Ayhan Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahın köründe arabayı çalıştırıp yola koyulduğunuzda o ilk gaza basışta araba isteksizce sarsılıyorsa, motor sanki "ben gitmek istemiyorum" diye bağırıyordur. İşte tam bu anlarda insan akla ilk gelen karmaşık arızaları düşünür ama mesele çoğu zaman çok daha basittir. LPG sisteminin o incecik hava-yakıt dengesi bir kere şaştı mı, arabanın bütün neşesi kaçar. Kalibrasyon dediğimiz şey sadece bilgisayara bağlayıp iki tık yapmak değil ki, arabanın ruhunu anlamaktır bir bakıma.
Rölantide beklerken ibrenin bir aşağı bir yukarı dans etmesi, ışıklarda durduğunuzda motorun kendi kendine titreyip neredeyse stop edecek raddeye gelmesi... Tanıdık geldi mi bu senaryo? Gaz pedalının altında o alıştığınız canlılığı bulamayıp ayağınızı boşa basıyormuş gibi hissettiğinizde, sistem şehre çok fazla ya da çok az gaz gönderiyordur. Motor nefes alamıyor kısacası, boğuluyor kendi içinde.
Rampaya geldiğinizde arabanın çekişten düşüp bir anda adeta yaşlanması sadece yaşla ilgili bir durum değildir. Gaz ayarı fakirde kaldığında motor gücünü yitirir, zengin karışımda kaldığında ise çiğ gaz kokusuyla sizi helak eder. Bazen gaza aniden yüklendiğinizde arkadan gelen o patlama sesi, pat küt diye motorun öksürmesi... İnsan gerçekten ne olduğunu anlayana kadar direksiyon başında ecel terleri döküyor.
Depoyu doldurursunuz, hesaplarsınız ve çıkan rakam karşısında gözlerinize inanamazsınız. Güya tasarruf etmek için taktırdığımız o sistem, yanlış bir ayar yüzünden benzinden daha fazla yakmaya başlar bir anda. "Bu araba niye bu kadar çok yakıyor" diye ustaya gittiğinizde size bin bir çeşit parça sayabilirler ama asıl suçlu çoğunlukla o küçücük yazılımdaki sapmadır. Cebi yakan, cüzdanı hafifleten bir beladır bu durum.
Egzozdan gelen o keskin, burnunuzu direk gibi sızlatan gaz kokusu arabaya her bindiğinizde sizi karşılıyorsa bir şeyler kesinlikle ters gidiyordur. Yakılamayan gaz doğrudan dışarı atılıyordur çünkü, motor o gazı enerjiye çeviremiyordur bir türlü. Sadece doğaya ve cebinize zarar vermekle kalmaz bu koku, kabin içine sızıp yolculuğu tam bir işkenceye dönüştürür.
Gösterge panelinde o sarı motor arıza lambasının gözünüzün içine baka baka yanması insanı psikolojik olarak bitirir. Beyin, egzozdaki oksijen sensöründen gelen tuhaf verileri okudukça ne yapacağını şaşırır ve hemen ikazı çakar. Birçok sürücü bu ışığı bantla kapatmayı bile düşünür hani, görmezden gelmeye çalışır... Oysa araba orada bas bas bağırıyordur, "bana doğru düzgün bir ayar yapın" diye.
Soğuk havalarda benzinden gaza geçerken yaşanan o sert silkelenme, arabanın öne doğru kapaklanması hiç normal bir durum değil. Sistem doğru sıcaklığa ulaştığını sanır ama harita ayarları tutarsız olduğu için motor neye uğradığını şaşırır. Yolda giderken aniden ayağınızı gazdan çektiğinizde gelen o garip yığılma hissi... İnsanın sürüş keyfini tamamen baltalayan, arabadan soğutan detaylar bunlar.
Bunu çözmenin yolu her önüne gelen dükkana girip aracı bilgisayara bağlatmak kesinlikle değildir. Arabayı yola çıkarıp, yük altındayken, yani gerçek hayat şartlarında ayar yapan bir usta bulmak şart. Oturduğu yerden, sadece dükkanın içinde gaza basarak yapılan ayardan hayır geldiği nerede görülmüş? Gerçek bir yol ayarı, arabayı adeta yeniden doğmuş gibi yapar, o eski iştahlı haline geri döndürür.
Rölantide beklerken ibrenin bir aşağı bir yukarı dans etmesi, ışıklarda durduğunuzda motorun kendi kendine titreyip neredeyse stop edecek raddeye gelmesi... Tanıdık geldi mi bu senaryo? Gaz pedalının altında o alıştığınız canlılığı bulamayıp ayağınızı boşa basıyormuş gibi hissettiğinizde, sistem şehre çok fazla ya da çok az gaz gönderiyordur. Motor nefes alamıyor kısacası, boğuluyor kendi içinde.
Rampaya geldiğinizde arabanın çekişten düşüp bir anda adeta yaşlanması sadece yaşla ilgili bir durum değildir. Gaz ayarı fakirde kaldığında motor gücünü yitirir, zengin karışımda kaldığında ise çiğ gaz kokusuyla sizi helak eder. Bazen gaza aniden yüklendiğinizde arkadan gelen o patlama sesi, pat küt diye motorun öksürmesi... İnsan gerçekten ne olduğunu anlayana kadar direksiyon başında ecel terleri döküyor.
Depoyu doldurursunuz, hesaplarsınız ve çıkan rakam karşısında gözlerinize inanamazsınız. Güya tasarruf etmek için taktırdığımız o sistem, yanlış bir ayar yüzünden benzinden daha fazla yakmaya başlar bir anda. "Bu araba niye bu kadar çok yakıyor" diye ustaya gittiğinizde size bin bir çeşit parça sayabilirler ama asıl suçlu çoğunlukla o küçücük yazılımdaki sapmadır. Cebi yakan, cüzdanı hafifleten bir beladır bu durum.
Egzozdan gelen o keskin, burnunuzu direk gibi sızlatan gaz kokusu arabaya her bindiğinizde sizi karşılıyorsa bir şeyler kesinlikle ters gidiyordur. Yakılamayan gaz doğrudan dışarı atılıyordur çünkü, motor o gazı enerjiye çeviremiyordur bir türlü. Sadece doğaya ve cebinize zarar vermekle kalmaz bu koku, kabin içine sızıp yolculuğu tam bir işkenceye dönüştürür.
Gösterge panelinde o sarı motor arıza lambasının gözünüzün içine baka baka yanması insanı psikolojik olarak bitirir. Beyin, egzozdaki oksijen sensöründen gelen tuhaf verileri okudukça ne yapacağını şaşırır ve hemen ikazı çakar. Birçok sürücü bu ışığı bantla kapatmayı bile düşünür hani, görmezden gelmeye çalışır... Oysa araba orada bas bas bağırıyordur, "bana doğru düzgün bir ayar yapın" diye.
Soğuk havalarda benzinden gaza geçerken yaşanan o sert silkelenme, arabanın öne doğru kapaklanması hiç normal bir durum değil. Sistem doğru sıcaklığa ulaştığını sanır ama harita ayarları tutarsız olduğu için motor neye uğradığını şaşırır. Yolda giderken aniden ayağınızı gazdan çektiğinizde gelen o garip yığılma hissi... İnsanın sürüş keyfini tamamen baltalayan, arabadan soğutan detaylar bunlar.
Bunu çözmenin yolu her önüne gelen dükkana girip aracı bilgisayara bağlatmak kesinlikle değildir. Arabayı yola çıkarıp, yük altındayken, yani gerçek hayat şartlarında ayar yapan bir usta bulmak şart. Oturduğu yerden, sadece dükkanın içinde gaza basarak yapılan ayardan hayır geldiği nerede görülmüş? Gerçek bir yol ayarı, arabayı adeta yeniden doğmuş gibi yapar, o eski iştahlı haline geri döndürür.
