Emre Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Japon mühendisliğinin koca gövdeli amiral gemisi, yollarda süzülürken sahibine adeta zırh giymiş hissi verir ancak o heybetli kaportanın altında zamanla nükseden bazı hassasiyetler vardır... Her X-Trail sahibi, garaja her gidişinde o gizliden gizliye hissedilen "acaba bugün ne yakacak" endüstrisini çok iyi bilir; çünkü bu arabalar kusursuzluk maskesi takıp aslında ruhunuzu emmeye bayılır.
Şanzıman denilen o lanet olası CVT kutu, uzun yolda size akıp giden bir masal vadederken şehir içinde bir anda hırlamaya başlar... Dişliler arasındaki o minik anlaşmazlıklar, direksiyondan koltuğunuza kadar yayılan sinsi bir titreşimle kendini ele verir; yani o pürüzsüz sürüş keyfi, aslında büyük bir fırtınanın kopmasından önceki o aldatıcı sessizlikten başka bir şey değildir.
Elektronik beyin her sabah kontak açtığınızda size koca bir soru işareti sunar; ekranda yanıp sönen o hayalet arıza lambaları bazen sadece rüzgarın yönüne göre bile değişebilir... Sensörlerin bu kadar alıngan olması mühendislik hatası mı yoksa tamircileri zengin etme projesi mi, inanın bunu çözmek imkansız... Belki de araba size "bugün beni sürme" demenin en karmaşık yolunu seçiyordur, kim bilir?
Süspansiyon sistemindeki o tok ve güven veren his, bozuk yollara girdiğinizde birdenbire metalik bir iniltiye dönüşür; alt takımdan gelen her o gıcırtı, cüzdanınızdan eksilecek banknotların tatlı bir ninnisi gibidir... Amortisörler sanki Türkiye'nin köstebek yuvasına dönmüş asfaltlarına inatla direnmek ister ama o çukurlar var ya, o çukurlar adamın ömrünü yer...
Yakıt ibresi düşerken benzinli motorların o sessiz yutkunması, sahibi için her ay yeniden başlayan bir dramdır; çünkü bu motorlar mazotu ya da benzini yakmaz adeta içer... Servis kapılarında "abi normaldir bunlar" diyen o ezbere tiplemelerin yüzünü görmek bile bazen arabayı satıp bisiklete binme isteği uyandırır... Oysa siz sadece hafta sonu ailenizle iki tur atmak istemiştiniz, ne ara bu sanayi kuryesi haline geldiniz?
Şanzıman denilen o lanet olası CVT kutu, uzun yolda size akıp giden bir masal vadederken şehir içinde bir anda hırlamaya başlar... Dişliler arasındaki o minik anlaşmazlıklar, direksiyondan koltuğunuza kadar yayılan sinsi bir titreşimle kendini ele verir; yani o pürüzsüz sürüş keyfi, aslında büyük bir fırtınanın kopmasından önceki o aldatıcı sessizlikten başka bir şey değildir.
Elektronik beyin her sabah kontak açtığınızda size koca bir soru işareti sunar; ekranda yanıp sönen o hayalet arıza lambaları bazen sadece rüzgarın yönüne göre bile değişebilir... Sensörlerin bu kadar alıngan olması mühendislik hatası mı yoksa tamircileri zengin etme projesi mi, inanın bunu çözmek imkansız... Belki de araba size "bugün beni sürme" demenin en karmaşık yolunu seçiyordur, kim bilir?
Süspansiyon sistemindeki o tok ve güven veren his, bozuk yollara girdiğinizde birdenbire metalik bir iniltiye dönüşür; alt takımdan gelen her o gıcırtı, cüzdanınızdan eksilecek banknotların tatlı bir ninnisi gibidir... Amortisörler sanki Türkiye'nin köstebek yuvasına dönmüş asfaltlarına inatla direnmek ister ama o çukurlar var ya, o çukurlar adamın ömrünü yer...
Yakıt ibresi düşerken benzinli motorların o sessiz yutkunması, sahibi için her ay yeniden başlayan bir dramdır; çünkü bu motorlar mazotu ya da benzini yakmaz adeta içer... Servis kapılarında "abi normaldir bunlar" diyen o ezbere tiplemelerin yüzünü görmek bile bazen arabayı satıp bisiklete binme isteği uyandırır... Oysa siz sadece hafta sonu ailenizle iki tur atmak istemiştiniz, ne ara bu sanayi kuryesi haline geldiniz?
