Erem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Kontağı çevirdiğin o an, kadrandaki dijital ekranın aniden bir pavyon tabelası gibi rengarenk parlaması aslında sana otomobilin değil, çağın bir cilvesi... Yıllardır direksiyon başında dirsek çürütmüş, sanayinin yağ kokusunu ciğerlerine çekmiş biri olarak söylüyorum; bir Opel’in elektrik sistemiyle imtihan olunmak, insanın sabrını yeniden ölçer. Kimse sana o Alman mühendisliğinin soğuk kusursuzluğunu anlatırken, küçücük bir sensör oksitlenmesinin seni gecenin yarısı ıssız bir otobanda yapayalnız bırakabileceğini söylemez. Bırakamazlar da, çünkü pazarlama broşürleri pırıltılıdır ama hayatın kendisi yağmurlu bir Salı akşamı çalışmayan sileceklerden ibarettir bazen.
Sorunun özü aslında üreticilerin otomobili bir nakliye aracından çok, tekerlekli bir bilgisayara dönüştürme sevdasıyla başladı diyebilirim. Motor bloğunun sapasağlam durduğu yerde, sırf beyne yanlış voltaj sinyali gitti diye kilitlenen bir araçla karşı karşıya kaldığında ne hissediyorsun? Şaşkınlık mı, öfke mi? Muhtemelen ikisi birden. Kaputun altındaki o devasa makine aslında tıkır tıkır işlemek istiyor; fakat aradaki o incecik kablo demetleri, o nazlı çipler adeta sana naz yapıyor...
Akü deyip geçmek, modern bir Opel kullanıcısının yapabileceği en büyük, en maliyetli hatadır muhtemelen. Eski arabalarda akü biterdi, basardın vurdururdun ya da bir taksiden takviye alıp yoluna devam ederdin; şimdi ise voltajdaki en ufak bir dalgalanma, absürt bir şekilde direksiyon kutusunu bile "ben yokum" demeye itebiliyor. Bir bakmışsın, direksiyon taş gibi olmuş, ekranda ise alakası olmayan üç farklı arıza lambası yanıyor. Voltaj düşünce beyin saçmalıyor işte, tıpkı uykusuz kaldığında senin, benim saçmaladığımız gibi.
Şu meşhur CIM modülü meselesine girmesem, bu yazının bir kanadı hep kırık kalırdı herhalde. Direksiyonun hemen arkasına gizlenmiş o küçük kara kutu, keyfi istediğinde korna çaldırmaz, canı sıkıldığında sinyal lambalarını kafasına göre yakar. Bazen sadece direksiyonu hafifçe sağa kırarsın ve her şey düzeliverir... Ne garip değil mi, binlerce euroluk mühendislik harikasının kaderi, direksiyon göbeğindeki ufacık bir temassızlığa bağlıdır. Tavsiyem olsun; sanayiye adım attığında hemen "beyin değişecek" diyen usta gördün mü, arkana bakmadan uzaklaş. Sanat orada başlar çünkü; parçayı değiştirmekte değil, sorunun dildeki o ufak kekemelikten ibaret olduğunu anlamakta.
Hangi akla hizmetse, su tahliye kanallarının tam altına ya da neme en açık noktaya yerleştirilen kontrol ünitelerine ne demeli peki? Yağmur biraz şiddetli yağdı mı, sokaktaki su birikintisinden biraz hızlı geçtin mi eyvah; kurutma makinesiyle beynin nemini almaya çalışan çaresiz sürücüler kervanına katılıverirsin. Islandıkça oksitlenen soketler, zamanla iletkenliğini kaybeden şaseler... İnsan hayret ediyor gerçekten, bu araçları tasarlayan adamlar hiç mi sağanak yağmura yakalanmadı, hiç mi çamurlu yola girmedi?
Gözün gibi baktığın aracın sana birden yabancılaşması, gösterge panelinin o soğuk uyarısıyla arana bir mesafe girmesi hissi çok garip. Ama yılma, hemen moralini bozup arabadan soğuma. Otomobil dediğin canlı bir organizma gibidir; kabloları damarı, elektriği kanı, sensörleri de sinir ucudur. Bazen sadece bir şase kablosunu temizletmek, bazen oksitlenmiş bir sigortayı zımparalatmak o çok korktuğun binlerce liralık arızayı bir anda buharlaştırıverir. Doğru ustayı bulmak, sorunun dilini çözmek meselesi aslında bütün bu tantana...
Sorunun özü aslında üreticilerin otomobili bir nakliye aracından çok, tekerlekli bir bilgisayara dönüştürme sevdasıyla başladı diyebilirim. Motor bloğunun sapasağlam durduğu yerde, sırf beyne yanlış voltaj sinyali gitti diye kilitlenen bir araçla karşı karşıya kaldığında ne hissediyorsun? Şaşkınlık mı, öfke mi? Muhtemelen ikisi birden. Kaputun altındaki o devasa makine aslında tıkır tıkır işlemek istiyor; fakat aradaki o incecik kablo demetleri, o nazlı çipler adeta sana naz yapıyor...
Akü deyip geçmek, modern bir Opel kullanıcısının yapabileceği en büyük, en maliyetli hatadır muhtemelen. Eski arabalarda akü biterdi, basardın vurdururdun ya da bir taksiden takviye alıp yoluna devam ederdin; şimdi ise voltajdaki en ufak bir dalgalanma, absürt bir şekilde direksiyon kutusunu bile "ben yokum" demeye itebiliyor. Bir bakmışsın, direksiyon taş gibi olmuş, ekranda ise alakası olmayan üç farklı arıza lambası yanıyor. Voltaj düşünce beyin saçmalıyor işte, tıpkı uykusuz kaldığında senin, benim saçmaladığımız gibi.
Şu meşhur CIM modülü meselesine girmesem, bu yazının bir kanadı hep kırık kalırdı herhalde. Direksiyonun hemen arkasına gizlenmiş o küçük kara kutu, keyfi istediğinde korna çaldırmaz, canı sıkıldığında sinyal lambalarını kafasına göre yakar. Bazen sadece direksiyonu hafifçe sağa kırarsın ve her şey düzeliverir... Ne garip değil mi, binlerce euroluk mühendislik harikasının kaderi, direksiyon göbeğindeki ufacık bir temassızlığa bağlıdır. Tavsiyem olsun; sanayiye adım attığında hemen "beyin değişecek" diyen usta gördün mü, arkana bakmadan uzaklaş. Sanat orada başlar çünkü; parçayı değiştirmekte değil, sorunun dildeki o ufak kekemelikten ibaret olduğunu anlamakta.
Hangi akla hizmetse, su tahliye kanallarının tam altına ya da neme en açık noktaya yerleştirilen kontrol ünitelerine ne demeli peki? Yağmur biraz şiddetli yağdı mı, sokaktaki su birikintisinden biraz hızlı geçtin mi eyvah; kurutma makinesiyle beynin nemini almaya çalışan çaresiz sürücüler kervanına katılıverirsin. Islandıkça oksitlenen soketler, zamanla iletkenliğini kaybeden şaseler... İnsan hayret ediyor gerçekten, bu araçları tasarlayan adamlar hiç mi sağanak yağmura yakalanmadı, hiç mi çamurlu yola girmedi?
Gözün gibi baktığın aracın sana birden yabancılaşması, gösterge panelinin o soğuk uyarısıyla arana bir mesafe girmesi hissi çok garip. Ama yılma, hemen moralini bozup arabadan soğuma. Otomobil dediğin canlı bir organizma gibidir; kabloları damarı, elektriği kanı, sensörleri de sinir ucudur. Bazen sadece bir şase kablosunu temizletmek, bazen oksitlenmiş bir sigortayı zımparalatmak o çok korktuğun binlerce liralık arızayı bir anda buharlaştırıverir. Doğru ustayı bulmak, sorunun dilini çözmek meselesi aslında bütün bu tantana...
