Kerem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Sıfır diskleri taktırıp sanayiden çıktık, her şey mükemmel sanıyoruz. Belli bir hıza ulaşınca ayağımızı frene hafifçe dokunduruyoruz ve o da ne... Direksiyon ellerimizin arasında titreşmeye başlıyor. İnsan ister istemez tedirgin oluyor, usta acaba bir şeyi eksik mi yaptı diye düşünmeden edemiyor.
Parçalar yepyeni olabilir ama henüz birbirine alışmadılar ki. Fren balataları ile o pürüzsüz disk yüzeyinin birbiriyle kaynaşması, tabiri caizse birbirinin dilinden anlaması zaman alıyor. İlk birkaç yüz kilometre bu yüzden biraz sancılı geçebilir. Zamana bırakmak, parçalara alışma şansı tanımak lazım.
Montaj yapılırken porya yüzeyinde kalan ufacık bir pas lekesi veya zımparalanmamış bir çapak bile bu hisse sebep olabiliyor. Disk yüzeye milimetrenin onda biri kadar bile eğri otursa, o küçücük sapma yüksek hızda direksiyona devasa bir sarsıntı olarak yansıyor. Bazen sorun parçada değil, sadece altındaki görünmeyen bir toz tanesinde gizlidir.
Fren pedalına basış tarzımız da bu süreci doğrudan etkiliyor aslında. Yüksek hızla giderken aniden frene yüklenip aracı durdurmak, sonra da pedalın üstünde basılı beklemek... Yeni diske yapılabilecek en büyük kötülüklerden biri bu. Sıcak disk bir noktadan pürüzsüzlüğünü kaybediyor, balata malzemesi oraya yapışıp kalıyor.
Peki ya jant cıvatalarının sıkılma derecesi? Her bir somunun aynı torkla, tork anahtarı kullanılarak eşit şekilde sıkılması şart. Biri fazla, biri gevşek sıkılırsa disk zamanla kendi kendine yamulmaya başlar. Basit bir tekerlek takma işlemi deyip geçmemek gerek, hassas dengeler var burada.
Disklerin kalitesi de bir diğer soru işareti tabii. Piyasadaki her metal aynı dayanıklılıkta olmuyor maalesef. Isındıkça formunu kaybeden, ucuz alaşımdan yapılmış bir disk takıldıysa... Ne kadar dikkat edersek edelim, o titreme bir türlü geçmek bilmez.
Bazen de sorun tamamen psikolojiktir, yeni parçaya odaklandığımız için en küçük hissi bile büyütürüz. Ama birkaç gün sürüp de hafiflemeyen, aksine artan bir sarsıntı varsa... Tekrar lifte kaldırıp bir salgı kontrolü yaptırmakta, ustanın çayını tekrar içmekte fayda var.
Parçalar yepyeni olabilir ama henüz birbirine alışmadılar ki. Fren balataları ile o pürüzsüz disk yüzeyinin birbiriyle kaynaşması, tabiri caizse birbirinin dilinden anlaması zaman alıyor. İlk birkaç yüz kilometre bu yüzden biraz sancılı geçebilir. Zamana bırakmak, parçalara alışma şansı tanımak lazım.
Montaj yapılırken porya yüzeyinde kalan ufacık bir pas lekesi veya zımparalanmamış bir çapak bile bu hisse sebep olabiliyor. Disk yüzeye milimetrenin onda biri kadar bile eğri otursa, o küçücük sapma yüksek hızda direksiyona devasa bir sarsıntı olarak yansıyor. Bazen sorun parçada değil, sadece altındaki görünmeyen bir toz tanesinde gizlidir.
Fren pedalına basış tarzımız da bu süreci doğrudan etkiliyor aslında. Yüksek hızla giderken aniden frene yüklenip aracı durdurmak, sonra da pedalın üstünde basılı beklemek... Yeni diske yapılabilecek en büyük kötülüklerden biri bu. Sıcak disk bir noktadan pürüzsüzlüğünü kaybediyor, balata malzemesi oraya yapışıp kalıyor.
Peki ya jant cıvatalarının sıkılma derecesi? Her bir somunun aynı torkla, tork anahtarı kullanılarak eşit şekilde sıkılması şart. Biri fazla, biri gevşek sıkılırsa disk zamanla kendi kendine yamulmaya başlar. Basit bir tekerlek takma işlemi deyip geçmemek gerek, hassas dengeler var burada.
Disklerin kalitesi de bir diğer soru işareti tabii. Piyasadaki her metal aynı dayanıklılıkta olmuyor maalesef. Isındıkça formunu kaybeden, ucuz alaşımdan yapılmış bir disk takıldıysa... Ne kadar dikkat edersek edelim, o titreme bir türlü geçmek bilmez.
Bazen de sorun tamamen psikolojiktir, yeni parçaya odaklandığımız için en küçük hissi bile büyütürüz. Ama birkaç gün sürüp de hafiflemeyen, aksine artan bir sarsıntı varsa... Tekrar lifte kaldırıp bir salgı kontrolü yaptırmakta, ustanın çayını tekrar içmekte fayda var.
