Aydın Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Görünürde hepsi sıvı nihayetinde deyip geçmek en büyük hata olur zira mazotla suyun kimyasal karakteri birbirine taban tabana zıttır. Yakıt sistemindeki o hassas dengenin içine bir damla bile yabancı sıvı girdiğinde, moleküler düzeydeki lubricity yani yağlama kapasitesi bir anda yok olup gider. Mazot sadece patlayan bir yakıt değildir; depodan pompaya, oradan enjektör memesine kadar geçtiği her milimetrik metal yüzeyi yağlayan koruyucu bir tabakadır aslında... Su ise bu yağlı filmi bir bıçak gibi keser, metaller doğrudan birbirine sürtünmeye başlar ve yüksek basınç altında çalışan o minik parçalar mikro ölçekte kaynamaya, aşınmaya koyulur. Bir sabah marşa bastığınızda motordan gelen o tuhaf, tırmalayıcı sesin sebebi tam olarak bu yağlama zincirinin kopmasıdır.
Depoya giren nem ya da kaçak su yüksek basınçlı enjektörlere ulaştığında işin rengi tamamen değişir, patlama odasındaki o muazzam sıcaklık suyu anında genleşen yüksek sıcaklıklı bir buhara dönüştürür. Basınç o kadar hızlı ve kontrolsüz yükselir ki... Enjektör uçlarındaki mikron boyutundaki püskürtme delikleri adeta patlayarak deforme olur, sprey formunda atılması gereken yakıt damlacıklar halinde damlamaya başlar. Piston tepesinde düzensiz ısı odakları oluşur, yanma odasındaki bu dengesizlik silindir duvarlarını çizer, motor amansız bir sarsıntıyla çalışmaya çabalar. Yakıt sisteminizi korumak istiyorsanız depo altındaki su tahliye vanasını periyodik bakımlarda mutlaka kontrol ettirin, filtrenin uyarı sensörünü asla ihmal etmeyin.
Bozuk bir yakıtla yola devam etmekte ısrar edildiğinde korozyon dediğimiz o sessiz düşman bütün depoyu ve boru hatlarını yavaş yavaş sarar. Demir içerikli aksamlar oksijen ve suyun birleşimiyle pas üretmeye başlar; biriken bu mikroskobik pas partikülleri yakıt akışıyla birlikte hassas Toleranslara sahip pompanın içine doğru sürüklenir. Pompa elemanlarını tıkayan, süzgeçleri dolduran bu pas birikintileri zamanla motorun çekişten düşmesine, gaza bastığınızda aracın yığılmasına yol açar. Sistemde biriken tortu ve pası temizlemek bazen bütün bir depolar zincirini değiştirmekten bile daha masraflı bir hal alabilir.
Sıcak motor bloğuna ulaşan su molekülleri yanma kalitesini yerle bir ettiği için egzozdan simsiyah ya da kesif beyaz bir duman yükselmeye başlar. Çiğ yakıt kokusu kabine kadar dolar, gösterge panelindeki arıza lambaları birer birer yanıp sönmeye koyulur. Aracınız rolantide durmakta zorlanıyorsa, aniden stop ediyorsa veya ivmelenirken sanki arkasından birisi çekiyormuşçasına sarsılıyorsa depodaki su oranı kritik eşiği aşmış demektir. Kimyasal ayrışma gerçekleştiren su, mazotun cetane değerini düşürür; tutuşma gecikmesi dediğimiz olay yaşanır ve silindir içinde zamansız vuruntular baş gösterir.
Su sadece mekanik aksama zarar vermekle kalmaz, depoda kalan mazotun içinde bakteriyel bir hayatın başlamasına da zemin hazırlar. Mazot ile suyun birleştiği o alt katmanda "mikrobiyolojik üreme" denilen biyolojik bir çamur katmanı oluşur. Bu organik organizmalar yakıtın yapısını bozar, asidik atıklar üreterek depo iç kaplamasını eritir, filtreleri sümüksü bir tabakayla tamamen tıkarlar. Depoda biriken bu organik çamurlaşmayı sıradan temizleyicilerle söküp atmak neredeyse imkansızdır, özel kimyasal yıkamalar gerektirir. Sürekli güvenilir ve sirkülasyonu yüksek akaryakıt istasyonlarını tercih etmek, mevsim geçişlerinde depoyu tam dolu tutarak nem yoğunlaşmasını engellemek bu tür biyolojik felaketlerin önüne geçebilecek en pratik yöntemdir.
Depoya giren nem ya da kaçak su yüksek basınçlı enjektörlere ulaştığında işin rengi tamamen değişir, patlama odasındaki o muazzam sıcaklık suyu anında genleşen yüksek sıcaklıklı bir buhara dönüştürür. Basınç o kadar hızlı ve kontrolsüz yükselir ki... Enjektör uçlarındaki mikron boyutundaki püskürtme delikleri adeta patlayarak deforme olur, sprey formunda atılması gereken yakıt damlacıklar halinde damlamaya başlar. Piston tepesinde düzensiz ısı odakları oluşur, yanma odasındaki bu dengesizlik silindir duvarlarını çizer, motor amansız bir sarsıntıyla çalışmaya çabalar. Yakıt sisteminizi korumak istiyorsanız depo altındaki su tahliye vanasını periyodik bakımlarda mutlaka kontrol ettirin, filtrenin uyarı sensörünü asla ihmal etmeyin.
Bozuk bir yakıtla yola devam etmekte ısrar edildiğinde korozyon dediğimiz o sessiz düşman bütün depoyu ve boru hatlarını yavaş yavaş sarar. Demir içerikli aksamlar oksijen ve suyun birleşimiyle pas üretmeye başlar; biriken bu mikroskobik pas partikülleri yakıt akışıyla birlikte hassas Toleranslara sahip pompanın içine doğru sürüklenir. Pompa elemanlarını tıkayan, süzgeçleri dolduran bu pas birikintileri zamanla motorun çekişten düşmesine, gaza bastığınızda aracın yığılmasına yol açar. Sistemde biriken tortu ve pası temizlemek bazen bütün bir depolar zincirini değiştirmekten bile daha masraflı bir hal alabilir.
Sıcak motor bloğuna ulaşan su molekülleri yanma kalitesini yerle bir ettiği için egzozdan simsiyah ya da kesif beyaz bir duman yükselmeye başlar. Çiğ yakıt kokusu kabine kadar dolar, gösterge panelindeki arıza lambaları birer birer yanıp sönmeye koyulur. Aracınız rolantide durmakta zorlanıyorsa, aniden stop ediyorsa veya ivmelenirken sanki arkasından birisi çekiyormuşçasına sarsılıyorsa depodaki su oranı kritik eşiği aşmış demektir. Kimyasal ayrışma gerçekleştiren su, mazotun cetane değerini düşürür; tutuşma gecikmesi dediğimiz olay yaşanır ve silindir içinde zamansız vuruntular baş gösterir.
Su sadece mekanik aksama zarar vermekle kalmaz, depoda kalan mazotun içinde bakteriyel bir hayatın başlamasına da zemin hazırlar. Mazot ile suyun birleştiği o alt katmanda "mikrobiyolojik üreme" denilen biyolojik bir çamur katmanı oluşur. Bu organik organizmalar yakıtın yapısını bozar, asidik atıklar üreterek depo iç kaplamasını eritir, filtreleri sümüksü bir tabakayla tamamen tıkarlar. Depoda biriken bu organik çamurlaşmayı sıradan temizleyicilerle söküp atmak neredeyse imkansızdır, özel kimyasal yıkamalar gerektirir. Sürekli güvenilir ve sirkülasyonu yüksek akaryakıt istasyonlarını tercih etmek, mevsim geçişlerinde depoyu tam dolu tutarak nem yoğunlaşmasını engellemek bu tür biyolojik felaketlerin önüne geçebilecek en pratik yöntemdir.
