Yusuf Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Japon mühendisliğinin o dillere destan dayanıklılığı söz konusu olduğunda insanın aklına hemen sorunsuz, yıllarca masraf açmadan çalışan makineler gelir ama işin içine dizel motorlar girince hesap biraz şaşıyor sanki...
Ddis adı verilen bu üniteler aslında Fiat ortaklığıyla üretildi ve piyasaya sürüldüğü ilk dönemlerde hem ekonomi hem de performans vadetti.
Yollarda binlerce kilometre deviren bu araçlar zamanla kendi karakterlerini belli etmeye başladı; peki her şey gerçekten ilanlardaki gibi süt liman mı ilerliyor yoksa kaputun altında kaynayan başka sırlar mı var?
Mazot kalitesine gösterdiği hassasiyet bazen sürücüleri çileden çıkarabiliyor çünkü türkiye'deki akaryakıt standardı ile avrupa'daki standartlar birebir aynı değil maalesef.
Enjektörlerin bu hassasiyetten nasibini alıp bir sabah uykulu gözlerle marşa bastığınızda o sarsıntılı çalışmayla karşılaşmanız an meselesi...
Dizel motor demek biraz da kurum demektir; şehir içi trafikte sürekli dur-kalk yapmaktan egzoz sistemi nefes alamaz hale geliyor.
Partikül filtresi tıkanıklığı yüzünden panelde yanan o can sıkıcı motor arıza lambası artık sürücülerin korkulu rüyası haline geldi.
Acaba uzun yola çıkmadan önce arabayı biraz sıkıştırmak mı gerekiyor yoksa bu işin fıtratında mı bu tıkanıklıklar var...
Turbo beslemesinin devreye girdiği devirlerde yaşanan o küçük gecikmeler bazen sollama anlarında insanı ani bir kararsızlığa itebiliyor.
Düzenli bakım yaptırmak her otomobil için şart ama suzuki dizel motorlarda bu durum adeta hayati bir mesele, ya zamanında yağını suyunu değiştireceksin ya da servisin kapısında yatacaksın.
Mazot filtresini zamanında değiştirmemek mazot pompasını komple elinize almanıza sebep olabilir ki o masrafı duyunca insan dizel bindiğine bin pişman oluyor.
Yakıt ekonomisi güzel şey tabii ama çıkardığı masraflar o tasarrufu gerçekten karşılıyor mu işte orası biraz tartışılır...
Günün sonunda bu araçlar hala çok cazip görünse de sahibi olacaksanız kaputun altında yatan o hassas mekanizmayla dost olmayı öğrenmek zorundasınız.
Ddis adı verilen bu üniteler aslında Fiat ortaklığıyla üretildi ve piyasaya sürüldüğü ilk dönemlerde hem ekonomi hem de performans vadetti.
Yollarda binlerce kilometre deviren bu araçlar zamanla kendi karakterlerini belli etmeye başladı; peki her şey gerçekten ilanlardaki gibi süt liman mı ilerliyor yoksa kaputun altında kaynayan başka sırlar mı var?
Mazot kalitesine gösterdiği hassasiyet bazen sürücüleri çileden çıkarabiliyor çünkü türkiye'deki akaryakıt standardı ile avrupa'daki standartlar birebir aynı değil maalesef.
Enjektörlerin bu hassasiyetten nasibini alıp bir sabah uykulu gözlerle marşa bastığınızda o sarsıntılı çalışmayla karşılaşmanız an meselesi...
Dizel motor demek biraz da kurum demektir; şehir içi trafikte sürekli dur-kalk yapmaktan egzoz sistemi nefes alamaz hale geliyor.
Partikül filtresi tıkanıklığı yüzünden panelde yanan o can sıkıcı motor arıza lambası artık sürücülerin korkulu rüyası haline geldi.
Acaba uzun yola çıkmadan önce arabayı biraz sıkıştırmak mı gerekiyor yoksa bu işin fıtratında mı bu tıkanıklıklar var...
Turbo beslemesinin devreye girdiği devirlerde yaşanan o küçük gecikmeler bazen sollama anlarında insanı ani bir kararsızlığa itebiliyor.
Düzenli bakım yaptırmak her otomobil için şart ama suzuki dizel motorlarda bu durum adeta hayati bir mesele, ya zamanında yağını suyunu değiştireceksin ya da servisin kapısında yatacaksın.
Mazot filtresini zamanında değiştirmemek mazot pompasını komple elinize almanıza sebep olabilir ki o masrafı duyunca insan dizel bindiğine bin pişman oluyor.
Yakıt ekonomisi güzel şey tabii ama çıkardığı masraflar o tasarrufu gerçekten karşılıyor mu işte orası biraz tartışılır...
Günün sonunda bu araçlar hala çok cazip görünse de sahibi olacaksanız kaputun altında yatan o hassas mekanizmayla dost olmayı öğrenmek zorundasınız.
