Sami Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Odamın penceresinden dışarıdaki çocuk parkını izliyordum geçen gün, salıncakta sallanan küçük bir kızın kahkahası camı geçip tam göğsümün ortasına oturdu. İçimdeki o tanıdık, sızılı boşluk yine kendini hatırlattı işte. Kaçıncı test bu, kaçıncı hayal kırıklığı, inan ben de saymayı bıraktım artık. Her ay o tek çizgiyi gördüğünde yaşadığın o dipsiz düşüşü o kadar iyi biliyorum ki... İnsan dünyaya küsüyor, en yakın arkadaşının bebek haberine bile sevinirken içi cız ediyor ya, işte o an kendinden nefret ediyorsun.
Sanki herkes çocuk sahibi olmak için doğmuş da bir tek sen bu treni kaçırmışsın gibi bir his, vallahi çok zor. Hani elinden gelen her şeyi yaparsın, takvimler tutulur, kürler denenir, dualar edilir ama yine olmaz ya... İlaç kokulu hastane koridorlarında sıra beklerken, yan koltuktaki kadının karnına gayriihtiyari bakakalıyorsun işte. Neden ben diye soruyorsun kendine sürekli, neden benim kucağım boş? İnan bana bu yalnızlık sadece senin omzunda bir yük değil, şu an seninle aynı gözyaşını döken binlerce kadın var.
Doktorun o ruhsuz, mekanik odasına girip "Her şey normal görünüyor" lafını duyduğunda insan sevinemiyor bile abi ya. Madem normal, madem hiçbir sorun yok, o zaman bu geciken müjde kimin suçu, nerede hata yapıyorum? Bedenine bir düşman gibi bakmayı bırakmalısın öncelikle, o senin savaş alanın değil. Belki de sadece biraz zamana, ruhunun da bedeninle birlikte dinlenmesine ihtiyacı vardır... Bazen sadece durmak ve nefes almak gerekir, akışa bırakmak gerekir derler ya, gerçi söylemesi ne kolay.
Eczaneden aldığın o plastik çubukların hayatını yönetmesine izin verdiğin an, aslında mucizenin önünü kendi ellerinle kapatıyorsun biraz da. Takvimdeki o kırmızı yuvarlak içine alınmış günlerin stresiyle sevişmek, aşkı da tüketiyor bir süre sonra, evliliği de yıpratıyor. Eşinin gözlerindeki o buruk beklentiyi görmek, seni daha da çok eziyor biliyorum. Ama bir düşün, sen sırf bir anne adayı değilsin ki, sen önce bir kadınsın, sevilen bir eşsin.
Bir sabah uyanacaksın ve o kadar yorulmuş olacaksın ki, artık ağlamak bile gelmeyecek içinden. İşte tam o teslimiyet anında, hiç beklemediğin bir anda kapın çalacak belki de. Tıbbın bittiği yerde umut başlar derler, ya da ne bileyim, belki de doğru zaman sadece henüz gelmemiştir. Kendine şefkat göster, o yorgun kalbini biraz sarıp sarmala bugün... Kim bilir, belki de o küçük mucize tam da sen pes ettiğini sandığın an yola çıkacaktır...
Sanki herkes çocuk sahibi olmak için doğmuş da bir tek sen bu treni kaçırmışsın gibi bir his, vallahi çok zor. Hani elinden gelen her şeyi yaparsın, takvimler tutulur, kürler denenir, dualar edilir ama yine olmaz ya... İlaç kokulu hastane koridorlarında sıra beklerken, yan koltuktaki kadının karnına gayriihtiyari bakakalıyorsun işte. Neden ben diye soruyorsun kendine sürekli, neden benim kucağım boş? İnan bana bu yalnızlık sadece senin omzunda bir yük değil, şu an seninle aynı gözyaşını döken binlerce kadın var.
Doktorun o ruhsuz, mekanik odasına girip "Her şey normal görünüyor" lafını duyduğunda insan sevinemiyor bile abi ya. Madem normal, madem hiçbir sorun yok, o zaman bu geciken müjde kimin suçu, nerede hata yapıyorum? Bedenine bir düşman gibi bakmayı bırakmalısın öncelikle, o senin savaş alanın değil. Belki de sadece biraz zamana, ruhunun da bedeninle birlikte dinlenmesine ihtiyacı vardır... Bazen sadece durmak ve nefes almak gerekir, akışa bırakmak gerekir derler ya, gerçi söylemesi ne kolay.
Eczaneden aldığın o plastik çubukların hayatını yönetmesine izin verdiğin an, aslında mucizenin önünü kendi ellerinle kapatıyorsun biraz da. Takvimdeki o kırmızı yuvarlak içine alınmış günlerin stresiyle sevişmek, aşkı da tüketiyor bir süre sonra, evliliği de yıpratıyor. Eşinin gözlerindeki o buruk beklentiyi görmek, seni daha da çok eziyor biliyorum. Ama bir düşün, sen sırf bir anne adayı değilsin ki, sen önce bir kadınsın, sevilen bir eşsin.
Bir sabah uyanacaksın ve o kadar yorulmuş olacaksın ki, artık ağlamak bile gelmeyecek içinden. İşte tam o teslimiyet anında, hiç beklemediğin bir anda kapın çalacak belki de. Tıbbın bittiği yerde umut başlar derler, ya da ne bileyim, belki de doğru zaman sadece henüz gelmemiştir. Kendine şefkat göster, o yorgun kalbini biraz sarıp sarmala bugün... Kim bilir, belki de o küçük mucize tam da sen pes ettiğini sandığın an yola çıkacaktır...
