Mustafa Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Arabanın altından gelen o tuhaf, metalik tıkırtı sesini duyunca hepimizin içi cız eder. Çoğu zaman önemsemeyiz, radyonun sesini biraz daha açıp yolumuza devam ederiz ama o ses aslında büyük bir alarmın habercisi olabilir. Egzoz sisteminin kalbi sayılan o kutu, yani katalitik konvertör, içeride bir yerlerde kırılmaya veya dağılmaya başladığında tam olarak bu sesle ağlar. Egzozdan gelen kokuları, o çiğ gaz kokusunu hissettiğiniz an zaten iş işten geçmek üzeredir...
Zamanında değiştirilmeyen bujilerin faturası dönüp dolaşır bu parçaya kesilir maalesef. Motor silindirlerinde tam olarak yanmayan o yakıt yok mu, işte o yakıt egzoz borusundan aşağı süzülüp doğrudan konvertörün içine akar. Kıpkırmızı parlayan, adeta kor haline gelen o seramik peteklerin üzerine çiğ yakıt döküldüğünde ne olur dersiniz? Muazzam bir sıcaklıkla her şey birbirine erir, sistem tamamen kilitlenir. Aslında küçük bir buji masrafından kaçarken, kendimizi devasa bir tamir faturasının ortasında buluveririz.
Kalitesiz yakıt kullanmak da bu hikayenin en sinsi düşmanlarından biri. İstasyon fiyatlarına aldanıp ne idüğü belirsiz yerlerden depo doldurduğumuzda, uzun vadede arabaya nasıl bir kötülük yaptığımızı fark edemiyoruz. O ucuz yakıtların içindeki kurşun ve ağır metaller, konvertörün içindeki o canım platin ve paladyum kaplamaları resmen zehirliyor. Bir süre sonra parça görevini yapamaz hale geliyor, kimyasal reaksiyon falan hak getire...
Peki, motorun yağ yakmasına ne demeli? Eğer aracınız eksilen yağıyla meşhursa ve siz sadece üzerine yağ ekleyerek durumu idare ettiğinizi sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Egzozdan çıkan o mavi duman var ya, işte o duman aslında konvertörün gözeneklerini tıkayan kurumun ta kendisidir. Zamanla o gözenekler o kadar katılaşır ki, araba resmen nefes alamaz duruma gelir. Egzoz gazı dışarı rahatça çıkamayınca motor boğulur, çekişten düşer, sanki arkadan biri arabayı çekiyormuş gibi bir his yerleşir direksiyona.
Bazen de sebep tamamen fizikseldir, yani düpedüz sert bir taşa çarpmaktır suçlu. Altı alçak bir arabayla dik bir kasisten sertçe geçmek ya da yoldaki bir fırlayan taşa denk gelmek... O an sadece altını sürttük sanırız ama o darbe içerideki hassas seramik yapıyı un ufak etmeye yeter de artar bile. Dışı sağlam görünse bile içi tuz buz olmuş bir parça artık hiçbir işe yaramaz.
Arada bir otobana çıkıp arabayı şöyle bir devirli kullanmak, tabiri caizse ciğerini açmak gerekiyor galiba. Sürekli dur-kalk trafikte, kısa mesafelerde kullanılan araçların konvertörleri ideal çalışma sıcaklığına bir türlü ulaşamıyor. Isınamayan sistem de içerideki kurumları yakıp temizleyemiyor haliyle. Belki de sırf bu yüzden, haftada bir kez bile olsa o motorun iyice ısınmasına izin vermek en mantıklı bakım yöntemidir...
Zamanında değiştirilmeyen bujilerin faturası dönüp dolaşır bu parçaya kesilir maalesef. Motor silindirlerinde tam olarak yanmayan o yakıt yok mu, işte o yakıt egzoz borusundan aşağı süzülüp doğrudan konvertörün içine akar. Kıpkırmızı parlayan, adeta kor haline gelen o seramik peteklerin üzerine çiğ yakıt döküldüğünde ne olur dersiniz? Muazzam bir sıcaklıkla her şey birbirine erir, sistem tamamen kilitlenir. Aslında küçük bir buji masrafından kaçarken, kendimizi devasa bir tamir faturasının ortasında buluveririz.
Kalitesiz yakıt kullanmak da bu hikayenin en sinsi düşmanlarından biri. İstasyon fiyatlarına aldanıp ne idüğü belirsiz yerlerden depo doldurduğumuzda, uzun vadede arabaya nasıl bir kötülük yaptığımızı fark edemiyoruz. O ucuz yakıtların içindeki kurşun ve ağır metaller, konvertörün içindeki o canım platin ve paladyum kaplamaları resmen zehirliyor. Bir süre sonra parça görevini yapamaz hale geliyor, kimyasal reaksiyon falan hak getire...
Peki, motorun yağ yakmasına ne demeli? Eğer aracınız eksilen yağıyla meşhursa ve siz sadece üzerine yağ ekleyerek durumu idare ettiğinizi sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Egzozdan çıkan o mavi duman var ya, işte o duman aslında konvertörün gözeneklerini tıkayan kurumun ta kendisidir. Zamanla o gözenekler o kadar katılaşır ki, araba resmen nefes alamaz duruma gelir. Egzoz gazı dışarı rahatça çıkamayınca motor boğulur, çekişten düşer, sanki arkadan biri arabayı çekiyormuş gibi bir his yerleşir direksiyona.
Bazen de sebep tamamen fizikseldir, yani düpedüz sert bir taşa çarpmaktır suçlu. Altı alçak bir arabayla dik bir kasisten sertçe geçmek ya da yoldaki bir fırlayan taşa denk gelmek... O an sadece altını sürttük sanırız ama o darbe içerideki hassas seramik yapıyı un ufak etmeye yeter de artar bile. Dışı sağlam görünse bile içi tuz buz olmuş bir parça artık hiçbir işe yaramaz.
Arada bir otobana çıkıp arabayı şöyle bir devirli kullanmak, tabiri caizse ciğerini açmak gerekiyor galiba. Sürekli dur-kalk trafikte, kısa mesafelerde kullanılan araçların konvertörleri ideal çalışma sıcaklığına bir türlü ulaşamıyor. Isınamayan sistem de içerideki kurumları yakıp temizleyemiyor haliyle. Belki de sırf bu yüzden, haftada bir kez bile olsa o motorun iyice ısınmasına izin vermek en mantıklı bakım yöntemidir...
