Kemal Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Torpido gözünün o karanlık ve unutulmuş kuytuluğunda, metal aksamların ve plastik klipslerin arasında gizlenen o küçük keçe parçasının, kabin içindeki soluk alış verişinizi tamamen zehirleyebileceğini kaç kişi biliyor acaba?
Hava akışkanlar mekaniğinin o acımasız ve tavizsiz gerçekliği, tıkanmış bir Nissan polen filtresi karşısında adeta duvara çarpar; fan motoru çırpınır, evaporatör petekleri nefessiz kalır ve siz o ön konsoldan süzülen ılık ve bayat havayı ciğerlerinize çekerken aslında neler soluduğunuzun farkında bile olursunuz... veya olamazsınız.
Mikroskobik partiküllerin, egzoz ısılarının ve asfalt tozlarının o görünmez ordusu, kabin hava sirkülasyonunu ele geçirdiğinde, o direksiyon başındaki huzurlu anlarınız bir anda neye uğradığını şaşırmış bir alerji nöbetine dönüşür; yetkili servisteki o soğuk ve ezbere yapılan "değişiriz efendim" yaklaşımı ise sorunun sadece üstünü örter.
Aktif karbon katmanlarının ömrü bittiği an, dış dünyadan gelen o lağım ve mazot kokusu kokpitin içine balıklama dalar; bazen camları sonuna kadar açıp o dumanı tozu yutmak bile içerideki o ağır, rutubetli ve yapışkan havadan daha cazip gelir insana...
Japon mühendisliğinin o kusursuz hesaplanmış havalandırma kanalları, bakımsız bir filtre yüzünden adeta bir bakteri kolonisi yuvasına döner; peteklerin üzerinde üreyen o gizli küf kokusu, klima ilk açıldığı an yüzünüze çarpan o soğuk ama zehirli nefesle ruhunuzu daraltır.
Torpidoyu sökerken kırılan o narin tırnakların sesini duymak mı, yoksa sanayi köşelerinde "abi bu parça orijinal ama yan sanayisi de iş görür" diyen ustaların o ezbere cümleleriyle boğuşmak mı daha çok yorar insanı...
Kilometreler devrildikçe, o kağıt liflerinin gözenekleri katranla ve kurumla öyle bir mühürlenir ki, kalorifer motoru artık hava üflemekten vazgeçer, sadece acııı bir çığlık gibi inlemeye başlar torpidonun derinliklerinde.
Gerçek bir sürüş keyfi, sadece beygir gücüyle veya tork eğrileriyle ölçülmez; o direksiyon simidini kavradığınızda burnunuza gelen kokunun tazeliği, o kabinin içindeki havanın berraklığıdır aslında insanı yola bağlayan... ya da yoldan soğutan.
Hava akışkanlar mekaniğinin o acımasız ve tavizsiz gerçekliği, tıkanmış bir Nissan polen filtresi karşısında adeta duvara çarpar; fan motoru çırpınır, evaporatör petekleri nefessiz kalır ve siz o ön konsoldan süzülen ılık ve bayat havayı ciğerlerinize çekerken aslında neler soluduğunuzun farkında bile olursunuz... veya olamazsınız.
Mikroskobik partiküllerin, egzoz ısılarının ve asfalt tozlarının o görünmez ordusu, kabin hava sirkülasyonunu ele geçirdiğinde, o direksiyon başındaki huzurlu anlarınız bir anda neye uğradığını şaşırmış bir alerji nöbetine dönüşür; yetkili servisteki o soğuk ve ezbere yapılan "değişiriz efendim" yaklaşımı ise sorunun sadece üstünü örter.
Aktif karbon katmanlarının ömrü bittiği an, dış dünyadan gelen o lağım ve mazot kokusu kokpitin içine balıklama dalar; bazen camları sonuna kadar açıp o dumanı tozu yutmak bile içerideki o ağır, rutubetli ve yapışkan havadan daha cazip gelir insana...
Japon mühendisliğinin o kusursuz hesaplanmış havalandırma kanalları, bakımsız bir filtre yüzünden adeta bir bakteri kolonisi yuvasına döner; peteklerin üzerinde üreyen o gizli küf kokusu, klima ilk açıldığı an yüzünüze çarpan o soğuk ama zehirli nefesle ruhunuzu daraltır.
Torpidoyu sökerken kırılan o narin tırnakların sesini duymak mı, yoksa sanayi köşelerinde "abi bu parça orijinal ama yan sanayisi de iş görür" diyen ustaların o ezbere cümleleriyle boğuşmak mı daha çok yorar insanı...
Kilometreler devrildikçe, o kağıt liflerinin gözenekleri katranla ve kurumla öyle bir mühürlenir ki, kalorifer motoru artık hava üflemekten vazgeçer, sadece acııı bir çığlık gibi inlemeye başlar torpidonun derinliklerinde.
Gerçek bir sürüş keyfi, sadece beygir gücüyle veya tork eğrileriyle ölçülmez; o direksiyon simidini kavradığınızda burnunuza gelen kokunun tazeliği, o kabinin içindeki havanın berraklığıdır aslında insanı yola bağlayan... ya da yoldan soğutan.
