Mehmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Volvo S60 denince insanın aklına ilk gelen şey o koca kapıların tok kapanma sesi ve yıllara meydan okuyan koltukların konforudur ama her güzel makinenin kendine has kaprisleri vardır ve bu otomobil de saf bir kusursuzluk abidesi değildir.
Yılların ve kilometrelerin asfalt üzerinde bıraktığı izler en çok elektronik asistanlarda kendini gösterirken özellikle ön konsoldaki o büyük ekranın aniden kararması ya da klima panelinin komutları gecikmeli algılaması insanı sinir edebilir.
Şanzıman geçişlerinde bazen o hafif sarsıntıyı hissettiğinizde kafanızda binbir türlü soru dönmeye başlar acaba pahalı bir tamir mi kapıda yoksa sadece küçük bir yazılım güncellemesiyle her şey yoluna girer mi.
Ön takımdan gelen o tok ve boğuk lıkırtı sesleri türkiye yollarının çukurlarında ne kadar da çabuk yorulduğunun sessiz bir itirafıdır çünkü bu ağır ve oturaklı gövdeyi asfaltta tutmak rotiller ve salıncaklar için hiç de kolay bir mesai değildir.
Turbo beslemeli motorun o tatlı hırıltısı bazen yağ eksiltme uyarısıyla gölgelenebilir ve kaputu açıp yağ çubuğunu çektiğinizde o eksilmeyi görmek insanın keyfini kaçırmaya yeter de artar bile.
Fren balatalarının ve disklerinin normalden biraz daha erken bitmesi bu kasanın ağırlığıyla doğrudan alakalıdır ki zaten güvenli durabilmek için biraz fedakarlık yapmak gerekeceğini daha ilk günden bilirsiniz.
Kaporta ve boya kalitesi ne kadar üst düzey olursa olsun taş çarpmalarına karşı hassas olan o ön tampon bölgesi zamanla ufak tefek izlerle dolar ve her detaycı sahip bu manzarayı gördüğünde içine bir sızı çeker.
Elektronik park freni mekanizmasının bazen soğuk havalarda takılı kalması ve ekranda beliren o yabancı uyarı yazısı sabahın köründe insanın tüm planlarını altüst etmeye yetecek kadar sinir bozucu bir detaydır.
Bütün bu ufak tefek aksaklıklarına rağmen direksiyon başına geçip o müthiz ses sisteminden yayılan sakin bir şarkıyla yola koyulduğunuzda arızaların hepsi unutulur gider çünkü o otomobil size kusursuzluğu değil başka bir aidiyet hissini vaat eder.
Yılların ve kilometrelerin asfalt üzerinde bıraktığı izler en çok elektronik asistanlarda kendini gösterirken özellikle ön konsoldaki o büyük ekranın aniden kararması ya da klima panelinin komutları gecikmeli algılaması insanı sinir edebilir.
Şanzıman geçişlerinde bazen o hafif sarsıntıyı hissettiğinizde kafanızda binbir türlü soru dönmeye başlar acaba pahalı bir tamir mi kapıda yoksa sadece küçük bir yazılım güncellemesiyle her şey yoluna girer mi.
Ön takımdan gelen o tok ve boğuk lıkırtı sesleri türkiye yollarının çukurlarında ne kadar da çabuk yorulduğunun sessiz bir itirafıdır çünkü bu ağır ve oturaklı gövdeyi asfaltta tutmak rotiller ve salıncaklar için hiç de kolay bir mesai değildir.
Turbo beslemeli motorun o tatlı hırıltısı bazen yağ eksiltme uyarısıyla gölgelenebilir ve kaputu açıp yağ çubuğunu çektiğinizde o eksilmeyi görmek insanın keyfini kaçırmaya yeter de artar bile.
Fren balatalarının ve disklerinin normalden biraz daha erken bitmesi bu kasanın ağırlığıyla doğrudan alakalıdır ki zaten güvenli durabilmek için biraz fedakarlık yapmak gerekeceğini daha ilk günden bilirsiniz.
Kaporta ve boya kalitesi ne kadar üst düzey olursa olsun taş çarpmalarına karşı hassas olan o ön tampon bölgesi zamanla ufak tefek izlerle dolar ve her detaycı sahip bu manzarayı gördüğünde içine bir sızı çeker.
Elektronik park freni mekanizmasının bazen soğuk havalarda takılı kalması ve ekranda beliren o yabancı uyarı yazısı sabahın köründe insanın tüm planlarını altüst etmeye yetecek kadar sinir bozucu bir detaydır.
Bütün bu ufak tefek aksaklıklarına rağmen direksiyon başına geçip o müthiz ses sisteminden yayılan sakin bir şarkıyla yola koyulduğunuzda arızaların hepsi unutulur gider çünkü o otomobil size kusursuzluğu değil başka bir aidiyet hissini vaat eder.
