Kemal Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Volvo'nun o karakteristik, insana güven veren tok kapı kapanma sesini bilmeyen yoktur; fakat o sağlam metal yığınından yaz sıcaklarında birdenbire ılık, hatta kavurucu bir hava üflemeye başladığında işin rengi değişiverir ve o konforlu kabin anında küçük bir hamama döner...
Hemen kaputu açıp şöyle bir bakarsın ama ne göreceksin ki; elini uzatsan motor sıcak, gözünle seçebileceğin tek şey tozlu plastikler ve karmaşık kablolar... Aslında çoğu zaman sorun kaputun altında değil, ya gözden kaçan basit bir sigortada ya da sistemin can damarı olan o gizli gaz kaçağında saklıdır...
Klima kompresörü devreye girmiyor mu, yoksa ön konsoldaki o şık tuşlara bastığında ortalıkta çıt çıkmıyor mu? İşte bu sessizlik var ya, insanın sinirini bozan en büyük detaydır; sanki araba sana küsmüş gibi yüzüne bakar ama içeride dönen dolapları bir türlü tahmin edemezsin...
Belki de geçen yaz sonu "nasıl olsa idare eder" diyerek ihmal ettiğin polen filtresi içeride taşa dönüştü, havayı geçirecek tek bir delik bile bırakmadı kendine... İnsanoğlu işte, üşenir; kışın kalorifer ısıtıyor diye yazın bu klimanın başına iş açacağını hiç hesaba katmaz, sonra da yolda kalınca hayata söylenir durur...
Kimi zaman da dijital ekran o kadar akıllıdır ki sana her şey yolunda gibi gösterir ama sistem kendini korumaya almak için sessizce durmuştur; halbuki radyatör petekleri öyle bir sinek ve kir tabakasıyla kaplanmıştır ki motor nefes alamaz, klima da kendini feda eder...
Bazen ustaya gidersin, adam kaputu açar açmaz bir kabloya dokunur ve "tamamdır abi, röle gitmiş" der; o an harcadığın zamana mı yanarsın yoksa kendi kendine kurduğun devasa masraf senaryolarına mı bilemezsin...
Yine de Volvo hassas arabadır, öyle her ustanın eline bırakmaya gelmez; parçasını secer, gazının cinsini bilir, tuhaf bir şekilde kapris yapar adeta ruhu olan bir makine gibi...
O yüzden yazı bitirirken ya da sıcağın ortasında o serinliği tekrar yakalamak istiyorsan, sistemi zorlamadan önce ufak tefek detayları kendin yokla; belki de sadece küçük bir dokunuşla o eski huzurlu yolculuklarına kaldığın yerden devam edeceksin...
Hemen kaputu açıp şöyle bir bakarsın ama ne göreceksin ki; elini uzatsan motor sıcak, gözünle seçebileceğin tek şey tozlu plastikler ve karmaşık kablolar... Aslında çoğu zaman sorun kaputun altında değil, ya gözden kaçan basit bir sigortada ya da sistemin can damarı olan o gizli gaz kaçağında saklıdır...
Klima kompresörü devreye girmiyor mu, yoksa ön konsoldaki o şık tuşlara bastığında ortalıkta çıt çıkmıyor mu? İşte bu sessizlik var ya, insanın sinirini bozan en büyük detaydır; sanki araba sana küsmüş gibi yüzüne bakar ama içeride dönen dolapları bir türlü tahmin edemezsin...
Belki de geçen yaz sonu "nasıl olsa idare eder" diyerek ihmal ettiğin polen filtresi içeride taşa dönüştü, havayı geçirecek tek bir delik bile bırakmadı kendine... İnsanoğlu işte, üşenir; kışın kalorifer ısıtıyor diye yazın bu klimanın başına iş açacağını hiç hesaba katmaz, sonra da yolda kalınca hayata söylenir durur...
Kimi zaman da dijital ekran o kadar akıllıdır ki sana her şey yolunda gibi gösterir ama sistem kendini korumaya almak için sessizce durmuştur; halbuki radyatör petekleri öyle bir sinek ve kir tabakasıyla kaplanmıştır ki motor nefes alamaz, klima da kendini feda eder...
Bazen ustaya gidersin, adam kaputu açar açmaz bir kabloya dokunur ve "tamamdır abi, röle gitmiş" der; o an harcadığın zamana mı yanarsın yoksa kendi kendine kurduğun devasa masraf senaryolarına mı bilemezsin...
Yine de Volvo hassas arabadır, öyle her ustanın eline bırakmaya gelmez; parçasını secer, gazının cinsini bilir, tuhaf bir şekilde kapris yapar adeta ruhu olan bir makine gibi...
O yüzden yazı bitirirken ya da sıcağın ortasında o serinliği tekrar yakalamak istiyorsan, sistemi zorlamadan önce ufak tefek detayları kendin yokla; belki de sadece küçük bir dokunuşla o eski huzurlu yolculuklarına kaldığın yerden devam edeceksin...
