Ahmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllarca o kilolarla nasıl yaşadığımı ben biliyorum bir de aynalar... Hani şu sabah giyinirken insanın moralini sıfırlayan, canını acıtan o devasa boy aynalarından bahsediyorum işte. Gastrik bypass ameliyatı nedir sorusunu bana sormayın abi, ben o masaya yatan, o korkuyu sonuna kadar iliğine kadar hisseden adamın ta kendisiyim.
Midenin bildiğin yüzde doksanını devre dışı bırakıyorlar, kalanı da ince bağırsağa bağlıyorlar hop diye. Yani eskisi gibi öyle tıkabasa yemek hayal oluyor, zaten canın da istemiyor bir süre sonra. Zaten o yüzden adı bypass işte, yolları değiştiriyorlar akıllıca... Mide küçültme ameliyatı sandığınızdan çok daha köklü bir değişim, vallahi billahi hayatının şalterini indirip yeniden kaldırıyorsun.
Doktor bana bunu ilk anlattığında içimden "Yok artık daha neler" demiştim içten içe. Ama sonra ne oldu biliyor musun, eski hayatımın o hantal, soluk gölgesinden eser kalmadı ortada. Ameliyat masasına yatmak yürek ister tabii, kimse inkar etmesin şimdi bunu.
Aslında işin en acayip tarafı ne biliyor musun, ameliyat bittikten sonra başlıyor o asıl curcuna. Beyin hala eski obur günleri özlüyor, tabaktaki o kocaman porsiyonları gözüyle arıyor ama mide "Yok arkadaş, ben kapattım o dükkanı" diyor net bir şekilde. İki lokmada tıkanıp kalıyorsun öylece ortada...
Çevredeki "Aman neşter vurulur mu oraya, dikkat et" diyen bilmişlere hiç kulak asmayacaksın aslında. Adam hayatında hiç o kilolarla beş kat merdiven çıkmamış ki ne anlasın senin çektiğin nefes darlığından. Gastrik bypass sadece kilo verme meselesi değil ki, bildiğin hayata yeniden "merhaba" deme şansı işte.
Tabii demesi kolay, o işin bir de o ilk aylardaki sıvı dönemi var ki zulüm gibi gelir insana. Çorba suyunu bile şırıngayla içer gibi yudumluyorsun, insan bazen "Ben ne yaptım kendime" diye hüzünlenmiyor değil. Ama sonra o tartının ibresi sol aşağıya doğru kaymaya başlayınca bütün o çektiklerini unutuyorsun bir çırpıda.
Eski kıyafetlerini bağışlarken gözün arkada kalıyor mu, kalıyor valla. Ama o üzerime çuval gibi gelen yeni tişörtü giydiğim an var ya, dünyalar benim oldu sanki. İnsan kendini yeniden keşfediyor, yıllardır mahkum olduğu o ağır hapishaneden kaçıp kurtulmuş gibi hafifliyor birden.
Midenin bildiğin yüzde doksanını devre dışı bırakıyorlar, kalanı da ince bağırsağa bağlıyorlar hop diye. Yani eskisi gibi öyle tıkabasa yemek hayal oluyor, zaten canın da istemiyor bir süre sonra. Zaten o yüzden adı bypass işte, yolları değiştiriyorlar akıllıca... Mide küçültme ameliyatı sandığınızdan çok daha köklü bir değişim, vallahi billahi hayatının şalterini indirip yeniden kaldırıyorsun.
Doktor bana bunu ilk anlattığında içimden "Yok artık daha neler" demiştim içten içe. Ama sonra ne oldu biliyor musun, eski hayatımın o hantal, soluk gölgesinden eser kalmadı ortada. Ameliyat masasına yatmak yürek ister tabii, kimse inkar etmesin şimdi bunu.
Aslında işin en acayip tarafı ne biliyor musun, ameliyat bittikten sonra başlıyor o asıl curcuna. Beyin hala eski obur günleri özlüyor, tabaktaki o kocaman porsiyonları gözüyle arıyor ama mide "Yok arkadaş, ben kapattım o dükkanı" diyor net bir şekilde. İki lokmada tıkanıp kalıyorsun öylece ortada...
Çevredeki "Aman neşter vurulur mu oraya, dikkat et" diyen bilmişlere hiç kulak asmayacaksın aslında. Adam hayatında hiç o kilolarla beş kat merdiven çıkmamış ki ne anlasın senin çektiğin nefes darlığından. Gastrik bypass sadece kilo verme meselesi değil ki, bildiğin hayata yeniden "merhaba" deme şansı işte.
Tabii demesi kolay, o işin bir de o ilk aylardaki sıvı dönemi var ki zulüm gibi gelir insana. Çorba suyunu bile şırıngayla içer gibi yudumluyorsun, insan bazen "Ben ne yaptım kendime" diye hüzünlenmiyor değil. Ama sonra o tartının ibresi sol aşağıya doğru kaymaya başlayınca bütün o çektiklerini unutuyorsun bir çırpıda.
Eski kıyafetlerini bağışlarken gözün arkada kalıyor mu, kalıyor valla. Ama o üzerime çuval gibi gelen yeni tişörtü giydiğim an var ya, dünyalar benim oldu sanki. İnsan kendini yeniden keşfediyor, yıllardır mahkum olduğu o ağır hapishaneden kaçıp kurtulmuş gibi hafifliyor birden.
