Sami Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Direksiyonun bir anda taş gibi kesilmesi öyle hafife alınacak bir sürpriz değildir. Yolun ortasında, tam da virajı alırken kollarınızın gücünü sınayan o sertlik belirdiğinde aracın elektronik destek sistemi pes etmiş demektir. EPS, yani elektrikli direksiyon mekanizması, sürücüye hissettirmeden arkada devasa bir iş çevirir ama bozulmaya başladığında o yumuşak sürüş keyfi anında buharlaşır. Sadece direksiyonun ağırlaşması değil sorun; o akıcılığın kaybolması, aracın sizin komutlarınıza gecikmeli yanıt vermesi ilk uyarı fişeğidir.
Gösterge panelinde aniden beliren o sinsi sarı ya da kırmızı direksiyon simgesi simgeli ışık hiçbir zaman öylesine yanmaz. Bazen motoru çalıştırırsınız, ışık yanar ve direksiyon tüy gibi hafif kalmaya devam eder, aldanmayın... Birkaç kilometre sonra, tam da paralel park yapmaya çalışırken sistem tık diye pes edebilir. Elektronik kontrol ünitesi voltaj dalgalanmasını veya bir sensörün sapıtmasını algıladığı an kendini korumaya alır. O ışık yanıyorsa, EPS sistemi size resmen "artık yalnızsın" diyordur.
Direksiyonu çevirirken derinden gelen gıcırtı ve sürtünme sesleri mekanik bir krizin kapıda olduğunu haber verir. O pürüzsüz dönme hissinin yerini tıkırtılar, sanki dişliler birbirini yiyormuş gibi çıkan garip sesler aldığında sorunu dışarıda aramayın. Elektrik motoru mu can çekişiyor, yoksa kutudaki dişliler mi aşındı? Bu sesler genellikle sistemin aşırı zorlanmasından veya içeri dolan tozun, nemin bileşenleri bozmasından kaynaklanır.
Kendi kendine sağa sola çekmeye çalışan bir direksiyonla cebelleşmek tam anlamıyla sinir harbidir. Düz yolda gidiyorsunuz, elinizi hafif gevşettiğiniz an araç kendi kafasına göre bir yöne eğilim gösteriyor; işte bu, tork sensörünün artık doğru açıları okuyamadığının kanıtıdır. Merkezleme hissi kaybolur. Direksiyon toplamaz, siz toplansın diye zorlarsınız ama o kararsızca sallanmaya devam eder...
Araçtaki akü veya şarj dinamosundaki en ufak bir zayıflık doğrudan direksiyonun ipini çeker. Çünkü EPS, hidrolik sistemler gibi motordan mekanik güç almaz; doğrudan aracın elektrik tesisatına yüklenir. Gece farlar açıkken, radyoyu açtığınızda veya klimayı köklediğinizde direksiyonda ani bir sertleşme hissediyorsanız, suçlu doğrudan direksiyon kutusu olmayabilir. Yetersiz voltaj, elektrikli direksiyonun en büyük düşmanıdır.
Aniden gelen takılma hissi, virajın ortasında insanı bir anlığına soğuk terler dökmeye iter. Direksiyonu çevirirsiniz, belirli bir açıya kadar gayet güzel gelir ama tam o noktada sanki bir şeye takılır, sonra birden boşa çıkar. Bu tutarsız güç dağılımı, kontrol ünitesinin motoru doğru zamanda besleyemediğini gösterir. Bir tüy kadar hafif, bir an sonra döküm demir kadar ağır...
Sistemi yeniden başlatmak, yani kontağı kapatıp açmak geçici bir ilüzyondan ibarettir. Evet, o an için arıza lambası sönebilir ve direksiyon eski yumuşaklığına kavuşabilir ama bu sadece sorunun üstünü örter. Elektronik hafıza o hatayı kaydetti bir kere. Bir sonraki sert frende veya uzun yolda aynı senaryoyu daha tehlikeli bir anda yaşamayacağınızın garantisi var mı?
Gösterge panelinde aniden beliren o sinsi sarı ya da kırmızı direksiyon simgesi simgeli ışık hiçbir zaman öylesine yanmaz. Bazen motoru çalıştırırsınız, ışık yanar ve direksiyon tüy gibi hafif kalmaya devam eder, aldanmayın... Birkaç kilometre sonra, tam da paralel park yapmaya çalışırken sistem tık diye pes edebilir. Elektronik kontrol ünitesi voltaj dalgalanmasını veya bir sensörün sapıtmasını algıladığı an kendini korumaya alır. O ışık yanıyorsa, EPS sistemi size resmen "artık yalnızsın" diyordur.
Direksiyonu çevirirken derinden gelen gıcırtı ve sürtünme sesleri mekanik bir krizin kapıda olduğunu haber verir. O pürüzsüz dönme hissinin yerini tıkırtılar, sanki dişliler birbirini yiyormuş gibi çıkan garip sesler aldığında sorunu dışarıda aramayın. Elektrik motoru mu can çekişiyor, yoksa kutudaki dişliler mi aşındı? Bu sesler genellikle sistemin aşırı zorlanmasından veya içeri dolan tozun, nemin bileşenleri bozmasından kaynaklanır.
Kendi kendine sağa sola çekmeye çalışan bir direksiyonla cebelleşmek tam anlamıyla sinir harbidir. Düz yolda gidiyorsunuz, elinizi hafif gevşettiğiniz an araç kendi kafasına göre bir yöne eğilim gösteriyor; işte bu, tork sensörünün artık doğru açıları okuyamadığının kanıtıdır. Merkezleme hissi kaybolur. Direksiyon toplamaz, siz toplansın diye zorlarsınız ama o kararsızca sallanmaya devam eder...
Araçtaki akü veya şarj dinamosundaki en ufak bir zayıflık doğrudan direksiyonun ipini çeker. Çünkü EPS, hidrolik sistemler gibi motordan mekanik güç almaz; doğrudan aracın elektrik tesisatına yüklenir. Gece farlar açıkken, radyoyu açtığınızda veya klimayı köklediğinizde direksiyonda ani bir sertleşme hissediyorsanız, suçlu doğrudan direksiyon kutusu olmayabilir. Yetersiz voltaj, elektrikli direksiyonun en büyük düşmanıdır.
Aniden gelen takılma hissi, virajın ortasında insanı bir anlığına soğuk terler dökmeye iter. Direksiyonu çevirirsiniz, belirli bir açıya kadar gayet güzel gelir ama tam o noktada sanki bir şeye takılır, sonra birden boşa çıkar. Bu tutarsız güç dağılımı, kontrol ünitesinin motoru doğru zamanda besleyemediğini gösterir. Bir tüy kadar hafif, bir an sonra döküm demir kadar ağır...
Sistemi yeniden başlatmak, yani kontağı kapatıp açmak geçici bir ilüzyondan ibarettir. Evet, o an için arıza lambası sönebilir ve direksiyon eski yumuşaklığına kavuşabilir ama bu sadece sorunun üstünü örter. Elektronik hafıza o hatayı kaydetti bir kere. Bir sonraki sert frende veya uzun yolda aynı senaryoyu daha tehlikeli bir anda yaşamayacağınızın garantisi var mı?
