Kemal Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllar boyunca meslek hayatımda o kadar çok direksiyon salladım, o kadar çok kaporta kokusu çektim ki sokaktaki her egzoz sesinden hangi markanın ne derdi olduğunu anlar hâle geldim; özellikle bizim memleketin yollarının daimi hakimi olan Fiat modelleri söz konusu olduğunda, motor kaputunun altında nelerin dönebileceğini adeta ezbere bilirim. Sanayi köşelerinde, usta çırak ilişkisinin en koyu olduğu tiner kokulu dükkanlarda geçen o uzun demli çay saatlerinde, bu İtalyan mühendisliğinin bizim zorlu asfaltlarımızda nasıl imtihanlar verdiğini bizzat gözlerimle gördüm. Kim ne derse desin, bu arabaların ruhu vardır; hırçınlığı, nazı, bazen de durup dururken çıkardığı o esrarengiz arızaları tam olarak insanı cezbeden bir karaktere sahiptir.
Eski bir gazeteci refleksiyle olayların derinine inip tornavidayı bizzat elime aldığımda fark ettim ki, özellikle Multijet motorlar bizim yakıt kalitemize ve dur-kalk trafiğimize bazen hiç ama hiç uyum sağlayamıyor. Kurum bağlayan EGR valfleri, sabahları o buz gibi ayazda çalışırken motordan gelen ve insanın içini sızlatan o metalik sesler... Aslında her şey o kadar tahmin edilebilir ki; termostat arızalarından tutun da enjektörlerin zamanla işeme yapmasına kadar uzanan o kronik döngü, her Fiat sahibinin mutlaka bir kez kapısını çaldığı kaçınılmaz bir sondur. Hangi usta gelse aynı şeyi söyler zaten, "İtalyan narin olur abicim, suyunu yağını zamanında koymazsan küser" diye boşuna atıp tutmazlar ya...
Elektronik beyin ile mekanik aksamın o huysuz evliliği bazen sensör arızaları olarak yansır sürücünün önüne; seyir halindeyken yanan o sarı motor lambası var ya, işte o lamba aslında arabanın size uzaktan göz kırpıp "benimle biraz ilgilen" deyişinin en saf halidir. Krank milinden tutun da turbo basınç kaptörüne kadar uzanan o hassas dijital ağ, ufak bir voltaj dalgalanmasında bile adeta kilitlenip kalıyor ve sizi en olmayacak yerde yolda bırakabiliyor. Belki de bu yüzden bu arabaları sevmek biraz sabır işidir, yani parmaklarınıza bulaşan o siyah motor yağını dert etmeyecek insanlara hitap eder...
Yağ eksiltme meselesine gelince, işte orada biraz durup düşünmek gerekir çünkü bu durum artık neredeyse karakter meselesi haline geldi; her bin kilometrede bir kaputu açıp dipçik çekmek, sürücü ile araba arasında neredeyse duygusal bir bağ kuruyor. Piston segmanlarının zamanla aşınması mı, yoksa motor içerisindeki toleransların biraz geniş bırakılması mı dersiniz bilinmez ama o eksilen eksiliyor arkadaş, önüne geçemezsiniz. Belki de bu yüzden uzun yola çıkmadan önce bagajda mutlaka bir litre ekstra yağ bulundurmak, bu markayı sürmenin yazılı olmayan ama herkesin bildiği o kutsal kuralıdır...
Şanzımanla motorun buluşma noktasından gelen o ince zırıltı sesini ilk duyduğunuzda sakın panik yapmayın, çünkü o ses bu motorların adeta imza müziğidir ve yıllarca o şekilde hiçbir şey olmamış gibi binmeye devam edebilirsiniz. Debriyaj bilyasının o sinir bozucu tıkırtısı, usta parmağıyla şöyle bir yoklandığında anında kaybolur ama o ruhu yaşamak bambaşka bir şeydir işte. Sonuçta ne var biliyor musunuz, bu makineler size asla kusursuzluk vadetmez ama en azından yolda kaldığınızda sizi asla yalnız hissettirmez, sanayideki o dostane muhabbetlerin tek kapısı hep bu motor arızalarından geçer...
Eski bir gazeteci refleksiyle olayların derinine inip tornavidayı bizzat elime aldığımda fark ettim ki, özellikle Multijet motorlar bizim yakıt kalitemize ve dur-kalk trafiğimize bazen hiç ama hiç uyum sağlayamıyor. Kurum bağlayan EGR valfleri, sabahları o buz gibi ayazda çalışırken motordan gelen ve insanın içini sızlatan o metalik sesler... Aslında her şey o kadar tahmin edilebilir ki; termostat arızalarından tutun da enjektörlerin zamanla işeme yapmasına kadar uzanan o kronik döngü, her Fiat sahibinin mutlaka bir kez kapısını çaldığı kaçınılmaz bir sondur. Hangi usta gelse aynı şeyi söyler zaten, "İtalyan narin olur abicim, suyunu yağını zamanında koymazsan küser" diye boşuna atıp tutmazlar ya...
Elektronik beyin ile mekanik aksamın o huysuz evliliği bazen sensör arızaları olarak yansır sürücünün önüne; seyir halindeyken yanan o sarı motor lambası var ya, işte o lamba aslında arabanın size uzaktan göz kırpıp "benimle biraz ilgilen" deyişinin en saf halidir. Krank milinden tutun da turbo basınç kaptörüne kadar uzanan o hassas dijital ağ, ufak bir voltaj dalgalanmasında bile adeta kilitlenip kalıyor ve sizi en olmayacak yerde yolda bırakabiliyor. Belki de bu yüzden bu arabaları sevmek biraz sabır işidir, yani parmaklarınıza bulaşan o siyah motor yağını dert etmeyecek insanlara hitap eder...
Yağ eksiltme meselesine gelince, işte orada biraz durup düşünmek gerekir çünkü bu durum artık neredeyse karakter meselesi haline geldi; her bin kilometrede bir kaputu açıp dipçik çekmek, sürücü ile araba arasında neredeyse duygusal bir bağ kuruyor. Piston segmanlarının zamanla aşınması mı, yoksa motor içerisindeki toleransların biraz geniş bırakılması mı dersiniz bilinmez ama o eksilen eksiliyor arkadaş, önüne geçemezsiniz. Belki de bu yüzden uzun yola çıkmadan önce bagajda mutlaka bir litre ekstra yağ bulundurmak, bu markayı sürmenin yazılı olmayan ama herkesin bildiği o kutsal kuralıdır...
Şanzımanla motorun buluşma noktasından gelen o ince zırıltı sesini ilk duyduğunuzda sakın panik yapmayın, çünkü o ses bu motorların adeta imza müziğidir ve yıllarca o şekilde hiçbir şey olmamış gibi binmeye devam edebilirsiniz. Debriyaj bilyasının o sinir bozucu tıkırtısı, usta parmağıyla şöyle bir yoklandığında anında kaybolur ama o ruhu yaşamak bambaşka bir şeydir işte. Sonuçta ne var biliyor musunuz, bu makineler size asla kusursuzluk vadetmez ama en azından yolda kaldığınızda sizi asla yalnız hissettirmez, sanayideki o dostane muhabbetlerin tek kapısı hep bu motor arızalarından geçer...
