Kemal Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Gece yarısı otoyolda giderken gösterge panelinde kırmızı bir akü simgesinin belirmesi insanın ömründen ömür götürür.
Kafamızda binbir türlü senaryo döner durur acaba yolda mı kalacağız, yoksa sabah sanayinin yolunu mu tutacağız...
Aslında bu küçük kırmızı lamba bize sadece kabloların orada bir şeylerin yolunda gitmediğini fısıldar, fazlası değil.
Şarj dinamosu dediğimiz parça görevini yapmayı bıraktığında akü kendi kendine yetemez hale gelir ve o lamba hemen yanar.
Peki bütün bu kargaşa gerçekten bir sensör yüzünden çıkabilir mi, yoksa işin aslını başka yerde mi aramak lazım...
Modern arabalar her hareketimizi sensörlerle takip ediyor ya, insan ister istemez bu işin de elektronik bir yanılgı olabileceğini düşünüyor.
Oysa işin aslı pek de öyle dijital yanılgılara benzemez; kablolardaki en ufak bir gevşeme bile o lambanın yakılması için yeter de artar bile.
Sensörler tabii ki arabanın beynine sinyal gönderir ama akü lambası doğrudan mekanik bir şarj eksikliğini haber verir bize.
Yani gidip de sensörü değiştirmek bazen sadece cüzdanımızı boşaltmakla kalır, asıl sorun alternatör kömürlerinin bitmiş olmasıdır çünkü.
Gösterge panelinde o lamba yandığı an kalbimiz de güm güm atmaya başlar, hani sanki araba birazdan duracakmış gibi bir hissar...
Aslında sakin olup sağa çekmek, kaputu açıp kayışlara şöyle bir göz atmak en iyisidir, panik yapmanın kime ne faydası olmuş ki.
V kayışı kopmuşsa ya da yerinden çıkmışsa şarj dinamosu dönmez, dolayısıyla akü dolmaz ve o korkulan lamba da sönmek bilmez.
Bazen ustanın dükkanına girersiniz, usta usta gezip dert yanarsınız ama mesele sadece alternatörün fişinin yerinden oynamasıdır alt tarafı.
İşte tam da bu yüzden her lamba yandığında büyük masraflardan korkmak yerine önce ufak tefek bağlantılara bakmak gerekir.
Elektronik beyin bazen bizi yanıltır, sensörler yanlış sinyal çakar ama akü lambası genelde gerçeği söyler, yalan söylemeyi sevmez.
Arabanın dilinden anladıkça korkumuz azalır, usta koltuğuna oturduğumuzdaki o tedirginlik yerini sessiz bir kabullenişe bırakır zamanla.
Yola çıkmadan önce göstergelere şöyle bir bakma alışkanlığı edinmeli insan, belki de o lamba bize çoktan sinyal veriyordu da biz görmedik.
Sensör arızası diyerek geçiştirilen her küçük detay, gün gelir otoyolun ortasında yolda kalmamıza sebep olur benden söylemesi.
Kafamızda binbir türlü senaryo döner durur acaba yolda mı kalacağız, yoksa sabah sanayinin yolunu mu tutacağız...
Aslında bu küçük kırmızı lamba bize sadece kabloların orada bir şeylerin yolunda gitmediğini fısıldar, fazlası değil.
Şarj dinamosu dediğimiz parça görevini yapmayı bıraktığında akü kendi kendine yetemez hale gelir ve o lamba hemen yanar.
Peki bütün bu kargaşa gerçekten bir sensör yüzünden çıkabilir mi, yoksa işin aslını başka yerde mi aramak lazım...
Modern arabalar her hareketimizi sensörlerle takip ediyor ya, insan ister istemez bu işin de elektronik bir yanılgı olabileceğini düşünüyor.
Oysa işin aslı pek de öyle dijital yanılgılara benzemez; kablolardaki en ufak bir gevşeme bile o lambanın yakılması için yeter de artar bile.
Sensörler tabii ki arabanın beynine sinyal gönderir ama akü lambası doğrudan mekanik bir şarj eksikliğini haber verir bize.
Yani gidip de sensörü değiştirmek bazen sadece cüzdanımızı boşaltmakla kalır, asıl sorun alternatör kömürlerinin bitmiş olmasıdır çünkü.
Gösterge panelinde o lamba yandığı an kalbimiz de güm güm atmaya başlar, hani sanki araba birazdan duracakmış gibi bir hissar...
Aslında sakin olup sağa çekmek, kaputu açıp kayışlara şöyle bir göz atmak en iyisidir, panik yapmanın kime ne faydası olmuş ki.
V kayışı kopmuşsa ya da yerinden çıkmışsa şarj dinamosu dönmez, dolayısıyla akü dolmaz ve o korkulan lamba da sönmek bilmez.
Bazen ustanın dükkanına girersiniz, usta usta gezip dert yanarsınız ama mesele sadece alternatörün fişinin yerinden oynamasıdır alt tarafı.
İşte tam da bu yüzden her lamba yandığında büyük masraflardan korkmak yerine önce ufak tefek bağlantılara bakmak gerekir.
Elektronik beyin bazen bizi yanıltır, sensörler yanlış sinyal çakar ama akü lambası genelde gerçeği söyler, yalan söylemeyi sevmez.
Arabanın dilinden anladıkça korkumuz azalır, usta koltuğuna oturduğumuzdaki o tedirginlik yerini sessiz bir kabullenişe bırakır zamanla.
Yola çıkmadan önce göstergelere şöyle bir bakma alışkanlığı edinmeli insan, belki de o lamba bize çoktan sinyal veriyordu da biz görmedik.
Sensör arızası diyerek geçiştirilen her küçük detay, gün gelir otoyolun ortasında yolda kalmamıza sebep olur benden söylemesi.
