Aydın Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Makineyi çantadan çıkardın, gökyüzünün o kusursuz maviliğini ya da sevgilinin portresini çektin, eve gelip ekranda büyüttüğün an o minik siyah lekeyle göz göze geldin işte o an bütün neşenin kaçtığını çok iyi biliyorum, insan ister istemez üzülüyor tabii ki... Aslında dijital sensörlerin zamanla tozlanması, havada uçuşan o görünmez zerrelerin objektifi her değiştirişinizde içeri süzülmesi o kadar olağan bir fizik kuralı ki, bunu dert edip can sıkmak yerine işin doğasını kabullenmekla başlamak lazım işe. Objektifini çıkardığında gördüğün o parıl parıl parlayan cam var ya, hah, işte o sensör değil aslında, sadece önündeki koruyucu filtre camı; asıl hassas olan, ışığı yakalayan o sihirli silikon katman içeride bir yerlerde duruyor ve ona öyle herkesin pamuklu çubukla dalması kesinlikle akıl işi değil.
Hava üfleyici denilen o siquir pofpoflar var ya, hani fotoğrafçılık dükkanlarının vitrininde öylece duran, işte ilk ve en masum silahımız tam olarak o minik dostumuz oluyor; ama sakın ola ağzınızla üflemeye kalkmayın, tükürük damlacığı demek sensörün ölüm fermanı demektir çünkü... Makineyi ters çevirip havanın o tozları yerçekiminin de yardımıyla dışarı dökmesini sağlamak, makinenin mekanik perdelerine zarar vermeden yapılacak en temiz ve en akıllıca hamlelerden biri şüphesiz. Tabii bu işlem sırasında kameranın pilinin tamamen dolu olması hayati önem taşıyor, çünkü yarım kalan bir ayna kaldırma hareketi perdenin ortasında kalmasına ve o binlerce liralık mekanizmanın anında hurdaya çıkmasına yol açabilir, bunu asla unutma...
Eğer o basit hava üfleyici inatçı lekeleri yerinden kıpırdatmıyorsa, ellerin titreyerek de olsa o profesyonel temizlik solüsyonları ve özel spatulalarla tanışma vaktin gelmiş demektir; bizzat gözlerimle gördüm, yanlış kumaşla silip sensörü çizen nice hevesli insan kahroldu gitti... Solüsyonu spatulanın ucuna sadece ama sadece bir damla damlatmak yeterli oluyor, fazla damlatırsan o sıvı kenarlardan sızıp sensörün elektronik devrelerine ulaşır ve makineyi bir daha açılmamak üzere karanlığa gömer. Tek bir hareketle, hiç bastırmadan, sağdan sola ya da soldan sağa tek seferde kaydırıp spatulayı çöpe atmak gerekiyor, çünkü aynı spatulayı ikinci kez kullanmak demek az önce çıkardığın tozu geri sürtmekten başka bir şey değil...
Kimi zaman toz falan yoktur ortada, sensörün üzerinde beliren o lekeler aslında objektiften içeri sızan yağ buharı ya da zamanla kuruyan nem kalıntılarıdır; işte o zaman yukarıda bahsedilen kuru üflemeler falan tamamen boşa kürek çekmektir, bizzat ıslak temizlik şart olur yani... Fotoğrafçılık tam sabır işidir zaten, sabırsız davranan herkes bir şekilde masraflı bir ders alır bu hayatta, makinenle inatlaşma sakın. Servise verme fikri bazılarına çok masraflı gelebilir ama ellerinin titreyeceğini hissediyorsan, o riski almaktansa güvendiğin bir uzmana makineyi emanet etmek en iyisidir, ne de olsa huzur her şeyden kıymetli...
Hava üfleyici denilen o siquir pofpoflar var ya, hani fotoğrafçılık dükkanlarının vitrininde öylece duran, işte ilk ve en masum silahımız tam olarak o minik dostumuz oluyor; ama sakın ola ağzınızla üflemeye kalkmayın, tükürük damlacığı demek sensörün ölüm fermanı demektir çünkü... Makineyi ters çevirip havanın o tozları yerçekiminin de yardımıyla dışarı dökmesini sağlamak, makinenin mekanik perdelerine zarar vermeden yapılacak en temiz ve en akıllıca hamlelerden biri şüphesiz. Tabii bu işlem sırasında kameranın pilinin tamamen dolu olması hayati önem taşıyor, çünkü yarım kalan bir ayna kaldırma hareketi perdenin ortasında kalmasına ve o binlerce liralık mekanizmanın anında hurdaya çıkmasına yol açabilir, bunu asla unutma...
Eğer o basit hava üfleyici inatçı lekeleri yerinden kıpırdatmıyorsa, ellerin titreyerek de olsa o profesyonel temizlik solüsyonları ve özel spatulalarla tanışma vaktin gelmiş demektir; bizzat gözlerimle gördüm, yanlış kumaşla silip sensörü çizen nice hevesli insan kahroldu gitti... Solüsyonu spatulanın ucuna sadece ama sadece bir damla damlatmak yeterli oluyor, fazla damlatırsan o sıvı kenarlardan sızıp sensörün elektronik devrelerine ulaşır ve makineyi bir daha açılmamak üzere karanlığa gömer. Tek bir hareketle, hiç bastırmadan, sağdan sola ya da soldan sağa tek seferde kaydırıp spatulayı çöpe atmak gerekiyor, çünkü aynı spatulayı ikinci kez kullanmak demek az önce çıkardığın tozu geri sürtmekten başka bir şey değil...
Kimi zaman toz falan yoktur ortada, sensörün üzerinde beliren o lekeler aslında objektiften içeri sızan yağ buharı ya da zamanla kuruyan nem kalıntılarıdır; işte o zaman yukarıda bahsedilen kuru üflemeler falan tamamen boşa kürek çekmektir, bizzat ıslak temizlik şart olur yani... Fotoğrafçılık tam sabır işidir zaten, sabırsız davranan herkes bir şekilde masraflı bir ders alır bu hayatta, makinenle inatlaşma sakın. Servise verme fikri bazılarına çok masraflı gelebilir ama ellerinin titreyeceğini hissediyorsan, o riski almaktansa güvendiğin bir uzmana makineyi emanet etmek en iyisidir, ne de olsa huzur her şeyden kıymetli...
