Mustafa Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Jeep Renegade garajın en köşesinde, o kaslı ve sert hatlarıyla adeta seni bekliyor; oysa kaputu kaldırdığında işin rengi biraz değişiyor.
Şanzıman denilen o labirent var ya, işte tam orada sıkışıp kalıyorsun bazen. 9 ileri otomatik kutu ilk başlarda masallardaki gibi akıp giderken, zamanla kararsızlıkları yüzünden seni deliye döndürebiliyor. Vites geçişlerinde o minik sarsıntılar, yokuş yukarı kalkışlardaki o kararsız bocalamalar... Hangi viteste kalacağını bilemeyen bir mühendislik harikasıyla baş başasın işte.
Elektronik beyin her zaman seninle aynı fikirde olmuyor maalesef. Gösterge panelinde ansızın beliren o hayalet arıza ışıkları insanı aniden germeye yetiyor da artıyor bile. Multimedya ekranı kendi kendine donuyor, geri görüş kamerası en lazım anlarda kararıveriyor. Bazen aracı kilitleyip evine çıkıyorsun, sabah geldiğinde akünün bittiğini görüp öylece kalakalıyorsun...
Turbo ve motor tarafında ise işler biraz daha sabır gerektiriyor. Küçük hacimli motorun o yüksek istekleri, zamanla yağ eksiltme gibi tatsız sürprizleri beraberinde getirebiliyor. Egzozdan gelen o hafif tıkırtılar, motor sıcakken duyulan garip fısıltılar... İtalyan ruhunun o kaprisli halleri Amerikan kasıyla birleşince, usta koltuğunda geçirilen saatler kaçınılmaz oluyor.
Süspansiyonlar bozuk yollarda sanki seninle inatlaşıyor. O sert ve maskülen duruş, taşlı yollara girdiğinde içindeki tüm vidaları gevşetebiliyor. Ön takımdan gelen o tok tukurtular, direksiyon kutusundaki o hafif boşluk hissi... Yola sağlam basıyorsun ama o konforlu limandan her geçen gün biraz daha uzaklaşıyorsun sanki.
Bütün bu huysuzluklara rağmen o direksiyona geçip kontağı çevirdiğinde hepsi bir anda uçup gidiyor zaten. Çünkü bu araba mantıkla değil, tamamen kalple seçilen bir oyuncak... Onu olduğu gibi kabul etmek gerekiyor; biraz dertli, biraz masraflı ama bir o kadar da karakterli.
Şanzıman denilen o labirent var ya, işte tam orada sıkışıp kalıyorsun bazen. 9 ileri otomatik kutu ilk başlarda masallardaki gibi akıp giderken, zamanla kararsızlıkları yüzünden seni deliye döndürebiliyor. Vites geçişlerinde o minik sarsıntılar, yokuş yukarı kalkışlardaki o kararsız bocalamalar... Hangi viteste kalacağını bilemeyen bir mühendislik harikasıyla baş başasın işte.
Elektronik beyin her zaman seninle aynı fikirde olmuyor maalesef. Gösterge panelinde ansızın beliren o hayalet arıza ışıkları insanı aniden germeye yetiyor da artıyor bile. Multimedya ekranı kendi kendine donuyor, geri görüş kamerası en lazım anlarda kararıveriyor. Bazen aracı kilitleyip evine çıkıyorsun, sabah geldiğinde akünün bittiğini görüp öylece kalakalıyorsun...
Turbo ve motor tarafında ise işler biraz daha sabır gerektiriyor. Küçük hacimli motorun o yüksek istekleri, zamanla yağ eksiltme gibi tatsız sürprizleri beraberinde getirebiliyor. Egzozdan gelen o hafif tıkırtılar, motor sıcakken duyulan garip fısıltılar... İtalyan ruhunun o kaprisli halleri Amerikan kasıyla birleşince, usta koltuğunda geçirilen saatler kaçınılmaz oluyor.
Süspansiyonlar bozuk yollarda sanki seninle inatlaşıyor. O sert ve maskülen duruş, taşlı yollara girdiğinde içindeki tüm vidaları gevşetebiliyor. Ön takımdan gelen o tok tukurtular, direksiyon kutusundaki o hafif boşluk hissi... Yola sağlam basıyorsun ama o konforlu limandan her geçen gün biraz daha uzaklaşıyorsun sanki.
Bütün bu huysuzluklara rağmen o direksiyona geçip kontağı çevirdiğinde hepsi bir anda uçup gidiyor zaten. Çünkü bu araba mantıkla değil, tamamen kalple seçilen bir oyuncak... Onu olduğu gibi kabul etmek gerekiyor; biraz dertli, biraz masraflı ama bir o kadar da karakterli.
