Emre Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yola çıktığın o anı hatırla, kontağı çevirdiğinde motorun her zamanki o güven veren mırıltısı yerine garip bir sessizlik ya da uzun süren bir marş çilesiyle karşılaşmak insanın bütün neşesini kaçırır, özellikle de altındaki o güçlü Jeep olunca insan içten içe bir afallar. Deponun derinliklerinde sessizce görevini yapan o küçük parça, yani yakıt pompası, aslında bütün o devasa motorun kalbidir ve o kalpte en ufak bir tekileme başladığında araç sana bunu inceden inceye belli etmeye başlar... Hani bazen gaza basarsın da araba anlık bir tereddüt yaşar, işte o an kalbin teklediği andır.
Sabahları işe gitmek için acele ettiğin o soğuk dakikalarda marş basıyor ama motor bir türlü hayata geçmek bilmiyorsa, aküden şüphelenip kabloları kontrol etmeden önce aklına hemen deponun altındaki o gizli kahraman gelmeli; çünkü yakıt basıncı düştüğünde motor o ilk yakıt yudumunu alamaz ve sen kilometrelerce öteden gelen o derin sessizlikle baş başa kalırsın. Basınç regülatörüyle birlikte çalışan bu sistem yavaş yavaş görevini yapamaz hale geldiğinde, marş motoru boşuna dönüp durur... Belki de motorun uyanmak istememesinin yegane sebebi, o pompanın artık son nefeslerini veriyor olmasıdır, kimbilir.
Uzun yolda akıp giderken hız sabitleyiciye bağlamışsın, müzik çalıyor, her şey yolunda gibi görünürken birdenbire motorun devri düşmeye başlıyor ve sen ayağını gaz pedalına daha da derine gömüyorsun ama araba sanki arkasından görünmez bir el tarafından tutuluyormuş gibi yığılıyor. Yakıt pompası yeterli debiyi sağlayamadığı o kritik saniyelerde motor aç kalır, o devasa silindirler içine çekeceği benzini veya mazotu bulamaz ve sen o an o otobanın ortasında öylece kalakalma korkusuyla dikiz aynasına bakmaya başlarsın... Aslında motor sana imdat çığlığı atmaktadır ama sen bunu sadece basit bir yorgunluk sanırsın.
Aracın arkasından gelen o hafif ama sürekli, tırmalayıcı bir uğultu sesi, özellikle de kontağı ilk çevirdiğinde arka koltuğun altından kulağına çalınan o anormal vızıltı, yaklaşan fırtınanın en net habercisidir; çünkü normal şartlarda sessiz çalışması gereken o elektrik motoru aşınmaya başladığında adeta ben buradayım diye bağırır. O ses giderek şiddetlenir, kulak tırmalayıcı bir hal alır ve sen müziğin sesini biraz daha açarak bu rahatsız edici gerçeği bastırmaya çalışırsın... Oysa o ses, pompanın artık son demlerini yaşadığının ve her an yolda kalabileceğinin en acı itirafıdır, bunu kulak ardı etmemelisin.
Gösterge panelinde yanıp sönen o sinir bozucu arıza lambaları bazen insanı deli eder, özellikle de motor arıza ışığı hiçbir belirgin sebep yokken ansızın belirdiği an direksiyon simidini sıkmaktan parmakların beyazlar. Yakıt sistemindeki basınç dalgalanmaları veya pompanın çektiği anormal akım, aracın beynini anında harekete geçirir ve sensörler bu durumu hemen ekrana yansıtır... Belki de sadece ucuz bir yakıt almışsındır ya da filtre tıkalıdır diyerek kendini kandırırsın ama o lamba kolay kolay sönmez.
Yakıt tüketiminde yaşanan o mantıksız ve ani artış, istasyona her uğradığında cüzdanını biraz daha yakar geçer; çünkü basıncı ayarlayamayan bozuk bir pompa, silindirlere gerektiğinden fazla ya da düzensiz yakıt püskürtür. Sen hâlâ ayağının altındaki gaz pedalına eskisinden çok farklı basmadığını düşünürsün ama motor adeta doymak bilmeyen bir canavara dönüşmüştür... Bu gizli ve sinsi tüketim artışı, sana aslında deponun bir yerinde işlerin hiç de yolunda gitmediğini fısıldayan en dürüst aynadır.
Sabahları işe gitmek için acele ettiğin o soğuk dakikalarda marş basıyor ama motor bir türlü hayata geçmek bilmiyorsa, aküden şüphelenip kabloları kontrol etmeden önce aklına hemen deponun altındaki o gizli kahraman gelmeli; çünkü yakıt basıncı düştüğünde motor o ilk yakıt yudumunu alamaz ve sen kilometrelerce öteden gelen o derin sessizlikle baş başa kalırsın. Basınç regülatörüyle birlikte çalışan bu sistem yavaş yavaş görevini yapamaz hale geldiğinde, marş motoru boşuna dönüp durur... Belki de motorun uyanmak istememesinin yegane sebebi, o pompanın artık son nefeslerini veriyor olmasıdır, kimbilir.
Uzun yolda akıp giderken hız sabitleyiciye bağlamışsın, müzik çalıyor, her şey yolunda gibi görünürken birdenbire motorun devri düşmeye başlıyor ve sen ayağını gaz pedalına daha da derine gömüyorsun ama araba sanki arkasından görünmez bir el tarafından tutuluyormuş gibi yığılıyor. Yakıt pompası yeterli debiyi sağlayamadığı o kritik saniyelerde motor aç kalır, o devasa silindirler içine çekeceği benzini veya mazotu bulamaz ve sen o an o otobanın ortasında öylece kalakalma korkusuyla dikiz aynasına bakmaya başlarsın... Aslında motor sana imdat çığlığı atmaktadır ama sen bunu sadece basit bir yorgunluk sanırsın.
Aracın arkasından gelen o hafif ama sürekli, tırmalayıcı bir uğultu sesi, özellikle de kontağı ilk çevirdiğinde arka koltuğun altından kulağına çalınan o anormal vızıltı, yaklaşan fırtınanın en net habercisidir; çünkü normal şartlarda sessiz çalışması gereken o elektrik motoru aşınmaya başladığında adeta ben buradayım diye bağırır. O ses giderek şiddetlenir, kulak tırmalayıcı bir hal alır ve sen müziğin sesini biraz daha açarak bu rahatsız edici gerçeği bastırmaya çalışırsın... Oysa o ses, pompanın artık son demlerini yaşadığının ve her an yolda kalabileceğinin en acı itirafıdır, bunu kulak ardı etmemelisin.
Gösterge panelinde yanıp sönen o sinir bozucu arıza lambaları bazen insanı deli eder, özellikle de motor arıza ışığı hiçbir belirgin sebep yokken ansızın belirdiği an direksiyon simidini sıkmaktan parmakların beyazlar. Yakıt sistemindeki basınç dalgalanmaları veya pompanın çektiği anormal akım, aracın beynini anında harekete geçirir ve sensörler bu durumu hemen ekrana yansıtır... Belki de sadece ucuz bir yakıt almışsındır ya da filtre tıkalıdır diyerek kendini kandırırsın ama o lamba kolay kolay sönmez.
Yakıt tüketiminde yaşanan o mantıksız ve ani artış, istasyona her uğradığında cüzdanını biraz daha yakar geçer; çünkü basıncı ayarlayamayan bozuk bir pompa, silindirlere gerektiğinden fazla ya da düzensiz yakıt püskürtür. Sen hâlâ ayağının altındaki gaz pedalına eskisinden çok farklı basmadığını düşünürsün ama motor adeta doymak bilmeyen bir canavara dönüşmüştür... Bu gizli ve sinsi tüketim artışı, sana aslında deponun bir yerinde işlerin hiç de yolunda gitmediğini fısıldayan en dürüst aynadır.
