Olgun Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllar önce o aynanın karşısında atılan cesur adımı hatırlıyorum da, insan kendini yeniden kurduğunu sanıyor oysa sadece başka bir kafese anahtar uyduruyormuş meğer.
Silikonları aldırmak öyle sıradan bir estetik operasyon falan değil abi ya, vallahi billahi insanın ruhundan koca bir tuğla söküp almak gibi bir şey...
Beden o yabancı cismi yıllarca kabullenmek için ne savaşlar vermiştir kim bilir, şimdi o boşlukla baş başa kalmak...
Yani her şey bitti, kurtuldum mu zannediyorsun?
Aslında o protez çıktığı an, göğüs kafesinde açılan o ıssız boşlukla yüzleşme seansı başlıyor ki asıl hikaye tamda orada kopuyor işte.
Eski haline döneceğini hayal edip duruyorsun ama deri esremiş, kaslar yorulmuş, doku o ağırlığı taşımaktan çoktan vazgeçmiş...
Kendi gerçeğinle yeniden tanışıyorsun işte, o esski yabancılaşma bitiyor ama yerine yepyeni bir kabulleniş süreci, ince bir sızı ve sabır testi geliyor.
Kimi ayna karşısında hüngür hüngür ağlıyor, kimi ise o hafiflemenin verdiği nefesle ilk defa gerçekten uyuyabiliyor...
Yani demem o ki, o silikonları vücuttan atmak sadece bir cerrahi müdahale değil, adeta geçmişteki kararlarla ve bedenle yapılan sert bir hesaplaşma.
Doktorlar anlatır durur tıbbi terimleri falan ama işin aslı hiç de öyle kitaplarda yazıldığı gibi steril ilerlemiyor; içindeki o boşluk hissi psikolojik olarak öyle bir vuruyor ki insana...
Aslında vücut kendi doğasına geri dönmeye çalışırken sen de o eski doğal haline alışmaya çalışıyorsun, zor ama bir o kadar da sahici bir yolculuk.
Belki ilk başta o sarkık, o yorgun görüntüyü kabullenmek çok zor gelecek ama inanın zamanla o izler silinmese de o yükün kalkması her şeye değecek...
Kendine biraz zaman tanımalısın, çünkü o ten o yabancı yükü taşıdığı kadar o özgürlüğü de taşımayı öğrenecek eninde sonunda.
Silikonları aldırmak öyle sıradan bir estetik operasyon falan değil abi ya, vallahi billahi insanın ruhundan koca bir tuğla söküp almak gibi bir şey...
Beden o yabancı cismi yıllarca kabullenmek için ne savaşlar vermiştir kim bilir, şimdi o boşlukla baş başa kalmak...
Yani her şey bitti, kurtuldum mu zannediyorsun?
Aslında o protez çıktığı an, göğüs kafesinde açılan o ıssız boşlukla yüzleşme seansı başlıyor ki asıl hikaye tamda orada kopuyor işte.
Eski haline döneceğini hayal edip duruyorsun ama deri esremiş, kaslar yorulmuş, doku o ağırlığı taşımaktan çoktan vazgeçmiş...
Kendi gerçeğinle yeniden tanışıyorsun işte, o esski yabancılaşma bitiyor ama yerine yepyeni bir kabulleniş süreci, ince bir sızı ve sabır testi geliyor.
Kimi ayna karşısında hüngür hüngür ağlıyor, kimi ise o hafiflemenin verdiği nefesle ilk defa gerçekten uyuyabiliyor...
Yani demem o ki, o silikonları vücuttan atmak sadece bir cerrahi müdahale değil, adeta geçmişteki kararlarla ve bedenle yapılan sert bir hesaplaşma.
Doktorlar anlatır durur tıbbi terimleri falan ama işin aslı hiç de öyle kitaplarda yazıldığı gibi steril ilerlemiyor; içindeki o boşluk hissi psikolojik olarak öyle bir vuruyor ki insana...
Aslında vücut kendi doğasına geri dönmeye çalışırken sen de o eski doğal haline alışmaya çalışıyorsun, zor ama bir o kadar da sahici bir yolculuk.
Belki ilk başta o sarkık, o yorgun görüntüyü kabullenmek çok zor gelecek ama inanın zamanla o izler silinmese de o yükün kalkması her şeye değecek...
Kendine biraz zaman tanımalısın, çünkü o ten o yabancı yükü taşıdığı kadar o özgürlüğü de taşımayı öğrenecek eninde sonunda.
