Olgun Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllar önce o eski redaksiyon odasında sabaha karşı, masanın altındaki sunucu kablolarının aniden pes etmesiyle başladı her şey; fareler sadece plastik kemirmiyormuş meğer, hayatı aksatıyorlar. Diş minesindeki o demir bazlı biyomineral tabaka, zavallı kemirgenlerin çelik halatı bile aratmayacak bir kesici aletle doğada dolaşmasını sağlıyor; yani evdeki o gri kablo aslında onlar için sadece sertleştirilmiş bir şekerlemeden ibaret.
Sürekli uzayan kesici dişlerini törpülemek zorundalar; çünkü törpülemezlerse çene yapısı kilitlenip açlıktan ölecekler, bu yüzden her kablo onlar için hayatta kalma meselesi. Otomobil motor kaputunu açtığınızda kablo demetlerinin etrafındaki o soya bazlı biyo-plastik kaplamalar... İşte asıl felaket orada kopuyor; üreticiler doğa dostu olsun diye mısır nişastası ve soya yağı katıyor izolasyona, fareler de kokuyu alıp adeta ziyafet sofrasına oturuyor.
Elektrik akımının geçtiği kablolarda işin rengi biraz daha değişiyor, manyetik alanlar belki de onların sinir sistemini tetikliyor kim bilir... Bakır iletkenin etrafındaki PVC kılıf saniyeler içinde un ufak olurken, çıplak kalan teller kısa devreye ve hatta garip bir şekilde mahalle trafolarının patlamasına bile yol açabiliyor.
Duvar içindeki o kılcal borulardan gelen hafif tıkırtıları fark ettiğiniz an çok geç olabilir; yalıtım malzemesiyle birlikte kemirilen fiber optik hatlar tüm mahalleyi internetsiz bırakabiliyor. Kapsaisin özlü acı spreyler ya da ultrasonik kovucular bazen işe yarar gibi görünür ama akıllı hayvanlar bir süre sonra o frekansa alışıp yine eski habituslarına dönüyorlar.
Çelik zırhlı spiral hortumlar veya cam elyaf örgülü kılıflar kullanmak tek kesin çözüm gibi duruyor; ama yine de o körpe dişlerin nerede açık bulacağını asla kestiremezsiniz... Doğanın bu küçük ve inatçı mühendisleriyle baş etmek, sadece zehir dökmekle bitmiyor, arkalarındaki o biyolojik zorunluluğu anlamakla başlıyor her şey.
Sürekli uzayan kesici dişlerini törpülemek zorundalar; çünkü törpülemezlerse çene yapısı kilitlenip açlıktan ölecekler, bu yüzden her kablo onlar için hayatta kalma meselesi. Otomobil motor kaputunu açtığınızda kablo demetlerinin etrafındaki o soya bazlı biyo-plastik kaplamalar... İşte asıl felaket orada kopuyor; üreticiler doğa dostu olsun diye mısır nişastası ve soya yağı katıyor izolasyona, fareler de kokuyu alıp adeta ziyafet sofrasına oturuyor.
Elektrik akımının geçtiği kablolarda işin rengi biraz daha değişiyor, manyetik alanlar belki de onların sinir sistemini tetikliyor kim bilir... Bakır iletkenin etrafındaki PVC kılıf saniyeler içinde un ufak olurken, çıplak kalan teller kısa devreye ve hatta garip bir şekilde mahalle trafolarının patlamasına bile yol açabiliyor.
Duvar içindeki o kılcal borulardan gelen hafif tıkırtıları fark ettiğiniz an çok geç olabilir; yalıtım malzemesiyle birlikte kemirilen fiber optik hatlar tüm mahalleyi internetsiz bırakabiliyor. Kapsaisin özlü acı spreyler ya da ultrasonik kovucular bazen işe yarar gibi görünür ama akıllı hayvanlar bir süre sonra o frekansa alışıp yine eski habituslarına dönüyorlar.
Çelik zırhlı spiral hortumlar veya cam elyaf örgülü kılıflar kullanmak tek kesin çözüm gibi duruyor; ama yine de o körpe dişlerin nerede açık bulacağını asla kestiremezsiniz... Doğanın bu küçük ve inatçı mühendisleriyle baş etmek, sadece zehir dökmekle bitmiyor, arkalarındaki o biyolojik zorunluluğu anlamakla başlıyor her şey.
