Burak Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yaşlanmak aslında güzel şey de, şu aynaya bakınca "Dün gece hiç uyumadın mı?" diyen o yorgun ifade olmasa... Alt göz kapağı dediğimiz o incecik deri, zamanla yerçekimine yenik düşüyor, içerideki yağ yastıkçıkları öne doğru fırlıyor. İşte tam bu noktada cerrahlar devreye giriyor ama öyle paldır küldür bir kesikten bahsetmiyoruz. Kirpik çizgisinin hemen bir milim altından, hani o gözümüzü kısınca oluşan doğal kıvrım var ya, tam oradan mikroskobik bir hat açılıyor. Bazen de hiç dışarıdan bulaşmadan, göz kapağının iç kısmından, yani konjonktivadan giriyorlar ki bence bu yöntem iz kalmaması açısından muazzam bir lütuf...
Ameliyat dediysek öyle gözünüz korkmasın vallahi, lokal anestezi ve tatlı bir sedasyonla işi bitiriyorlar genelde. Doktor o açılan küçücük kapıdan içeri süzülüp, fıtıklaşmış o sinir bozucu yağ dokularını buluyor. Eskiden olsa ne var ne yoksa kesip alırlardı, şimdi öyle değil ama. Şimdiki akıl, o yağı tamamen atmak yerine, göz altındaki o çökmüş, morarmış oluklara doğru yaymayı, yani bir nevi içeriden dolgu yapmayı tercih ediyor. Hani derler ya, evdeki malzemeyi atmayıp geri dönüştürmek gibi bir şey...
Cildin fazlasını almak ise tam bir terzi işi, milimetrik hesap kitap gerektiriyor abi ya. Eğer oradan gereğinden fazla deri koparırsanız, göz kapağı aşağı doğru çekme yapar ki biz buna ektropiyon diyoruz, yani gözün dışa dönmesi durumu... Allah korusun, çok can sıkıcı bir komplikasyondur. O yüzden hoca ne yapıyor? Deriyi şöyle hafifçe yukarı doğru gerip, sadece sarkan o minicik fazlalığı nazikçe makaslıyor. Azı karar çoğu zarar felsefesi tam olarak bu ameliyat için söylenmiş sanırım.
Dokunulan dokuların iyileşme süreci de apayrı bir zanaat, o incecik dikişlerin atılma anı falan... Kendiliğinden eriyen ipler de var, birkaç gün sonra klinikte tık tık diye alınanlar da. Kas dokusunu oraya, kemik zarına sıkıca asmak gerekiyor ki ileride tekrar bir sarkma yaşanmasın. Askılama tekniği deniyor buna anatomi dilinde. Göz kenarını hafifçe yukarı taşımak, o bakıştaki bitkin, hüzünlü havayı bir anda silip atıyor sanki.
Ameliyattan çıktınız diyelim, ilk iki gün göz çevrenizde hafif bir gerginlik, biraz ödem, belki biraz da renk değişimi görmeniz çok normal. Buz uygulaması bu işin kutsal kasesidir, saat başı o soğuk kompresi yapacaksınız ki morluklar erkenden vedalaşsın sizinle. Başınızı da şöyle birkaç yastıkla yukarıda tutarak uyursanız, sabahları o korkunç şişliklerle uyanmazsınız. Zaten dördüncü günün sonunda o ilk baştaki ürkütücü görüntü yerini yavaş yavaş durulmaya bırakıyor...
İnsan bazen düşünüyor, gerçekten değer mi bu zahmete diye? Aynadaki o sürekli uykusuz, sürekli dertli görünen ifadenin yerini, dinlenmiş ve taze bir bakış aldığında insan "İyi ki yapmışım" diyor nihayetinde. Tabii burada doğru hekimi bulmak, beklentiyi çok uçurmamak ve o ameliyat masasına mucizeler bekleyerek değil, anatomik bir düzeltme bilinciyle oturmak şart...
Ameliyat dediysek öyle gözünüz korkmasın vallahi, lokal anestezi ve tatlı bir sedasyonla işi bitiriyorlar genelde. Doktor o açılan küçücük kapıdan içeri süzülüp, fıtıklaşmış o sinir bozucu yağ dokularını buluyor. Eskiden olsa ne var ne yoksa kesip alırlardı, şimdi öyle değil ama. Şimdiki akıl, o yağı tamamen atmak yerine, göz altındaki o çökmüş, morarmış oluklara doğru yaymayı, yani bir nevi içeriden dolgu yapmayı tercih ediyor. Hani derler ya, evdeki malzemeyi atmayıp geri dönüştürmek gibi bir şey...
Cildin fazlasını almak ise tam bir terzi işi, milimetrik hesap kitap gerektiriyor abi ya. Eğer oradan gereğinden fazla deri koparırsanız, göz kapağı aşağı doğru çekme yapar ki biz buna ektropiyon diyoruz, yani gözün dışa dönmesi durumu... Allah korusun, çok can sıkıcı bir komplikasyondur. O yüzden hoca ne yapıyor? Deriyi şöyle hafifçe yukarı doğru gerip, sadece sarkan o minicik fazlalığı nazikçe makaslıyor. Azı karar çoğu zarar felsefesi tam olarak bu ameliyat için söylenmiş sanırım.
Dokunulan dokuların iyileşme süreci de apayrı bir zanaat, o incecik dikişlerin atılma anı falan... Kendiliğinden eriyen ipler de var, birkaç gün sonra klinikte tık tık diye alınanlar da. Kas dokusunu oraya, kemik zarına sıkıca asmak gerekiyor ki ileride tekrar bir sarkma yaşanmasın. Askılama tekniği deniyor buna anatomi dilinde. Göz kenarını hafifçe yukarı taşımak, o bakıştaki bitkin, hüzünlü havayı bir anda silip atıyor sanki.
Ameliyattan çıktınız diyelim, ilk iki gün göz çevrenizde hafif bir gerginlik, biraz ödem, belki biraz da renk değişimi görmeniz çok normal. Buz uygulaması bu işin kutsal kasesidir, saat başı o soğuk kompresi yapacaksınız ki morluklar erkenden vedalaşsın sizinle. Başınızı da şöyle birkaç yastıkla yukarıda tutarak uyursanız, sabahları o korkunç şişliklerle uyanmazsınız. Zaten dördüncü günün sonunda o ilk baştaki ürkütücü görüntü yerini yavaş yavaş durulmaya bırakıyor...
İnsan bazen düşünüyor, gerçekten değer mi bu zahmete diye? Aynadaki o sürekli uykusuz, sürekli dertli görünen ifadenin yerini, dinlenmiş ve taze bir bakış aldığında insan "İyi ki yapmışım" diyor nihayetinde. Tabii burada doğru hekimi bulmak, beklentiyi çok uçurmamak ve o ameliyat masasına mucizeler bekleyerek değil, anatomik bir düzeltme bilinciyle oturmak şart...
