Yusuf Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllardır yollarda, servis köşelerinde, o meşhur sanayi gürültüsünün tam ortasında gözlemlediğim tek bir gerçek var: İtalyan mühendisliğinin o canım çocuklarına karşı hep bir önyargıyla yaklaşıyoruz ama asıl mesele araba değil, bizim direksiyon başındaki telaşımız.
Kontrol lambası sarı yanıp sönmeye başladığında eline hemen OBD cihazı alıp panikleyen kaç kişi tanıdım acaba... Sanki o küçük lamba arabanın ruhuna fatiha okuyormuş gibi bir sessizlik çöker ya içeriye, işte o an yapılan ilk hamle genellikle hayatın en büyük hatası olur.
Sanayi esnafının "abi bunlarda kronik bu" ezberiyle hareket edip parça değiştirmek en kolayı, peki ya o kablolama hatasının asıl sebebinin dünkü usta çırağının yanlış bantlaması olduğunu ne zaman kabulleneceğiz?
Elektronik beyin dediğin şey bizim gibi narin, biraz hor kullandın mı hemen küser; o yüzden her marşa basışta aküye yüklenmek yerine önce bir soluklanmak gerekmez mi?
Debriyaj pedalının o hafiften yukarıda kavradığını fark edip de "daha on bin gider" diyerek yola devam eden adamın, otoyolun ortasında kalakalttığı anı kaç kez izledim o dikiz aynasından...
Ya o motor yağı eksiltme meselesine ne demeli? Eksildiğini görüp üzerine rastgele bir yağ eklemekle iş bitmiyor ki; sanki can damarına su değil de zehir damlatıyorsun bazen.
Bir arıza lambasını sigortayı söküp söndürerek çözdüğünü zanneden o saf zihniyet var ya, işte o zihniyet yüzünden kaç tane Fiat teli eridi, kaç tane tesisat kül oldu kim bilir...
Sıvı bakımlarını zamanında yapmamak bu motorların en büyük kabusu; oysa biraz şefkat, biraz zamanında değişen filtre bu makineleri milyon kilometrelere taşır, bilmem farkında mısın?
Ön takımdan gelen o hafif tıkırtıyı "idare eder" diyerek geçiştirmek, virajda salıncak koptuğunda verilen bedelden çok daha ucuz sanılıyor ama hayatın bir de o acı faturası var...
Son vida sıkıldıktan sonra derin bir nefes alıp kaputu kapatırken, aslında kendi ellerimizle yarattığımız o kronik arızalara gülümsemekten başka ne kalıyor ki geriye?
Kontrol lambası sarı yanıp sönmeye başladığında eline hemen OBD cihazı alıp panikleyen kaç kişi tanıdım acaba... Sanki o küçük lamba arabanın ruhuna fatiha okuyormuş gibi bir sessizlik çöker ya içeriye, işte o an yapılan ilk hamle genellikle hayatın en büyük hatası olur.
Sanayi esnafının "abi bunlarda kronik bu" ezberiyle hareket edip parça değiştirmek en kolayı, peki ya o kablolama hatasının asıl sebebinin dünkü usta çırağının yanlış bantlaması olduğunu ne zaman kabulleneceğiz?
Elektronik beyin dediğin şey bizim gibi narin, biraz hor kullandın mı hemen küser; o yüzden her marşa basışta aküye yüklenmek yerine önce bir soluklanmak gerekmez mi?
Debriyaj pedalının o hafiften yukarıda kavradığını fark edip de "daha on bin gider" diyerek yola devam eden adamın, otoyolun ortasında kalakalttığı anı kaç kez izledim o dikiz aynasından...
Ya o motor yağı eksiltme meselesine ne demeli? Eksildiğini görüp üzerine rastgele bir yağ eklemekle iş bitmiyor ki; sanki can damarına su değil de zehir damlatıyorsun bazen.
Bir arıza lambasını sigortayı söküp söndürerek çözdüğünü zanneden o saf zihniyet var ya, işte o zihniyet yüzünden kaç tane Fiat teli eridi, kaç tane tesisat kül oldu kim bilir...
Sıvı bakımlarını zamanında yapmamak bu motorların en büyük kabusu; oysa biraz şefkat, biraz zamanında değişen filtre bu makineleri milyon kilometrelere taşır, bilmem farkında mısın?
Ön takımdan gelen o hafif tıkırtıyı "idare eder" diyerek geçiştirmek, virajda salıncak koptuğunda verilen bedelden çok daha ucuz sanılıyor ama hayatın bir de o acı faturası var...
Son vida sıkıldıktan sonra derin bir nefes alıp kaputu kapatırken, aslında kendi ellerimizle yarattığımız o kronik arızalara gülümsemekten başka ne kalıyor ki geriye?
