Burak Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Hani o sabah erkenden garaja inip marşa basarsın da, gösterge panelinde birden o can sıkıcı motor arıza lambası yanıverir ya; işte o an insanın bütün neşesi kaçar, ruhuna garip bir ağırlık çöker. Arabanla arandaki o sessiz, huzurlu bağ bir anda zedelenir sanki, sanki sana küsmüş gibi dikilir kapının önünde. Toyota'nın o sağlamlığına, yolda asla yarı yolda bırakmayacağına inandığın o direksiyonun başına geçince bile aklın hep o sarı ışıkta kalır. Servis yollarını düşünürsün, masrafları hesaplarsın, ustaların yüzündeki o malum ifadeyi gözünün önüne getirirsin. Oysa kaputu açıp baktığında motor aynı motordur, metal aynı metaldir; ama içten içe bir şeyler değişmiştir artık.
Kilometre saatinin arkasında dönen o gizli dolaplar, silindirlerin nefes alış verişleri, sensörlerin bitmek bilmeyen fısıltıları... İşte bu karmaşık çarklar arasında kaybolup giden o kod var ya, o P0101 işte tam olarak bu sessizliğin bozulduğu andır. Hava akış metre sensörü denilen o minik parça, motora giren oksijenin miktarını ölçerken bir şeyler karıştırıyordur aslında. Belki üzerini bir katman kurum bağlamıştır, belki de yılların verdiği yorgunlukla artık tam olarak ne göreceğini şaşırmıştır. Beyin ise bu karmaşayı görünce ne yapacağını bilemez, kafası karışır, yakıtla havayı dengeleyemez hale gelir. Gaz pedalına bastığında o eski cana yakın tepkiyi alamamanın, arabanın sanki boğuluyormuş gibi öksürmesinin sebebi hep bu minik anlaşmazlıktır.
Gerçekten de insan bazen düşünmeden edemiyor, bu kadar demir yığını, kablo ve sensör nasıl oluyor da bir avuç toz yüzünden küsercesine susabiliyor? Sabah işe yetişmeye çalışırken o yokuş yukarı çıkarken yığılıp kalan araba, sürücünün o anki çaresizliğini yüzüne vurur adeta. Direksiyonu sıkarsın, belki müziğin sesini biraz daha açarsın ki motorun o düzensiz homurtusunu duymayasın... Ama içindeki o huzursuzluk geçmez ki; o arıza kodu orada, sessizce hafızaya kazınmıştır bir kere. Ustaya gidip cihazı bağlattığında ekranda o rakam belirdiği an, insan kendi kendine "yine mi" diye mırıldanmadan duramaz. Belki de arabalar da insanlar gibi, bazen derin bir nefes almak, şöyle bir silkinmek istiyorlar; kim bilir?
Sanayinin o ağır motor yağı kokulu köşelerinde, ustaların elindeki o tetikli cihazlarla bu hatayı silip atmak işin en kolayıdır elbet. Asıl mesele, o sensörün neden o hale geldiğini anlamakta, o tozlu yolların izini oradan söküp alabilmektedir. Kimi zaman basit bir hava filtresi değişimiyle her şey kendiliğinden çözülüverir, kimi zaman da o hassas kabloların temassızlığı günlerce uğraştırır adamı. Değiştiriver gitsin derler ya hani, o kadar kolay değildir işte; her parça bu motorun karakterini taşır çünkü, hani neredeyse ruhu vardır diyebilirsin. Temizlemek bazen yetmez, yenisini takarsın ama o da uyum sağlayana kadar kalbin yine güm güm atar.
Uzun yola çıkmadan önce kontrol edilen o su, o yağ seviyeleri varken, kim bilebilirdi ki görünmeyen havanın bu kadar baş ağrıtacağını? Gösterge panelindeki o lamba söndüğünde, arabanın çıkardığı o yumuşak ses yeniden kulağına gelince içindeki o yük kalkar kalkmasına da... Yine de aklının bir köşesinde her an yeniden yanacak mı korkusu kalır. Belki de bu yüzden, demirden yapılan bu makinelerle aramızdaki bağ hiç kopmaz; çünkü onlar da bizim gibi hastalanır, bizim gibi yorulur ve ilgi beklerler...
Kilometre saatinin arkasında dönen o gizli dolaplar, silindirlerin nefes alış verişleri, sensörlerin bitmek bilmeyen fısıltıları... İşte bu karmaşık çarklar arasında kaybolup giden o kod var ya, o P0101 işte tam olarak bu sessizliğin bozulduğu andır. Hava akış metre sensörü denilen o minik parça, motora giren oksijenin miktarını ölçerken bir şeyler karıştırıyordur aslında. Belki üzerini bir katman kurum bağlamıştır, belki de yılların verdiği yorgunlukla artık tam olarak ne göreceğini şaşırmıştır. Beyin ise bu karmaşayı görünce ne yapacağını bilemez, kafası karışır, yakıtla havayı dengeleyemez hale gelir. Gaz pedalına bastığında o eski cana yakın tepkiyi alamamanın, arabanın sanki boğuluyormuş gibi öksürmesinin sebebi hep bu minik anlaşmazlıktır.
Gerçekten de insan bazen düşünmeden edemiyor, bu kadar demir yığını, kablo ve sensör nasıl oluyor da bir avuç toz yüzünden küsercesine susabiliyor? Sabah işe yetişmeye çalışırken o yokuş yukarı çıkarken yığılıp kalan araba, sürücünün o anki çaresizliğini yüzüne vurur adeta. Direksiyonu sıkarsın, belki müziğin sesini biraz daha açarsın ki motorun o düzensiz homurtusunu duymayasın... Ama içindeki o huzursuzluk geçmez ki; o arıza kodu orada, sessizce hafızaya kazınmıştır bir kere. Ustaya gidip cihazı bağlattığında ekranda o rakam belirdiği an, insan kendi kendine "yine mi" diye mırıldanmadan duramaz. Belki de arabalar da insanlar gibi, bazen derin bir nefes almak, şöyle bir silkinmek istiyorlar; kim bilir?
Sanayinin o ağır motor yağı kokulu köşelerinde, ustaların elindeki o tetikli cihazlarla bu hatayı silip atmak işin en kolayıdır elbet. Asıl mesele, o sensörün neden o hale geldiğini anlamakta, o tozlu yolların izini oradan söküp alabilmektedir. Kimi zaman basit bir hava filtresi değişimiyle her şey kendiliğinden çözülüverir, kimi zaman da o hassas kabloların temassızlığı günlerce uğraştırır adamı. Değiştiriver gitsin derler ya hani, o kadar kolay değildir işte; her parça bu motorun karakterini taşır çünkü, hani neredeyse ruhu vardır diyebilirsin. Temizlemek bazen yetmez, yenisini takarsın ama o da uyum sağlayana kadar kalbin yine güm güm atar.
Uzun yola çıkmadan önce kontrol edilen o su, o yağ seviyeleri varken, kim bilebilirdi ki görünmeyen havanın bu kadar baş ağrıtacağını? Gösterge panelindeki o lamba söndüğünde, arabanın çıkardığı o yumuşak ses yeniden kulağına gelince içindeki o yük kalkar kalkmasına da... Yine de aklının bir köşesinde her an yeniden yanacak mı korkusu kalır. Belki de bu yüzden, demirden yapılan bu makinelerle aramızdaki bağ hiç kopmaz; çünkü onlar da bizim gibi hastalanır, bizim gibi yorulur ve ilgi beklerler...
