Osman Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yollarda direksiyonu çevirirken bir sabah o eski yumuşaklığı bulamayışımız, aslında makinelerin de bizim gibi sessizce yorulduğunun en dürüst ispatıdır; oysa biz hep her şeyin hep aynı kusursuzlukta çalışacağını sanırız, ne tuhaf.
Hani şu elektrik destekli direksiyon sisteminin kalbi var ya, işte o motor zamanla içine çektiği nemden, yorgun lehimlerden veya akü dalgalanmalarından ötürü artık direnmeye başlar; bazen garip bir uğultuyla sinyal verir, bazen de yolda giderken bir anda taş gibi kesiliverir.
Ne zaman mı değişmeli bu parça? Aslında tam olarak size "artık yoruldum" dediği o ilk an, yani direksiyonu döndürürken kol kaslarınızı boşuna zorlamaya başladığınız o garip vakit...
Gösterge panelindeki o minik sarı direksiyon lambası sadece bir lamba değildir bilirsiniz; o, arabanın size uzaktan göz kırpan imdat çağrısıdır ve o ışık yandığı an, içerideki minik kömürlerin veya devrelerin artık emeklilik vaktinin geldiğini fısıldar bize.
Bazı ustalar hemen tamir etmeye kalkar, kartı söker, lehim tazeler, geçici bir huzur verir ama o motor bir kere içten içe nadasa çekildiyse, o direksiyon en olmadık yerde yine kilitlenir; o yüzden bazen uzatmanın anlamı yoktur, kökten değiştirmek en temizidir.
Şehir içi dur-kalk trafikte o kadar çok çalışır ki bu sistem, her park manevrasında aslında biraz daha eksilir ömründen; tabi bunu kimse fark etmez, ta ki direksiyonu sağa sola çevirirken o metalik sürtünme sesini kulaklarımızla duyana kadar...
Eğer direksiyonu bıraktığınızda kendi kendine merkeze dönmüyor, aksine kaldığı yerde asılı kalıyorsa, biliniz ki EPS motoru artık görevini yapamaz hale gelmiştir ve o motoru orada tutmak, direksiyon kutusuna da zamanla fazladan yük bindirir.
Değişim zamanı geldiğinde orijinal parça seçmek mi gerek yoksa yan sanayi mi diye düşünür insan; bütçe elveriyorsa fabrikanın koyduğu o ilk parçadan şaşmamak lazım, çünkü direksiyon şakaya gelmez, yolda giderken insanın ömrünü tüketir aksi halde.
Belki de en doğrusu, periyodik bakımlarda ustaya sadece yağını suyunu değil, "Usta bir de şu direksiyonun sesine kulak ver bakalım" diyebilmektir; çünkü bazı arızalar geliyorum demez, sessizce büyür ve en inatçı anımızda bizi yolda bırakır.
Hani şu elektrik destekli direksiyon sisteminin kalbi var ya, işte o motor zamanla içine çektiği nemden, yorgun lehimlerden veya akü dalgalanmalarından ötürü artık direnmeye başlar; bazen garip bir uğultuyla sinyal verir, bazen de yolda giderken bir anda taş gibi kesiliverir.
Ne zaman mı değişmeli bu parça? Aslında tam olarak size "artık yoruldum" dediği o ilk an, yani direksiyonu döndürürken kol kaslarınızı boşuna zorlamaya başladığınız o garip vakit...
Gösterge panelindeki o minik sarı direksiyon lambası sadece bir lamba değildir bilirsiniz; o, arabanın size uzaktan göz kırpan imdat çağrısıdır ve o ışık yandığı an, içerideki minik kömürlerin veya devrelerin artık emeklilik vaktinin geldiğini fısıldar bize.
Bazı ustalar hemen tamir etmeye kalkar, kartı söker, lehim tazeler, geçici bir huzur verir ama o motor bir kere içten içe nadasa çekildiyse, o direksiyon en olmadık yerde yine kilitlenir; o yüzden bazen uzatmanın anlamı yoktur, kökten değiştirmek en temizidir.
Şehir içi dur-kalk trafikte o kadar çok çalışır ki bu sistem, her park manevrasında aslında biraz daha eksilir ömründen; tabi bunu kimse fark etmez, ta ki direksiyonu sağa sola çevirirken o metalik sürtünme sesini kulaklarımızla duyana kadar...
Eğer direksiyonu bıraktığınızda kendi kendine merkeze dönmüyor, aksine kaldığı yerde asılı kalıyorsa, biliniz ki EPS motoru artık görevini yapamaz hale gelmiştir ve o motoru orada tutmak, direksiyon kutusuna da zamanla fazladan yük bindirir.
Değişim zamanı geldiğinde orijinal parça seçmek mi gerek yoksa yan sanayi mi diye düşünür insan; bütçe elveriyorsa fabrikanın koyduğu o ilk parçadan şaşmamak lazım, çünkü direksiyon şakaya gelmez, yolda giderken insanın ömrünü tüketir aksi halde.
Belki de en doğrusu, periyodik bakımlarda ustaya sadece yağını suyunu değil, "Usta bir de şu direksiyonun sesine kulak ver bakalım" diyebilmektir; çünkü bazı arızalar geliyorum demez, sessizce büyür ve en inatçı anımızda bizi yolda bırakır.
