Kerem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Aylarca o telleri takıp, her ay doktora gidip sıkım yapıldıktan sonra ağrıdan çorba içmek zorunda kalan biri bunu çok iyi anlar; teller çıktığı an dünyalar senin olur. Ayna karşısına geçip saatlerce dişlerini süzersin, o mükemmel dizilime bakıp bakıp gururlanırsın. Ama durun hemen sevinmeyin... Çünkü ağız içindeki o sinsi mekanizma, siz arkanızı döndüğünüz an eski dağınık günlerine dönmek için fırsat kollar. Bizzat tecrübeyle sabit, dişler hafızası olan garip organlar; nerede durduklarını asla unutmuyorlar.
Tellere veda ettiğiniz o muazzam gün, aslında sürecin bittiği değil, tam ortasına geldiğiniz gündür abi. "Oh be kurtuldum, artık bitti!" deyip pekiştirme plaklarını bir kenara fırlatırsanız, birkaç yıl sonra aynaya baktığınızda uğradığınız şokun haddi hesabı olmaz. Yılların emeği, o çekilen sızılar, dökülen paralar... Hepsi bir anda çöp olup gider, dişler yavaş yavaş o eski çapraşık hallerine kaymaya başlar. Vallahi billahi göz göre göre kayıyorlar, siz fark etmiyorsunuz bile.
Ağzımızın içinde hiç durmayan, her an çalışan muazzam bir baskı mekanizması var; biz bunu günlük koşturmacada hiç hissetmiyoruz. Çiğniyoruz, konuşuyoruz, esniyoruz, hatta gece uyurken farkında olmadan dişlerimizi sıkıyoruz. İşte tüm bu hareketler, kemiğin içindeki diş köklerine sürekli "eski yerine dön" sinyali gönderiyor. Yirmilik yaş dişleri de arkadan itmeye başladı mı... Ortam tam anlamıyla şenleniyor.
Doktorun uzattığı o şeffaf plağı takmak ilk başlarda ne yalan söyleyeyim insana inanılmaz angarya geliyor. Gün boyu çantamda taşımak, yemek yerken çıkarıp peçeteye sarmak, sonra peçeteyle birlikte yanlışlıkla çöpe atmak... Hangimiz yaşamadık ki bu rezilliği? Ama o plağı takmadığınız her gece, dişlerinize "istediğiniz gibi takılabilirsiniz" özgürlüğü veriyorsunuz demektir. Sonra bir bakmışsınız, plağı tekrar takmaya çalıştığınızda dişlerinize oturmuyor, canınızı acıtıyor.
Pekiştirme teli denen o incecik şeyi dişlerin arkasına yapıştırıyorlar ya, işte o küçük tel hayat kurtarır. Dışarıdan hiç görünmez, diliniz ilk birkaç hafta varlığına alışmaya çalışır ama sonra varlığını bile unutursunuz. O tel orada durduğu sürece içiniz rahat olsun, dişler bir yere kaçamaz. Yine de insanız işte; bazen sert bir şey ısırırsınız, o telin bir ucu atar da siz fark etmezsiniz ya...
Eski bir dost tavsiyesi olarak görün bunu; ortodontistle olan ilişkinizi teller çıktığı gün bitirmeyin. Altı ayda bir, bilemediniz yılda bir gidip o sabitleyicileri kontrol ettirmek şart. "Aman ne olacak, dişlerim gayet düzgün duruyor" özgüveni var ya, işte insanı en çok o yakıyor. Diş teli tedavisinde zafer, tellerin çıktığı gün değil; aradan beş yıl geçtikten sonra hâlâ aynı gülüşü koruyabildiğiniz gün kazanılıyor.
Tellere veda ettiğiniz o muazzam gün, aslında sürecin bittiği değil, tam ortasına geldiğiniz gündür abi. "Oh be kurtuldum, artık bitti!" deyip pekiştirme plaklarını bir kenara fırlatırsanız, birkaç yıl sonra aynaya baktığınızda uğradığınız şokun haddi hesabı olmaz. Yılların emeği, o çekilen sızılar, dökülen paralar... Hepsi bir anda çöp olup gider, dişler yavaş yavaş o eski çapraşık hallerine kaymaya başlar. Vallahi billahi göz göre göre kayıyorlar, siz fark etmiyorsunuz bile.
Ağzımızın içinde hiç durmayan, her an çalışan muazzam bir baskı mekanizması var; biz bunu günlük koşturmacada hiç hissetmiyoruz. Çiğniyoruz, konuşuyoruz, esniyoruz, hatta gece uyurken farkında olmadan dişlerimizi sıkıyoruz. İşte tüm bu hareketler, kemiğin içindeki diş köklerine sürekli "eski yerine dön" sinyali gönderiyor. Yirmilik yaş dişleri de arkadan itmeye başladı mı... Ortam tam anlamıyla şenleniyor.
Doktorun uzattığı o şeffaf plağı takmak ilk başlarda ne yalan söyleyeyim insana inanılmaz angarya geliyor. Gün boyu çantamda taşımak, yemek yerken çıkarıp peçeteye sarmak, sonra peçeteyle birlikte yanlışlıkla çöpe atmak... Hangimiz yaşamadık ki bu rezilliği? Ama o plağı takmadığınız her gece, dişlerinize "istediğiniz gibi takılabilirsiniz" özgürlüğü veriyorsunuz demektir. Sonra bir bakmışsınız, plağı tekrar takmaya çalıştığınızda dişlerinize oturmuyor, canınızı acıtıyor.
Pekiştirme teli denen o incecik şeyi dişlerin arkasına yapıştırıyorlar ya, işte o küçük tel hayat kurtarır. Dışarıdan hiç görünmez, diliniz ilk birkaç hafta varlığına alışmaya çalışır ama sonra varlığını bile unutursunuz. O tel orada durduğu sürece içiniz rahat olsun, dişler bir yere kaçamaz. Yine de insanız işte; bazen sert bir şey ısırırsınız, o telin bir ucu atar da siz fark etmezsiniz ya...
Eski bir dost tavsiyesi olarak görün bunu; ortodontistle olan ilişkinizi teller çıktığı gün bitirmeyin. Altı ayda bir, bilemediniz yılda bir gidip o sabitleyicileri kontrol ettirmek şart. "Aman ne olacak, dişlerim gayet düzgün duruyor" özgüveni var ya, işte insanı en çok o yakıyor. Diş teli tedavisinde zafer, tellerin çıktığı gün değil; aradan beş yıl geçtikten sonra hâlâ aynı gülüşü koruyabildiğiniz gün kazanılıyor.
