Mehmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yolda süzülürken o direksiyonun elde hafif hafif titremesi, çoğumuzun içten içe görmezden gelmeye çalıştığı ama bir türlü başından atamadığı o gıcık his... Sanayiye her uğradığımızda usta balansa bakar, rot ayarına girer, sıfır gibi der gönderir ama o titreşim bir türlü geçmek bilmez. İşte tam o an sorulması gereken asıl soru gözümüzün önünde duruyordur aslında: Belki de sorun lastikte değil, jantın tam kalbindeki o görünmez yamukluktadır?
Bir kaldırımla biraz sertçe öpüşmek ya da karanlıkta son anda fark edilen derin bir çukur... Gün içinde kaç tanesinin üstünden geçiyoruz ki, artık saymıyoruz bile. Metal ne kadar sağlam görünürse görünsün, o darbelerin birikimiyle zamanla formunu kaybedip incecik bir yalpalama yapmaya başlıyor. Dışarıdan bakınca taş gibi duran bir jantın, dönmeye başladığında arabanın bütün dengesini altüst etmesi tam da bu yüzden...
Hız göstergesi tam seksenleri, doksanları bulduğunda elinizin altındaki o karıncalanma hissi aniden artıyorsa, şüpheler janta kaymalı. Düşük hızlarda kendini pek belli etmeyen, hatta hissettirmeyen bu durum, araç hızlandıkça sanki bütün ön takımı sallıyormuş gibi bir havaya bürünür. Sanki altınızdaki araba değil de başka bir şey var...
Eğri bir jant, sadece direksiyonu sallamakla kalmıyor ki; bütün bir yürüyen aksamın ömründen sessiz sedasız çalıyor. Amortisörler, bilyalar, rot başları derken, o ufak titreşim koca bir masraf dalgasına dönüşüveriyor zamanla. Bir jant düzeltmeyle çözülebilecek basit bir işi erteledikçe, aslında arabanın diğer parçalarını da kendi ellerimizle yıpratmış oluyoruz.
Peki, ustaya gittiğimizde jantın yamuk olduğunu nasıl kesinleştiririz? Arabayı kaldırıp tekerleği elle çevirdiklerinde, jantın iç kenarına dikkatlice bakmak yeterli oluyor çoğu zaman. O iç yüzey çember gibi akmıyor da bir noktada aşağı yukarı yalpalıyorsa, geçmiş olsun; aranılan o gizemli titreme kaynağı nihayet bulunmuş demektir.
Sırf bütçeyi zorlamasın diye eğrilmiş jantı öylece kullanmaya devam etmek mi, yoksa hemen iyi bir jant presçisinin yolunu tutmak mı? Bazen bir anlık ihmal, otobanda giderken hissettiğimiz o huzursuzluğu günlerce çekmemize neden oluyor. Düzgün bir jant pres işlemi veya gerekirse değişim, o eski akıcı ve pürüzsüz sürüş keyfini bir anda geri getiriyor bize...
Bir kaldırımla biraz sertçe öpüşmek ya da karanlıkta son anda fark edilen derin bir çukur... Gün içinde kaç tanesinin üstünden geçiyoruz ki, artık saymıyoruz bile. Metal ne kadar sağlam görünürse görünsün, o darbelerin birikimiyle zamanla formunu kaybedip incecik bir yalpalama yapmaya başlıyor. Dışarıdan bakınca taş gibi duran bir jantın, dönmeye başladığında arabanın bütün dengesini altüst etmesi tam da bu yüzden...
Hız göstergesi tam seksenleri, doksanları bulduğunda elinizin altındaki o karıncalanma hissi aniden artıyorsa, şüpheler janta kaymalı. Düşük hızlarda kendini pek belli etmeyen, hatta hissettirmeyen bu durum, araç hızlandıkça sanki bütün ön takımı sallıyormuş gibi bir havaya bürünür. Sanki altınızdaki araba değil de başka bir şey var...
Eğri bir jant, sadece direksiyonu sallamakla kalmıyor ki; bütün bir yürüyen aksamın ömründen sessiz sedasız çalıyor. Amortisörler, bilyalar, rot başları derken, o ufak titreşim koca bir masraf dalgasına dönüşüveriyor zamanla. Bir jant düzeltmeyle çözülebilecek basit bir işi erteledikçe, aslında arabanın diğer parçalarını da kendi ellerimizle yıpratmış oluyoruz.
Peki, ustaya gittiğimizde jantın yamuk olduğunu nasıl kesinleştiririz? Arabayı kaldırıp tekerleği elle çevirdiklerinde, jantın iç kenarına dikkatlice bakmak yeterli oluyor çoğu zaman. O iç yüzey çember gibi akmıyor da bir noktada aşağı yukarı yalpalıyorsa, geçmiş olsun; aranılan o gizemli titreme kaynağı nihayet bulunmuş demektir.
Sırf bütçeyi zorlamasın diye eğrilmiş jantı öylece kullanmaya devam etmek mi, yoksa hemen iyi bir jant presçisinin yolunu tutmak mı? Bazen bir anlık ihmal, otobanda giderken hissettiğimiz o huzursuzluğu günlerce çekmemize neden oluyor. Düzgün bir jant pres işlemi veya gerekirse değişim, o eski akıcı ve pürüzsüz sürüş keyfini bir anda geri getiriyor bize...
