Murat Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Duvara monte edilmiş o beyaz kutunun içindeki mucizeyi bazen çok erken harcıyoruz, farkında bile olmadan... Yaz sıcağında can simidi gibi sarıldığımız, kışın ise en samimi sığınağımız olan klimalar aslında evimizin en sessiz ama en çok çalışan emekçileri arasında yer alıyor ve biz onlara hak ettikleri özeni göstermekte maalesef çoğunlukla geç kalıyoruz. Filtresini temizlemeyi unuttuğumuz, gazına bakmaya üşendiğimiz ya da derecesiyle adeta bir satranç maçı oynadığımız o cihazlar bir gün ansızın pes ettiğinde cüzdanımızdan dökülen paraların acısı tatlı yaz rüzgarlarını anında unutturuyor insana.
Filtre temizliği meselesi hep göz ardı edilir ama işin aslı tam bir trajedi, çünkü o küçük naylonumsu süzgeçlerin arkasında biriken toz yığınları cihazın nefesini kesiyor resmen... Haftada bir ya da en kötü ihtimalle ayda bir kez o panelleri söküp tazyikli suyun altında yıkamak, o tozları arındırmak aslında klimaya yeniden doğmuş gibi bir hafiflik kazandırıyor. Zaten cihaz zorlanmadığı zaman ne elektrik faturası o kadar kabarıyor ne de iç motor o kulak tırmalamayan sessizliğini bozup acı acı inlemeye başlıyor...
Derece ayarı yaparken düşülen en büyük yanılgı odanın buz gibi olması için termostatı on sekiz derecelere kilitlemek oluyor ki bu resmen cihaza yapılan en büyük işkencelerden biri... Klima zaten ortamı daha hızlı soğutmaz o derecede, sadece o hedefe ulaşana kadar canını dişine takıp aralıksız çalışır ve sonunda kompresör dediğimiz o pahalı parça erkenden havlu atar. Yirmi dörde, yirmi beşe ayarlayıp o doğal serinliğin tadını yavaş yavaş çıkarmak varken neden bu acele, neden bu kadar hoyratlık...
Periyodik bakım denen o sihirli dokunuşu sadece cihaz bozulduğunda hatırlamak da bizim en klasik, en değişmeyen alışkanlıklarımızdan biri ne yazık ki... Yetkili servis çağırıp gaz kaçağı var mı diye baktırmak, iç ve dış ünitelerin bağlantılarını kontrol ettirmek aslında bir nevi sağlık taramasından geçirmek gibi bir şey o demir yığınını. Yılda bir kez, özellikle yaz sezonu başlamadan hemen önce yapılan o ufak çaplı kontrol, yıllar sonra çıkacak devasa masrafların önüne geçiyor da kimse bunu baştan hesaba katmak istemiyor nedense...
Konumlandırma hatası dediğimiz o sessiz katil ise klimanın ömrünü daha ilk günden yarı yarıya, hatta bazen daha fazla törpüleyebiliyor... Güneşin doğrudan vurduğu, mutfakta ocağın hemen üstüne denk gelen ya da havanın rahatça sirkülasyon yapamayacağı daracık köşelere sıkıştırılan cihazlar ne kadar kaliteli olursa olsun bir süre sonra pes ediyor. Dış üniteyi balkonun en kavurucu yerine koyup sonra da neden bu aletten bu kadar ses geliyor diye yakınmak, kendi ellerimizle hazırladığımız sessiz bir kumpastan başka bir şey değil sanki...
Filtre temizliği meselesi hep göz ardı edilir ama işin aslı tam bir trajedi, çünkü o küçük naylonumsu süzgeçlerin arkasında biriken toz yığınları cihazın nefesini kesiyor resmen... Haftada bir ya da en kötü ihtimalle ayda bir kez o panelleri söküp tazyikli suyun altında yıkamak, o tozları arındırmak aslında klimaya yeniden doğmuş gibi bir hafiflik kazandırıyor. Zaten cihaz zorlanmadığı zaman ne elektrik faturası o kadar kabarıyor ne de iç motor o kulak tırmalamayan sessizliğini bozup acı acı inlemeye başlıyor...
Derece ayarı yaparken düşülen en büyük yanılgı odanın buz gibi olması için termostatı on sekiz derecelere kilitlemek oluyor ki bu resmen cihaza yapılan en büyük işkencelerden biri... Klima zaten ortamı daha hızlı soğutmaz o derecede, sadece o hedefe ulaşana kadar canını dişine takıp aralıksız çalışır ve sonunda kompresör dediğimiz o pahalı parça erkenden havlu atar. Yirmi dörde, yirmi beşe ayarlayıp o doğal serinliğin tadını yavaş yavaş çıkarmak varken neden bu acele, neden bu kadar hoyratlık...
Periyodik bakım denen o sihirli dokunuşu sadece cihaz bozulduğunda hatırlamak da bizim en klasik, en değişmeyen alışkanlıklarımızdan biri ne yazık ki... Yetkili servis çağırıp gaz kaçağı var mı diye baktırmak, iç ve dış ünitelerin bağlantılarını kontrol ettirmek aslında bir nevi sağlık taramasından geçirmek gibi bir şey o demir yığınını. Yılda bir kez, özellikle yaz sezonu başlamadan hemen önce yapılan o ufak çaplı kontrol, yıllar sonra çıkacak devasa masrafların önüne geçiyor da kimse bunu baştan hesaba katmak istemiyor nedense...
Konumlandırma hatası dediğimiz o sessiz katil ise klimanın ömrünü daha ilk günden yarı yarıya, hatta bazen daha fazla törpüleyebiliyor... Güneşin doğrudan vurduğu, mutfakta ocağın hemen üstüne denk gelen ya da havanın rahatça sirkülasyon yapamayacağı daracık köşelere sıkıştırılan cihazlar ne kadar kaliteli olursa olsun bir süre sonra pes ediyor. Dış üniteyi balkonun en kavurucu yerine koyup sonra da neden bu aletten bu kadar ses geliyor diye yakınmak, kendi ellerimizle hazırladığımız sessiz bir kumpastan başka bir şey değil sanki...
