Ayhan Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Honda Civic denince akla ilk gelen o sağlamlık hissi ve yollardaki asil duruşu olur hep, yine de demir işte, yoruluyor, zamanla ses vermeye başlıyor... Özellikle uzun yollarda o direksiyona yaslandığınızda hissettiğiniz huzur, bazen kaputun altından ya da alt takımdan gelen minik tıkırtılarla birdenbire gölgelenebiliyor, insanı aniden düşüncelere salan o cızırtılar... Şanzıman geçişlerindeki o hafif kararsızlıklar, bilhassa sabah ilk çalıştırmada kendini belli eden supap sesleri, aslında otomobilin size derdini anlatma biçiminden başka bir şey değil; kulak kabartmak lazım bazen. CVT şanzıman kullanan modellerde görülen o ani hızlanma tereddütleri veya kalkıştaki titremeler, sürücünün ne kadar dikkatli olduğunu test eder gibi baş gösteriveriyor ansızın. Debriyaj setinin erken yıpranması da klasik dertler arasındadır; hani şu dur-kalk trafikte sol ayağın sürekli pedalda unutulduğu o yorucu İstanbul akşamlarında, balata adeta ben bittim diye haykırır resmen...
Direksiyon kutusundan gelen o hafif boşluk hissi veya bozuk yollardan geçerken alt takımdan duyulan tok tukurtular, sürüş keyfini törpüleyen en sinir bozucu detaylar arasında başı çekiyor. Hani viraja girerken o güven veren netlik kaybolur da direksiyon sanki boşlukta döner gibi olur ya, işte o an insanın içi bir garip olur, acaba ne masraf açacak diye düşünmeden edemez... Süspansiyonların zamanla sertleşmesi, özellikle arka amortisörlerin çukurlarda verdiği o sert tepkiler, konforu sevenleri epey bir üzer açıkçası. Lastik bilyalarından gelen uğultular ise hız arttıkça kulak tırmalamaya başlar, sanki motorun gürültüsüne eşlik eden gizli bir koro gibidir bu sesler... Ön takımdan gelen o gıcırtılar da işin tuzu biberi olur genelde, özellikle kasislerden geçerken arabanın çıkardığı sesler insanı otuz yıllık emektar bir kamyonette yolculuk ediyormuş gibi hissettirebilir bazen.
Motor ömrü konusunda gerçekten iddialıdır bu makineler, bakımlarını aksatmadığınız sürece sırtınızı yere getirmezler ama o lpg uyumu meselesi var ki, her kulaktan ayrı bir ses çıkarır. Supap eritme hikayeleri bu motorların kaderi mi yoksa yanlış montajın kurbanı mı, işte orası tam bir muamma... Subap ayarlarının periyodik olarak kontrol edilmesi şarttır, aksi takdirde motor sarsıntılı çalışmaya başlar, egzozdan gelen o hafif patırtılar da işin rengini belli eder zaten. Yağ eksiltme durumu da kafaları kurcalayan başka bir detaydır; her bin kilometrede bir kaputu açıp o çubuğu çekmek, yağa bakmak, sürücünün adeta sabah rutinine dönüşür bir süre sonra... Bakımsız bırakılan bir motorun çıkardığı masraflar insanı üzebilir, o yüzden zamanında müdahale etmek, yağı suyu tam tutmak en akıllıca yoldur aslında.
Elektrik aksamı ve iç mekandaki o meşhur tıkırtılar da garip bir şekilde bu otomobillerin ruhunun parçası haline gelmiştir sanki. Torpido gözünden ya da kapı fitillerinden gelen o ince zırıltılar, müziğin sesini biraz kıstığınızda hemen dikkatinizi çeker, insanı deli etmeye yeter de artar bile. Akü bitme problemleri veya start-stop sisteminin bazen kendi kendine devre dışı kalması, modern teknolojinin getirdiği o küçük kurnazlıklar yüzündendir belki de... Farların içerisinin zamanla buğu yapması, estetik açıdan can sıkıcı bir detay olarak çıkar karşımıza; neyse ki basit çözümleri vardır ama yine de insanın canını sıkar işte. Elektronik park freninin bazen serbest kalmaması ya da uyarı lambalarının aniden yanıp sönmesi, sürücünün tansiyonunu fena halde zıplatmaya yeter de artar bile...
Direksiyon kutusundan gelen o hafif boşluk hissi veya bozuk yollardan geçerken alt takımdan duyulan tok tukurtular, sürüş keyfini törpüleyen en sinir bozucu detaylar arasında başı çekiyor. Hani viraja girerken o güven veren netlik kaybolur da direksiyon sanki boşlukta döner gibi olur ya, işte o an insanın içi bir garip olur, acaba ne masraf açacak diye düşünmeden edemez... Süspansiyonların zamanla sertleşmesi, özellikle arka amortisörlerin çukurlarda verdiği o sert tepkiler, konforu sevenleri epey bir üzer açıkçası. Lastik bilyalarından gelen uğultular ise hız arttıkça kulak tırmalamaya başlar, sanki motorun gürültüsüne eşlik eden gizli bir koro gibidir bu sesler... Ön takımdan gelen o gıcırtılar da işin tuzu biberi olur genelde, özellikle kasislerden geçerken arabanın çıkardığı sesler insanı otuz yıllık emektar bir kamyonette yolculuk ediyormuş gibi hissettirebilir bazen.
Motor ömrü konusunda gerçekten iddialıdır bu makineler, bakımlarını aksatmadığınız sürece sırtınızı yere getirmezler ama o lpg uyumu meselesi var ki, her kulaktan ayrı bir ses çıkarır. Supap eritme hikayeleri bu motorların kaderi mi yoksa yanlış montajın kurbanı mı, işte orası tam bir muamma... Subap ayarlarının periyodik olarak kontrol edilmesi şarttır, aksi takdirde motor sarsıntılı çalışmaya başlar, egzozdan gelen o hafif patırtılar da işin rengini belli eder zaten. Yağ eksiltme durumu da kafaları kurcalayan başka bir detaydır; her bin kilometrede bir kaputu açıp o çubuğu çekmek, yağa bakmak, sürücünün adeta sabah rutinine dönüşür bir süre sonra... Bakımsız bırakılan bir motorun çıkardığı masraflar insanı üzebilir, o yüzden zamanında müdahale etmek, yağı suyu tam tutmak en akıllıca yoldur aslında.
Elektrik aksamı ve iç mekandaki o meşhur tıkırtılar da garip bir şekilde bu otomobillerin ruhunun parçası haline gelmiştir sanki. Torpido gözünden ya da kapı fitillerinden gelen o ince zırıltılar, müziğin sesini biraz kıstığınızda hemen dikkatinizi çeker, insanı deli etmeye yeter de artar bile. Akü bitme problemleri veya start-stop sisteminin bazen kendi kendine devre dışı kalması, modern teknolojinin getirdiği o küçük kurnazlıklar yüzündendir belki de... Farların içerisinin zamanla buğu yapması, estetik açıdan can sıkıcı bir detay olarak çıkar karşımıza; neyse ki basit çözümleri vardır ama yine de insanın canını sıkar işte. Elektronik park freninin bazen serbest kalmaması ya da uyarı lambalarının aniden yanıp sönmesi, sürücünün tansiyonunu fena halde zıplatmaya yeter de artar bile...
