar emmeye sokarken motoru adeta zehirler; o kurumlar temizlenmedikçe ne yaparsan yap o kronik tekleme inatla gitmez. Kimisi boğaz kelebeğini temizletip kurtulacağını sanır ama işin köküne inmeden yapılan her masraf sadece rüzgara savrulmuş birer kuru yapraktan öteye geçemez. Şöyle derin bir nefes alıp kaputu açtığında, o kablo demetlerinin sıcaktan kavrulmuş kokusunu duyduğun an anlarsın ki bu iş parça değiştirmekle değil, gerçekten sabırla çözülür...
Ateşleme bobinlerinin o kronik narinliği, özellikle binlerce kilometrenin ardından kendini bu tarz sarsıntılarla belli eder ki usta koltuğuna oturduğunda ilk baktığı yerdir orası. Bujilerin tırnak aralıklarındaki o minik aşınmalar, zamanla akımı doğru iletemez hale gelir ve silindirin biri ateşleme döngüsünden kopar gider. Motorun o an üç silindirli gibi çalışmaya başlaması, egzozdan gelen o homurtulu ve düzensiz ses... Bazen parça kalitesizliğinden bazen de motor bloğunun aldığı o ani ısı değişimlerinden ötürü bobinler adeta intihar eder.
Hani derler ya araba ruh gibidir, sahibinin huyunu suyunu kapar; işte bu tekleme mevzusu da tam olarak aracın sana küstüğü anların başında gelir. Enjektörlerin o hassas uçlarında biriken karbon tabakaları, yakıtın silindirlere homojen bir sis bulutu şeklinde püskürtülmesini engeller ve pistonlar adeta nefessiz kalır. Depoyu hep aynı istasyondan doldurmanın bile bazen o enjektörleri nasıl sakız gibi yapıştırdığını gördükçe insan benzinliğe bile şüpheyle bakar oluyor. O basınç düşüşleri yok mu, o akışkanlık kaybı... İşte hepsi bir araya gelince o gaz yememe krizleri kaçınılmaz bir sondan ibaret kalıyor.
Elektronik beyin yani ECU, bu anormalliği algılayıp arıza lambasını yaktığında aslında çok geç kalınmış bir alarm çalmaktadır garajda. Hava akış metresi, yani maf sensörü tozdan pislendiğinde motora giren oksijen miktarını yanlış hesaplar ve ortalık adeta bir kör dövüşüne döner. Sensörler yalan söylüyorsa motor ne yapsın; beyin zengin karışımla fakir karışım arasında bocalayıp dururken o sarsıntı kabine öyle bir yansır ki dişlerin birbirine çarpar. Değiştir geç diyemezsin işte, her sensörün bir karakteri var bu motorlarda, yan sanayi taktığın an o arıza lambası ertesi gün yine göz kırpar sana.
Sürekli aynı devirde seyrederken yaşanan o hafif silkelenmeler, insanı en çok şüpheye düşüren ve en zor teşhis edilen kısımdır. EGR valfinin o kurum bağlamış kasvetli yapısı, egzoz gazını tekrar emmeye sokarken motoru adeta zehirler; o kurumlar temizlenmedikçe ne yaparsan yap o kronik tekleme inatla gitmez. Kimisi boğaz kelebeğini temizletip kurtulacağını sanır ama işin köküne inmeden yapılan her masraf sadece rüzgara savrulmuş birer kuru yapraktan öteye geçemez. Şöyle derin bir nefes alıp kaputu açtığında, o kablo demetlerinin sıcaktan kavrulmuş kokusunu duyduğun an anlarsın ki bu iş parça değiştirmekle değil, gerçekten sabırla çözülür...
