Kerim Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yolların tozunu yutmuş, direksiyon başında ömür çürütmüş herkes bilir ki hiçbir demir parçasının kusursuzluğu masaldan ibarettir; Honda City de bu gerçeğin en sakin ama en inatçı tanıklarından biridir.
Şanzıman denilen o karmaşık mekanizma, trafikte dur-kalk yaparken bir anda can çekişmeye başladığında, insanın içindeki o seyahat neşesi aniden sönüverir.
Neden bu kadar hassas bu CVT kutular, yoksa biz mi hor kullanıyoruz bu güzelim makineleri?
Kavrama esnasındaki o minik titremeler, aslında size "dur biraz yavaşla" diyen metalin iniltisinden başka bir şey değildir; hakikaten de öyledir, o silkelenmeler motorun size çektiği operanın ilk perdesidir.
Direksiyon kutusundan gelen o esrarengiz tıkırtılar, parke taşlı sokaklarda insanı canından bezdirir; kim derdi ki Japon mühendisliğinin bu kadar basit bir boşlukta nefesi kesilecek...
Ön takımdan gelen sesler bazen öyle bir hal alır ki, insan altındaki arabanın değil de yürüyen bir iskeletin üstünde seyahat ettiğini zanneder.
Elektronik aksama gelince, işte orada duracaksın; çünkü bazen cam düğmesi çalışmaz, bazen de multimedya ekranı o en sevdiğin şarkının ortasında karanlığa gömülür.
Acaba bu ufak tefek arızalar markanın kalitesine gölge düşürür mü, yoksa her kul yapısı gibi bu da hatayı affetmeyen birer parça mı?
Klima kompresörünün o sıcak yaz günlerinde bir anda havlu atması, insanı o direksiyonun başında adeta hamama çevirir; işte o an, "Japon sağlamlığı" masalı biraz sarsılır gibi olur.
Boyası incedir bu arabaların, trafikteki en ufak bir taş sıçraması bile hemen sacı gösterir; yani narin bir çiçek gibi bakmak lazım, öyle hor kullanılmaya gelmez.
Fren disklerinin erken erimesi, bu hafif kasanın altındaki en büyük gizli tehlikelerden biridir; bazen duramayacakmış gibi hissedersin, o anın paniği ömründen ömür yer.
Kimisi bu arabaya biner de arkasına bile bakmaz, kimisi de her ses için ustaya koşar; asıl mesele, ruhunu anlamakta yatıyor bu makinelerin.
Belki de en iyisi, onun bu kaprislerini kabullenip yola devam etmektir; ne dersin, bunca kusura rağmen yine de yollara düşmeye değer mi...
Şanzıman denilen o karmaşık mekanizma, trafikte dur-kalk yaparken bir anda can çekişmeye başladığında, insanın içindeki o seyahat neşesi aniden sönüverir.
Neden bu kadar hassas bu CVT kutular, yoksa biz mi hor kullanıyoruz bu güzelim makineleri?
Kavrama esnasındaki o minik titremeler, aslında size "dur biraz yavaşla" diyen metalin iniltisinden başka bir şey değildir; hakikaten de öyledir, o silkelenmeler motorun size çektiği operanın ilk perdesidir.
Direksiyon kutusundan gelen o esrarengiz tıkırtılar, parke taşlı sokaklarda insanı canından bezdirir; kim derdi ki Japon mühendisliğinin bu kadar basit bir boşlukta nefesi kesilecek...
Ön takımdan gelen sesler bazen öyle bir hal alır ki, insan altındaki arabanın değil de yürüyen bir iskeletin üstünde seyahat ettiğini zanneder.
Elektronik aksama gelince, işte orada duracaksın; çünkü bazen cam düğmesi çalışmaz, bazen de multimedya ekranı o en sevdiğin şarkının ortasında karanlığa gömülür.
Acaba bu ufak tefek arızalar markanın kalitesine gölge düşürür mü, yoksa her kul yapısı gibi bu da hatayı affetmeyen birer parça mı?
Klima kompresörünün o sıcak yaz günlerinde bir anda havlu atması, insanı o direksiyonun başında adeta hamama çevirir; işte o an, "Japon sağlamlığı" masalı biraz sarsılır gibi olur.
Boyası incedir bu arabaların, trafikteki en ufak bir taş sıçraması bile hemen sacı gösterir; yani narin bir çiçek gibi bakmak lazım, öyle hor kullanılmaya gelmez.
Fren disklerinin erken erimesi, bu hafif kasanın altındaki en büyük gizli tehlikelerden biridir; bazen duramayacakmış gibi hissedersin, o anın paniği ömründen ömür yer.
Kimisi bu arabaya biner de arkasına bile bakmaz, kimisi de her ses için ustaya koşar; asıl mesele, ruhunu anlamakta yatıyor bu makinelerin.
Belki de en iyisi, onun bu kaprislerini kabullenip yola devam etmektir; ne dersin, bunca kusura rağmen yine de yollara düşmeye değer mi...
