Emre Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Kilometrelerce asfaltı ardında bırakmışsın, müzik hafiften mırıldanıyor, her şey yolunda gibi görünürken o an o minik sarsıntı her şeyi altüst eder; işte uzun yolda enjektör arızası tam olarak böyle sinsice başlar ve insanı bir anda otoyolun ortasında yapayalnız bırakır.
Motor kaputunun altında bir şeyler ters gidiyor, bunu o ilk tekleme anında ruhunun derinliklerinde hissedersin zaten ama görmezden gelmek istersin, "yok canım yol yorgunluğudur" diye kandırırsın kendini.
Gaz pedalına basarsın fakat araba o eski coşkulu cevabı vermez, sanki arkadan biri ısrarla çekiştiriyormuş gibi yığılır kalır; hızlanmakzulalara saklanmış bir kabusa dönüşür birdenbire.
Egzozdan sızan o tuhaf, çiğ yakıt kokusu burnuna dolduğunda artık işin rengi değişmiştir; motor yakıtı olması gerektiği gibi yakamıyordur ve o an anlarsın ki enjektörler çoktan teslim bayrağını çekmiştir.
Rölantide beklerken arabanın altındaki o huzursuz titreme, direksiyona parmak uçlarınla vuran o sinir bozucu sarsıntı... Sanki motor değil de göğsün sıkışıyordur direksiyonda.
Gösterge panelindeki o sarı motor arıza lambası var ya, işte o lamba yandığında "ben buradayım" diye göz kırpar ama asıl mesele o lambada değil, ustanın yanına varana kadar o motoru sağ salim indirebilmektedir.
Yakıt göstergesi sanki delinmiş gibi gözünün önünde erimeye başlar; bozulmuş bir enjektör, silindirlere mahvettiği o fazla yakıtı boca ederken depo da su gibi tükenir aniden.
Bazen durup dururken stop eder motor, özellikle gişelerde ya da ışıklarda, o kalabalığın ortasında kalakalmak ne demektir iyi bilir yolda kalanlar...
Direksiyona sarılıp "şimdi sırası mıydı?" diye kendi kendine mırıldanırsın, çünkü araba en inatçı anını seçmiştir sana boyun eğdirmek için.
Uzun yolun o monotonluğu bir anda gerilim filmine döner; her tıkırtıda kulak kesilirsin, acaba motor tamamen mi susacak, yolda mı kalacağız gece yarısı.
İşte tam o noktada, o acemi panik geçer ve yerini derin bir kabullenişe bırakır; enjektör arızası uzun yolda affetmez, erken uyandıysan ne ala, yoksa o çekici beklenen saatler ömründen ömür yer.
Motor kaputunun altında bir şeyler ters gidiyor, bunu o ilk tekleme anında ruhunun derinliklerinde hissedersin zaten ama görmezden gelmek istersin, "yok canım yol yorgunluğudur" diye kandırırsın kendini.
Gaz pedalına basarsın fakat araba o eski coşkulu cevabı vermez, sanki arkadan biri ısrarla çekiştiriyormuş gibi yığılır kalır; hızlanmakzulalara saklanmış bir kabusa dönüşür birdenbire.
Egzozdan sızan o tuhaf, çiğ yakıt kokusu burnuna dolduğunda artık işin rengi değişmiştir; motor yakıtı olması gerektiği gibi yakamıyordur ve o an anlarsın ki enjektörler çoktan teslim bayrağını çekmiştir.
Rölantide beklerken arabanın altındaki o huzursuz titreme, direksiyona parmak uçlarınla vuran o sinir bozucu sarsıntı... Sanki motor değil de göğsün sıkışıyordur direksiyonda.
Gösterge panelindeki o sarı motor arıza lambası var ya, işte o lamba yandığında "ben buradayım" diye göz kırpar ama asıl mesele o lambada değil, ustanın yanına varana kadar o motoru sağ salim indirebilmektedir.
Yakıt göstergesi sanki delinmiş gibi gözünün önünde erimeye başlar; bozulmuş bir enjektör, silindirlere mahvettiği o fazla yakıtı boca ederken depo da su gibi tükenir aniden.
Bazen durup dururken stop eder motor, özellikle gişelerde ya da ışıklarda, o kalabalığın ortasında kalakalmak ne demektir iyi bilir yolda kalanlar...
Direksiyona sarılıp "şimdi sırası mıydı?" diye kendi kendine mırıldanırsın, çünkü araba en inatçı anını seçmiştir sana boyun eğdirmek için.
Uzun yolun o monotonluğu bir anda gerilim filmine döner; her tıkırtıda kulak kesilirsin, acaba motor tamamen mi susacak, yolda mı kalacağız gece yarısı.
İşte tam o noktada, o acemi panik geçer ve yerini derin bir kabullenişe bırakır; enjektör arızası uzun yolda affetmez, erken uyandıysan ne ala, yoksa o çekici beklenen saatler ömründen ömür yer.
