Mustafa Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Gece yarısı ansızın saplanan o korkunç bıçak sapı gibi sızıyla uyanırsın, yatakta bir o yana bir bu yana dönersin de çare bulamazsın ya, işte akut prostatit tam olarak böyle hain bir şeydir.
Vallahi billahi insanı hayattan bezdirir, o an dünyadaki hiçbir şey umrunda olmaz; kasıklarında sanki sönmeyen kor bir ateş taşır gibisin.
İdrara çıkarsın ama bitmek bilmeyen o sızı... Sanki içeride keskin cam kırıkları varmış gibi yakar canını, hani bazen tuvaletin kapısından ürüverir de insan, "Yarabbi bu nasıl bir azaptır" diye kendi kendine söylenir durur.
Neden, niye ben derken ateşin birden bire fırlayıverir, üşü titreme basar ki sorma gitsin, dişlerin birbirine çarpar sıcaktan bunalırken.
Böbreklerin sızlar, belin kırılacak gibi ağrır, oturamazsın bile adam gibi.
Abi ya, bu işin şakası yok, vücut adeta "Ben çöktüm" diye haykırır içeriden.
Yürümeye kalkarsın, adımların ağırlaşır, sanki tonlarca yük taşıyorsun bacaklarında; aynı fikri bin kez düşünür insan o acının içinde, "Acaba ne oldu bana" diye sorar saf saf.
Hani doktora gitmeye korkarsın ya bazen, hah işte bu öyle ertelenecek bir illet kesinlikle değil, derhal yardım almak şart.
Sürekli tuvalete koşma hissi ama ortada damla yok neredeyse, damla damla gelen o sancılı akıntı adamı deliye çevirir.
Ne uyku uyutur ne soluk ald اینکه...
Geçer sanırsın, sabaha geçer belki dersin ama nerede, o sızı sabaha kadar beyninin içine çekiçle vurur gibi sürer gider.
İşte akut prostatit belirtileri dediğimiz o acı tablo tam olarak budur; rengin sararır, gözünün feri söner, hayatının merkezi birdenbire o minicik bezin öfkesi oluverir.
Vallahi billahi insanı hayattan bezdirir, o an dünyadaki hiçbir şey umrunda olmaz; kasıklarında sanki sönmeyen kor bir ateş taşır gibisin.
İdrara çıkarsın ama bitmek bilmeyen o sızı... Sanki içeride keskin cam kırıkları varmış gibi yakar canını, hani bazen tuvaletin kapısından ürüverir de insan, "Yarabbi bu nasıl bir azaptır" diye kendi kendine söylenir durur.
Neden, niye ben derken ateşin birden bire fırlayıverir, üşü titreme basar ki sorma gitsin, dişlerin birbirine çarpar sıcaktan bunalırken.
Böbreklerin sızlar, belin kırılacak gibi ağrır, oturamazsın bile adam gibi.
Abi ya, bu işin şakası yok, vücut adeta "Ben çöktüm" diye haykırır içeriden.
Yürümeye kalkarsın, adımların ağırlaşır, sanki tonlarca yük taşıyorsun bacaklarında; aynı fikri bin kez düşünür insan o acının içinde, "Acaba ne oldu bana" diye sorar saf saf.
Hani doktora gitmeye korkarsın ya bazen, hah işte bu öyle ertelenecek bir illet kesinlikle değil, derhal yardım almak şart.
Sürekli tuvalete koşma hissi ama ortada damla yok neredeyse, damla damla gelen o sancılı akıntı adamı deliye çevirir.
Ne uyku uyutur ne soluk ald اینکه...
Geçer sanırsın, sabaha geçer belki dersin ama nerede, o sızı sabaha kadar beyninin içine çekiçle vurur gibi sürer gider.
İşte akut prostatit belirtileri dediğimiz o acı tablo tam olarak budur; rengin sararır, gözünün feri söner, hayatının merkezi birdenbire o minicik bezin öfkesi oluverir.
