Kemal Usta
Kayıtlı Kullanıcı
O marşa her bastığında o içten gelen yavaşlama hissi var ya... İşte o an kahve bardağını masaya bırakıp kara kara düşündüğün andır. Akü sağlam, bizzat dün değiştirdin üstelik ama araba yine sabahın köründe o tıkırtıyı yapıp bırakıyor. Başlıyorsun kaputu açıp körlemesine kablolara bakmaya...
Aslında mesele ne aküde ne de marş motorunda; tam kalpte, yani alternatörde saklı. Şarj dinamosu dediğimiz o ufak parça, dönüyor dönüyor ama içine sinmeyen bir şeyler var sanki. Aküye hak ettiği o can suyu akımı bir türlü iletemiyor, yollarda üvey evlat muamelesi görüyor zavallı enerji deposu.
Usta milleti hemen "sökelim komple yenisini takalım" der, en kolayı o çünkü. Kimse esnaf mantığıyla diyot tablosunu söküp masaya yatırmak istemiyor artık. İçerideki kömürler bitmiş mi, konjektör voltajı nerede kesiyor, esnaf kalmadı azizim, parça değiştirici doldu ortalık...
Multimetreyi eline alıp rölantide ölçüm yaptığında o on iki buçuk voltu gördüğün an her şey anlaşılıyor zaten. On dört küsurü görmesi gereken ibre sanki küsmüş gibi aşağıda kalıyor. Eksik dolduruyor, yarım bırakıyor işini; tıpkı hayatın kendisi gibi...
Faraları açınca, klimayı son kademeye getirince ibrenin iyice dibe çöküşünü izlemek tam bir trajedi. Alternatör o yükü kaldırmaya çalışırken resmen nefessiz kalıyor, kasnak dönüyor ama içindeki o görünmez güç çoktan havlu atmış durumda.
Kayışın sesine hiç aldanma, dışarıdan sapasağlam görünür ama içi bitmiştir belki de. Kaç yıllık kayış sonuçta, belki de o esneme payını çoktan kaybetti ve kasnağı kaçırıyor. Küçük detaylar insanı yolda bırakır, büyük arızalar değil.
Yarın sabah yine aynı yerde kalmak istemiyorsan o sargılara yakından bakman şart. Bakırların rengi değişmişse, o yanık kokusu burnuna geliyorsa fazla zorlama. Değişmesi gereken ne varsa zamanında değiştirmek en iyisi, yoksa bu şarj meselesi sabrını tüketir insanın.
Aslında mesele ne aküde ne de marş motorunda; tam kalpte, yani alternatörde saklı. Şarj dinamosu dediğimiz o ufak parça, dönüyor dönüyor ama içine sinmeyen bir şeyler var sanki. Aküye hak ettiği o can suyu akımı bir türlü iletemiyor, yollarda üvey evlat muamelesi görüyor zavallı enerji deposu.
Usta milleti hemen "sökelim komple yenisini takalım" der, en kolayı o çünkü. Kimse esnaf mantığıyla diyot tablosunu söküp masaya yatırmak istemiyor artık. İçerideki kömürler bitmiş mi, konjektör voltajı nerede kesiyor, esnaf kalmadı azizim, parça değiştirici doldu ortalık...
Multimetreyi eline alıp rölantide ölçüm yaptığında o on iki buçuk voltu gördüğün an her şey anlaşılıyor zaten. On dört küsurü görmesi gereken ibre sanki küsmüş gibi aşağıda kalıyor. Eksik dolduruyor, yarım bırakıyor işini; tıpkı hayatın kendisi gibi...
Faraları açınca, klimayı son kademeye getirince ibrenin iyice dibe çöküşünü izlemek tam bir trajedi. Alternatör o yükü kaldırmaya çalışırken resmen nefessiz kalıyor, kasnak dönüyor ama içindeki o görünmez güç çoktan havlu atmış durumda.
Kayışın sesine hiç aldanma, dışarıdan sapasağlam görünür ama içi bitmiştir belki de. Kaç yıllık kayış sonuçta, belki de o esneme payını çoktan kaybetti ve kasnağı kaçırıyor. Küçük detaylar insanı yolda bırakır, büyük arızalar değil.
Yarın sabah yine aynı yerde kalmak istemiyorsan o sargılara yakından bakman şart. Bakırların rengi değişmişse, o yanık kokusu burnuna geliyorsa fazla zorlama. Değişmesi gereken ne varsa zamanında değiştirmek en iyisi, yoksa bu şarj meselesi sabrını tüketir insanın.
