Hakan Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yolda yağ gibi kayıp giderken birden motorun oradan gelen o garip ses var ya... İşte o ses, arabamızın bize çektiği en büyük operasyonun ta kendisidir ve biz sürücüler genellikle bu işin sonunu görene kadar meseleyi ciddiye almayız. Kilometre saati yükseldikçe altımızdaki demir yığınının kalbi olan o incecik kauçuk parça, sessiz sedasız ömrünü tüketiyor; bizse hala müziğin sesini açıp yolculuğun tadını çıkarma derdindeyiz.
Motor kaputunun altında dönen o dolapların büyüklüğünü kaçımız gerçekten biliyoruz? Bir triger kayışı koparsa ne olur sanıyorsunuz; hayır, sadece yolda kalmazsınız, motorun kalbine inen o demir çekiçler bütün sübapları birbirine geçiriverir ve bir anda binlerce liralık masraf masanın ortasına kurulur. Fabrika çıkışlı o plastik dişliler pamuk ipliğine bağlı resmen, kopunca kimse gözünüzün yaşına bakmaz.
Bakım defterini en son ne zaman açıp baktınız Allah aşkına? Ustaya güvenip "Daha idare eder abim" demekle bu işler yürümüyor maalesef, çünkü o kauçuk zamanla kuruyor, çatlıyor ve "Ben artık taşıyamıyorum" diye bağırmaya başlıyor ama biz duymuyoruz. Garajın tozlu köşelerinde unutulan o bakımlar, bir otoban ortasında otoyolun orta şeridinde dörtlüleri yakıp beklememize sebep oluyor işte.
Değişim vakti geldiğinde sakın üç kuruş kar edeceğim diye yan sanayi parçalara kapı açmayın. Ortalıkta dolanan o ucuz kayışlar üç beş ay sonra pörsüyüp motorun içine dağıldığında, asıl faturayı o zaman kesiyorlar insana. Kaliteli bir parça taktırıp kafayı rahat tutmak varken, neden her marşa bastığımızda "Acaba bu sefer kopacak mı" diye ecel terleri dökelim ki?
Sessiz bir suikastçı gibi kaputun altında bekler o dişli zincir, günün birinde trafikte en acele anımızda pat diye teslim bayrağını çeker. Arabanın sesinde ufak bir hırıltı, rölantide hafif bir titreme hissediyorsanız, bilin ki o parça son nefeslerini veriyor demektir. Kulak vermezseniz o seslere, paracıklar da oluk oluk akar giden yollara...
Motor kaputunun altında dönen o dolapların büyüklüğünü kaçımız gerçekten biliyoruz? Bir triger kayışı koparsa ne olur sanıyorsunuz; hayır, sadece yolda kalmazsınız, motorun kalbine inen o demir çekiçler bütün sübapları birbirine geçiriverir ve bir anda binlerce liralık masraf masanın ortasına kurulur. Fabrika çıkışlı o plastik dişliler pamuk ipliğine bağlı resmen, kopunca kimse gözünüzün yaşına bakmaz.
Bakım defterini en son ne zaman açıp baktınız Allah aşkına? Ustaya güvenip "Daha idare eder abim" demekle bu işler yürümüyor maalesef, çünkü o kauçuk zamanla kuruyor, çatlıyor ve "Ben artık taşıyamıyorum" diye bağırmaya başlıyor ama biz duymuyoruz. Garajın tozlu köşelerinde unutulan o bakımlar, bir otoban ortasında otoyolun orta şeridinde dörtlüleri yakıp beklememize sebep oluyor işte.
Değişim vakti geldiğinde sakın üç kuruş kar edeceğim diye yan sanayi parçalara kapı açmayın. Ortalıkta dolanan o ucuz kayışlar üç beş ay sonra pörsüyüp motorun içine dağıldığında, asıl faturayı o zaman kesiyorlar insana. Kaliteli bir parça taktırıp kafayı rahat tutmak varken, neden her marşa bastığımızda "Acaba bu sefer kopacak mı" diye ecel terleri dökelim ki?
Sessiz bir suikastçı gibi kaputun altında bekler o dişli zincir, günün birinde trafikte en acele anımızda pat diye teslim bayrağını çeker. Arabanın sesinde ufak bir hırıltı, rölantide hafif bir titreme hissediyorsanız, bilin ki o parça son nefeslerini veriyor demektir. Kulak vermezseniz o seslere, paracıklar da oluk oluk akar giden yollara...
