Emre Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllar boyunca sayısız otomobilin kaportasına yaslanıp motor sesini dinledim, egzoz kokusundan ne anlama geldiğini kestirmeye çalıştım; turbo motorların o deli fişek havası her zaman başka olmuştur. Gaza bastığın an sırtını koltuğa yapıştıran o ani güç, kulağa çalınan o tatlı ıslık sesi insanı baştan çıkarır ama o madalyonun bir de arka yüzü var. Egzozdan atılan yüksek basınçlı ve kavurucu sıcaklıktaki gazlar, o narin yapılı katalitik konvertörlerin ömrünü yiyor adeta.
Ne zaman turbo bir aracın çekişten düştüğünü görsem, aklıma hemen o bal peteği örgülü seramik yapıların eriyip tıkanması gelir. İçerideki sıcaklık normal atmosferik motorlara hiç benzemez, adeta cehennem ateşi gibi döner o siklus. Malzeme kalitesi ne kadar iyi olursa olsun, zamanla o yoğun ısı ve basınç karşısında metal yorgunluğuna yenik düşüyor parçalar... Sonra ne mi oluyor? Yakıt tüketimi yukarı tırmanıyor, araba yokuşta bayılıyor.
Aracın kaputunu açıp baktığında her şey yerli yerinde görünür bazen ama içten içe bir şeyler çürümüştür işte. Yanmamış yakıtın o seramik hücrelerin arasına dolup aniden alev alması, konvertörün içindeki değerli metalleri resmen pert ediyor. Belki de sen de fark etmişsindir, egzozdan gelen o çiğ benzin kokusu aslında motorun sana imdat çığlığıdır. Kulak kabartmak lazım bazen o metal aksamdan gelen fısıltılara.
Usta ellerin parmakları arasında ezilen o parçaları gördükçe insan üzülüyor doğrusu; çünkü işin aslı parça değiştirmekten ziyade biraz hor kullanmamakla alakalı. Turbo araca biniyorsan contayı yakmamak, yoldan döner dönmez kontağı hemen kapatmamak gerektiğini öğreneceksin arkadaşım. O türbinlerin soğuması için motora birkaç dakika rölantide şans tanımak şart yoksa katalizörün canına okursun.
Kimisi der ki "orijinalini tak geç arkana bakma" ama işin aslı öyle pahalı bir lüks ki her bütçe kaldırmaz bu masrafı. Yan sanayi ürünlerin o sıcaklığa ne kadar dayanacağı ise tamamen bir piyango, bazen altı ayda dağılır gider petekler. Belki de en iyisi aracı sıkıştırmadan, o devir saatini sürekli kırmızı çizgide gezdirmeden sakin bir seyrüsefer kültürü edinmektir, kim bilir?
Ne zaman turbo bir aracın çekişten düştüğünü görsem, aklıma hemen o bal peteği örgülü seramik yapıların eriyip tıkanması gelir. İçerideki sıcaklık normal atmosferik motorlara hiç benzemez, adeta cehennem ateşi gibi döner o siklus. Malzeme kalitesi ne kadar iyi olursa olsun, zamanla o yoğun ısı ve basınç karşısında metal yorgunluğuna yenik düşüyor parçalar... Sonra ne mi oluyor? Yakıt tüketimi yukarı tırmanıyor, araba yokuşta bayılıyor.
Aracın kaputunu açıp baktığında her şey yerli yerinde görünür bazen ama içten içe bir şeyler çürümüştür işte. Yanmamış yakıtın o seramik hücrelerin arasına dolup aniden alev alması, konvertörün içindeki değerli metalleri resmen pert ediyor. Belki de sen de fark etmişsindir, egzozdan gelen o çiğ benzin kokusu aslında motorun sana imdat çığlığıdır. Kulak kabartmak lazım bazen o metal aksamdan gelen fısıltılara.
Usta ellerin parmakları arasında ezilen o parçaları gördükçe insan üzülüyor doğrusu; çünkü işin aslı parça değiştirmekten ziyade biraz hor kullanmamakla alakalı. Turbo araca biniyorsan contayı yakmamak, yoldan döner dönmez kontağı hemen kapatmamak gerektiğini öğreneceksin arkadaşım. O türbinlerin soğuması için motora birkaç dakika rölantide şans tanımak şart yoksa katalizörün canına okursun.
Kimisi der ki "orijinalini tak geç arkana bakma" ama işin aslı öyle pahalı bir lüks ki her bütçe kaldırmaz bu masrafı. Yan sanayi ürünlerin o sıcaklığa ne kadar dayanacağı ise tamamen bir piyango, bazen altı ayda dağılır gider petekler. Belki de en iyisi aracı sıkıştırmadan, o devir saatini sürekli kırmızı çizgide gezdirmeden sakin bir seyrüsefer kültürü edinmektir, kim bilir?
