Yusuf Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yakıt pompası bazen hiç haber vermeden yolda bırakır insanı, işte o an ne yapacağını bilemezsin. Deponun altından gelen o cılız uğultu kesildiğinde ya da marşa bastığında motor sadece boşuna döndüğünde, mesele nettir artık. Ben de yıllar evvel omuzladığım çantamla sanayi köşelerinde koştururken benzer bir yolda kalma vakasında usta çırak ilişkisi içinde öğrendim bu işin aslını. Göründüğü kadar karmaşık değil aslında, biraz dikkat ve doğru birkaç aletle kendi işini kendin görebilirsin pekala.
Basınç saati dediğimiz o basit ama hayat kurtaran aletle başlar bütün hikaye, motor kaputunu kaldırıp o enjeksiyon hattına bağlamak gerekir önce. Yakıtın o demir boruların içinde nasıl bir öfkeyle sıkıştığını görmek lazım, çünkü pompa yorulduğunda o tazyik de düşer hemen. Göstergedeki ibrenin titreyişini izlerken içinden bir "hadi" geçersin, umarsın ki normal değerlerde kalsın ama hayat işte her zaman istediğimiz gibi akmaz. Usta bana ilk gösterdiğinde bunu, "Bak delikanlı, bu saat yalan söylemez" demişti, hakikaten de öyle, rakamlar neyse gerçeği o söyler.
Röle ve sigorta kontrolünü atlayanlar genelde parayı parayla ölçer sanayide, oysa bazen bütün mesele minik bir plastiğin erimesinden ibarettir. Akım gidiyor mu pompaya gerçekten, kontak açıldığında o cızirti sesi kulak verince duyuluyor mu, işte bunlara bakmak lazım önce. Elektrik gelmiyorsa eğer, dünyanın en sağlam pompasını da taksan boşuna, motor yine çalışmaz... İnsan bazen en karmaşık arızalarda bile en basit ihtimali unutuveriyor işte, zihin hemen en pahalı parçaya gidiyor çünkü.
Deponun içinden o pompayı sökmek var ya, işte asıl maharet oradadır, koltukların altından gelen o ağır benzin kokusu siner üstüne hemen. Soketleri çıkarırken kabloların kırılganlığına dikkat etmek şart, yoksa elinde kalır hepsi ve iş daha da sarpa sarar. Pompanın ucundaki o minik süzgece baktığında, yılların getirdiği tortuyu, pası ve pisliği görünce şaşırırsın zaten. Nasıl çalışsın ki bu zavallı parça, nefes alamaz hale gelmiş adeta, benzin yerine adeta çamur çekmiş içine zavallı motor...
Bütün bu kontroller bittikten sonra kendi kendine mırıldanırsın garajda, acaba değiştirmesem miydi yoksa idare eder miydi biraz daha? Parça fiyatlarına bakarsın iç çekerek, sonra da işçilik masrafını hesaplarsın kafandan, en iyisi parayı değil huzuru seçmek galiba. Kendi ellerinle o yeni pompayı yerine oturtup marşa bastığında gelen o pürüzsüz çalışma sesi var ya, bütün yorgunluğunu alır insanın birden. Değiştirdin bitti gitti işte, şimdi kafan rahat bir şekilde yola çıkabilirsin artık...
Basınç saati dediğimiz o basit ama hayat kurtaran aletle başlar bütün hikaye, motor kaputunu kaldırıp o enjeksiyon hattına bağlamak gerekir önce. Yakıtın o demir boruların içinde nasıl bir öfkeyle sıkıştığını görmek lazım, çünkü pompa yorulduğunda o tazyik de düşer hemen. Göstergedeki ibrenin titreyişini izlerken içinden bir "hadi" geçersin, umarsın ki normal değerlerde kalsın ama hayat işte her zaman istediğimiz gibi akmaz. Usta bana ilk gösterdiğinde bunu, "Bak delikanlı, bu saat yalan söylemez" demişti, hakikaten de öyle, rakamlar neyse gerçeği o söyler.
Röle ve sigorta kontrolünü atlayanlar genelde parayı parayla ölçer sanayide, oysa bazen bütün mesele minik bir plastiğin erimesinden ibarettir. Akım gidiyor mu pompaya gerçekten, kontak açıldığında o cızirti sesi kulak verince duyuluyor mu, işte bunlara bakmak lazım önce. Elektrik gelmiyorsa eğer, dünyanın en sağlam pompasını da taksan boşuna, motor yine çalışmaz... İnsan bazen en karmaşık arızalarda bile en basit ihtimali unutuveriyor işte, zihin hemen en pahalı parçaya gidiyor çünkü.
Deponun içinden o pompayı sökmek var ya, işte asıl maharet oradadır, koltukların altından gelen o ağır benzin kokusu siner üstüne hemen. Soketleri çıkarırken kabloların kırılganlığına dikkat etmek şart, yoksa elinde kalır hepsi ve iş daha da sarpa sarar. Pompanın ucundaki o minik süzgece baktığında, yılların getirdiği tortuyu, pası ve pisliği görünce şaşırırsın zaten. Nasıl çalışsın ki bu zavallı parça, nefes alamaz hale gelmiş adeta, benzin yerine adeta çamur çekmiş içine zavallı motor...
Bütün bu kontroller bittikten sonra kendi kendine mırıldanırsın garajda, acaba değiştirmesem miydi yoksa idare eder miydi biraz daha? Parça fiyatlarına bakarsın iç çekerek, sonra da işçilik masrafını hesaplarsın kafandan, en iyisi parayı değil huzuru seçmek galiba. Kendi ellerinle o yeni pompayı yerine oturtup marşa bastığında gelen o pürüzsüz çalışma sesi var ya, bütün yorgunluğunu alır insanın birden. Değiştirdin bitti gitti işte, şimdi kafan rahat bir şekilde yola çıkabilirsin artık...
