Emre Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Sabah alarm çaldığı an o midene saplanan sancı var ya, işte o iş stresinin asıl resmidir. Adamı koltuğundan fırlatan o korkunç enerji meğer içten içe kemiriyormuş, farkında bile değiliz. Vallahi billahi insan kendi hayatını böyle heba etmemeli ama elden ne gelir ki...
Ofisin o havasız koridorlarında koştururken hayat akıp gidiyor sanıyoruz. Aslında sadece bir yerlere geç kalma telaşıyla ömrü tüketiyoruz. Beyin bi süre sonra sinyali kesiyor zaten, kilitlenip kalıyorsun ekranın başında...
Akşam eve attığın o yorgun adımları bi düşün Allah aşkına. Elinde telefon, kafada hala o bitmeyen mailler, yarım kalan işler. Bu mudur yani yaşamak?
Bazen insan durup "ben ne yapıyorum" demeli kendine. Abi ya, cidden değer mi o patronun iki çift lafına sağlığı bozmaya? Değmez tabiki, vallahi de billahi de değmez.
İş çıkışı bi kahve içip camdan dışarı bakmak bile lüks oldu artık. Halbuki huzur dediğin o kadar uzağımızda değil de, biz görmek istemiyoruz nedense...
Zihni biraz olsun serbest bırakmak lazımdır aslında. Her şeyi kontrol edemezsin ki bu hayatta, boşuna kürek çekip durma. Kendi kendine konuşup duruyorsun gün boyu, farkında mısın bilmem ama kafanın içi mahşer yeri gibi.
Bazen o kadar boğulur ki insan, nefes almak bile batar. İşte o anlarda telefonu kapatıp bi köşeye çekilmek gerek... Her şeyin bi çaresi var elbet, bu kadar kasmamak lazım.
Ofisin o havasız koridorlarında koştururken hayat akıp gidiyor sanıyoruz. Aslında sadece bir yerlere geç kalma telaşıyla ömrü tüketiyoruz. Beyin bi süre sonra sinyali kesiyor zaten, kilitlenip kalıyorsun ekranın başında...
Akşam eve attığın o yorgun adımları bi düşün Allah aşkına. Elinde telefon, kafada hala o bitmeyen mailler, yarım kalan işler. Bu mudur yani yaşamak?
Bazen insan durup "ben ne yapıyorum" demeli kendine. Abi ya, cidden değer mi o patronun iki çift lafına sağlığı bozmaya? Değmez tabiki, vallahi de billahi de değmez.
İş çıkışı bi kahve içip camdan dışarı bakmak bile lüks oldu artık. Halbuki huzur dediğin o kadar uzağımızda değil de, biz görmek istemiyoruz nedense...
Zihni biraz olsun serbest bırakmak lazımdır aslında. Her şeyi kontrol edemezsin ki bu hayatta, boşuna kürek çekip durma. Kendi kendine konuşup duruyorsun gün boyu, farkında mısın bilmem ama kafanın içi mahşer yeri gibi.
Bazen o kadar boğulur ki insan, nefes almak bile batar. İşte o anlarda telefonu kapatıp bi köşeye çekilmek gerek... Her şeyin bi çaresi var elbet, bu kadar kasmamak lazım.
