Eren Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllar boyunca garajlarda, köşe başı çay ocaklarında ve uzun yolculukların mola yerlerinde hep aynı mesele konuşulur durur; acaba bu şanzımanlar gerçekten insanın başına iş açar mı yoksa kulaktan kulağa yayılan bir şehir efsanesinden mi ibarettir... Japon mühendisliğinin o dillere destan dayanıklılığı bazen otomatik vites kutularında ufak tefek nazlanmalara yer bırakabiliyor ve biz de direksiyon başında, "acaba yine nerede hata yaptık" diye kendi kendimize sormaktan kendini alamıyoruz.
Gözümüz gibi baktığımız, sabahları çalıştırırken bile nazik davrandığımız araçlarımızın bir gün yokuş yukarı çıkarken o anlık kararsızlığı, vites geçişlerindeki o minik tereddüt anı var ya, işte insanı o an derinden yaralayan da tam olarak o saniyelerdir... Sanki yılların verdiği güven bir anda sarsılıyor gibi hissediyoruz ve kafamızda binbir türlü senaryo dönmeye başlıyor; acaba yağını mı değiştirmedik, yoksa tork konvertöründe bilmediğimiz kronik bir sıkıntı mı var.
Bakım defterini açıp baktığımızda her şeyin zamanında yapıldığını görmek biraz olsun su serpiyor yüreğimize ama yine de o kafadaki kuşkucu kurt kemirmeye devam ediyor insanı. Ustaya gittiğimizde aldığımız "abi bunlarda kronik bu" cevabı ne kadar rahatlatıcı olabilir ki; sanayi köşelerinde usta ellerin o kaputu açıp motoru dinlerken çıkardığı sesler bile başka bir hikayenin başlangıcı gibi gelir hepimize.
Şehir içi dur-kalk trafiğinde sıkışıp kaldıkça şanzıman yağının o aşırı ısınma halleri, balataların zamanla yıpranıp o can sıkıcı sarsıntıları hissettirmesi aslında makinenin bizden yardım istעיğnin en net göstergesidir... Kimi zaman sabah ilk çalışmada gelen o garip uğultu, kimi zaman da geri vitese atarken yaşanan o gecikmeli kavrama hissi insanın tüm sürüş keyfini bir anda alıp götürüveriyor.
Bazen diyoruz ki kendi kendimize, acaba bu kadar büyütülecek bir şey değil de bizim vesvesemiz mi; ama narin bir mekanizmanın çıkardığı o ince sesler asla yalan söylemez bunu çok iyi biliyoruz... Düzenli aralıklarla şanzıman yağını orijinaliyle değiştirmek, o nazlı hidrolik valflerin temiz kalmasını sağlamak belki de bu dertlerin en büyük ilacı oluyor, kim bilir.
Direksiyonu sıkıca kavrayıp o uzun yola çıktığımızda şanzımanın akıp giden yolda bir kez bile teklememesi dünyalara bedel bir huzur verir ya insana, işte tüm o endişeler de o an uçup gider zaten... Kulaktan dolma bilgilerle arabamızı hırpalamak yerine, onun dilinden anlamayı öğrendiğimiz gün bu şanzıman sorunları da tarihe karışacak biliyoruz, yeter ki birazcık kulak verelim o demir yığınının sesine.
Gözümüz gibi baktığımız, sabahları çalıştırırken bile nazik davrandığımız araçlarımızın bir gün yokuş yukarı çıkarken o anlık kararsızlığı, vites geçişlerindeki o minik tereddüt anı var ya, işte insanı o an derinden yaralayan da tam olarak o saniyelerdir... Sanki yılların verdiği güven bir anda sarsılıyor gibi hissediyoruz ve kafamızda binbir türlü senaryo dönmeye başlıyor; acaba yağını mı değiştirmedik, yoksa tork konvertöründe bilmediğimiz kronik bir sıkıntı mı var.
Bakım defterini açıp baktığımızda her şeyin zamanında yapıldığını görmek biraz olsun su serpiyor yüreğimize ama yine de o kafadaki kuşkucu kurt kemirmeye devam ediyor insanı. Ustaya gittiğimizde aldığımız "abi bunlarda kronik bu" cevabı ne kadar rahatlatıcı olabilir ki; sanayi köşelerinde usta ellerin o kaputu açıp motoru dinlerken çıkardığı sesler bile başka bir hikayenin başlangıcı gibi gelir hepimize.
Şehir içi dur-kalk trafiğinde sıkışıp kaldıkça şanzıman yağının o aşırı ısınma halleri, balataların zamanla yıpranıp o can sıkıcı sarsıntıları hissettirmesi aslında makinenin bizden yardım istעיğnin en net göstergesidir... Kimi zaman sabah ilk çalışmada gelen o garip uğultu, kimi zaman da geri vitese atarken yaşanan o gecikmeli kavrama hissi insanın tüm sürüş keyfini bir anda alıp götürüveriyor.
Bazen diyoruz ki kendi kendimize, acaba bu kadar büyütülecek bir şey değil de bizim vesvesemiz mi; ama narin bir mekanizmanın çıkardığı o ince sesler asla yalan söylemez bunu çok iyi biliyoruz... Düzenli aralıklarla şanzıman yağını orijinaliyle değiştirmek, o nazlı hidrolik valflerin temiz kalmasını sağlamak belki de bu dertlerin en büyük ilacı oluyor, kim bilir.
Direksiyonu sıkıca kavrayıp o uzun yola çıktığımızda şanzımanın akıp giden yolda bir kez bile teklememesi dünyalara bedel bir huzur verir ya insana, işte tüm o endişeler de o an uçup gider zaten... Kulaktan dolma bilgilerle arabamızı hırpalamak yerine, onun dilinden anlamayı öğrendiğimiz gün bu şanzıman sorunları da tarihe karışacak biliyoruz, yeter ki birazcık kulak verelim o demir yığınının sesine.
