Eren Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllarca haber peşinde koşarken belini masada, direksiyonda bırakan onlarca arkadaşım oldu; hepsi de ilk günlerde aynı panikle kapımı çaldı. O emar görüntüsünü eline alan sanıyor ki hayatı bitti, bir daha belini bükemeyecek... Yok öyle bir şey abi, vallahi de yok billahi de yok. Vücut dediğin makine kendini tamir etmeye öyle bir programlanmış ki, yeter ki sen aradan çekilmeyi bil.
Bıçak altına yatmak bu işin en son, ama gerçekten en son durağıdır. Yanlış duymadınız, o kapıdan içeri girmeyi aklından bile geçirmeden önce yapacağınız o kadar çok şey var ki... Ağrıdan yatakta fırfır dönerken insanın canı hiçbir şey istemez, bilirim; fakat hemen pes edip cerrahtan randevu almak kendi bedenine yapacağın en büyük haksızlık. Zaten bugün uzmanların devasa bir çoğunluğu da aynı şeyi söylüyor: Bel fıtıklarının ezici bir kısmı ameliyatsız çözülüyor, bitti.
Dinlenmek derken günlerce yatakta yatıp tavana bakmaktan bahsetmiyorum, o devir çoktan kapandı! Şimdiki akıl ne diyor biliyor musunuz; hareket et, ama usulca hareket et. Yattıkça o kaslar iyice pelteye dönüyor, omurgaya binen yük katlanarak artıyor... Bir iki gün istirahat tamam da, sonrasında hafif hafif yürümek, o bölgeye kan akışını sağlamak işin bütün sırrı aslında.
Ağrı kesiciler sadece yangını söndürür, evi yeniden inşa etmez. İlacı yutup "oh be geçti" deyip ağır kaldırmaya devam ederseniz... Eh, sonrası malum. Fizik tedavi burada devreye giriyor işte; işinin ehli bir fizyoterapist bulacaksınız, o bel çevresindeki kasları çelik gibi zırhla kaplayacaksınız. Kas güçlü olursa fıtık dediğin şey omurgaya baskı yapacak gücü bulamıyor kendinde, mekanizma bu kadar basit.
Oğlum bak, kilo bu işin bir numaralı düşmanı, bunu kafaya iyice kazımak lazım! Göbek öne doğru uzadıkça beldeki o doğal kavis bozuluyor, disklerin üzerine tonlarca yük biniyor. İki kilo versen bile belinin nasıl rahatladığına, o kuş gibi hafifleme hissine inanamayacaksın... Kilo vermek fıtık tedavisinin yarısıdır derim hep, abartmıyorum.
Manuel terapi diye bir şey var, son yıllarda ortalıkta çok duyuyorsunuzdur. Doğru ellerde mucize yaratır, evet, ama merdiven altı bir yere denk gelirseniz maazallah sakat kalırsınız. Bu işin şakası yok, omurga bu! Gerçekten uzman bir hekim ya da fizyoterapist kontrolünde yapılan doğru müdahalelerle o sıkışan sinirlerin nasıl rahatladığını gözlerinizle görürsünüz.
Iğne tedavileri, epidural enjeksiyonlar falan derken medikal estetik ve ağrı kliniklerinde seçenek bitmiyor. Ağrıdan çıldıracak gibi olduğun o kriz anlarını atlatmak için harika birer köprüdür bunlar. Ağrıyı bir kesersin, sonra rahat rahat egzersizini yaparsın, fizik tedavine gidersin... Amacı süreci kolaylaştırmaktır yani, kalıcı çözüm yine senin disiplininde gizli.
Duruşunu değiştirmediğin sürece dünyadaki en iyi doktor gelse seni kurtaramaz! Masada kaykılarak oturmak, yerden yük kaldırırken beli bükmek, saatlerce telefona bakıp boynu eğmek... Kendi kendini sakatlama sanatıdır bu yapılanlar. Oturmanı, kalkmanı, yürümeni yeniden öğreneceksin; gerekirse sandaleni değiştireceksin, gerekirse o çalışma masasını hayatından çıkaracaksın.
Peki ne zaman korkmalı, ne zaman gerçekten "eyvah" deyip hastaneye koşmalı? Bacakta birden bire beliren o korkunç güç kaybı varsa, ayak bileğin boşa düşüyorsa ya da daha da önemlisi tuvaletini tutmakta zorlanıyorsan... İşte orada duracaksın, hiç vakit kaybetmeden ameliyat masasına yatacaksın. Bunlar yoksa? Dert etme, sabret ve doğru adımları at; o bel eskisinden bile sağlam olur.
Bıçak altına yatmak bu işin en son, ama gerçekten en son durağıdır. Yanlış duymadınız, o kapıdan içeri girmeyi aklından bile geçirmeden önce yapacağınız o kadar çok şey var ki... Ağrıdan yatakta fırfır dönerken insanın canı hiçbir şey istemez, bilirim; fakat hemen pes edip cerrahtan randevu almak kendi bedenine yapacağın en büyük haksızlık. Zaten bugün uzmanların devasa bir çoğunluğu da aynı şeyi söylüyor: Bel fıtıklarının ezici bir kısmı ameliyatsız çözülüyor, bitti.
Dinlenmek derken günlerce yatakta yatıp tavana bakmaktan bahsetmiyorum, o devir çoktan kapandı! Şimdiki akıl ne diyor biliyor musunuz; hareket et, ama usulca hareket et. Yattıkça o kaslar iyice pelteye dönüyor, omurgaya binen yük katlanarak artıyor... Bir iki gün istirahat tamam da, sonrasında hafif hafif yürümek, o bölgeye kan akışını sağlamak işin bütün sırrı aslında.
Ağrı kesiciler sadece yangını söndürür, evi yeniden inşa etmez. İlacı yutup "oh be geçti" deyip ağır kaldırmaya devam ederseniz... Eh, sonrası malum. Fizik tedavi burada devreye giriyor işte; işinin ehli bir fizyoterapist bulacaksınız, o bel çevresindeki kasları çelik gibi zırhla kaplayacaksınız. Kas güçlü olursa fıtık dediğin şey omurgaya baskı yapacak gücü bulamıyor kendinde, mekanizma bu kadar basit.
Oğlum bak, kilo bu işin bir numaralı düşmanı, bunu kafaya iyice kazımak lazım! Göbek öne doğru uzadıkça beldeki o doğal kavis bozuluyor, disklerin üzerine tonlarca yük biniyor. İki kilo versen bile belinin nasıl rahatladığına, o kuş gibi hafifleme hissine inanamayacaksın... Kilo vermek fıtık tedavisinin yarısıdır derim hep, abartmıyorum.
Manuel terapi diye bir şey var, son yıllarda ortalıkta çok duyuyorsunuzdur. Doğru ellerde mucize yaratır, evet, ama merdiven altı bir yere denk gelirseniz maazallah sakat kalırsınız. Bu işin şakası yok, omurga bu! Gerçekten uzman bir hekim ya da fizyoterapist kontrolünde yapılan doğru müdahalelerle o sıkışan sinirlerin nasıl rahatladığını gözlerinizle görürsünüz.
Iğne tedavileri, epidural enjeksiyonlar falan derken medikal estetik ve ağrı kliniklerinde seçenek bitmiyor. Ağrıdan çıldıracak gibi olduğun o kriz anlarını atlatmak için harika birer köprüdür bunlar. Ağrıyı bir kesersin, sonra rahat rahat egzersizini yaparsın, fizik tedavine gidersin... Amacı süreci kolaylaştırmaktır yani, kalıcı çözüm yine senin disiplininde gizli.
Duruşunu değiştirmediğin sürece dünyadaki en iyi doktor gelse seni kurtaramaz! Masada kaykılarak oturmak, yerden yük kaldırırken beli bükmek, saatlerce telefona bakıp boynu eğmek... Kendi kendini sakatlama sanatıdır bu yapılanlar. Oturmanı, kalkmanı, yürümeni yeniden öğreneceksin; gerekirse sandaleni değiştireceksin, gerekirse o çalışma masasını hayatından çıkaracaksın.
Peki ne zaman korkmalı, ne zaman gerçekten "eyvah" deyip hastaneye koşmalı? Bacakta birden bire beliren o korkunç güç kaybı varsa, ayak bileğin boşa düşüyorsa ya da daha da önemlisi tuvaletini tutmakta zorlanıyorsan... İşte orada duracaksın, hiç vakit kaybetmeden ameliyat masasına yatacaksın. Bunlar yoksa? Dert etme, sabret ve doğru adımları at; o bel eskisinden bile sağlam olur.
