Ahmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahın köründe çalan o lanet alarmla başlayan hengameyi hepimiz çok iyi biliyoruz. Metrobüste birbirinin sırtına tırmanan adamlar, trafikte anlamsızca korna çalanlar, mail kutusuna düşen o soğuk bildirimler... Vallahi bıktık, billahi nefes alamaz hale geldik. Her gün aynı çarkın içinde dönüp dururken kalbimizin güm güm atmasını "çalışma hayatının şanı" belletti birileri bize. Yok öyle şey abi, açık açık kendimizi tüketiyoruz işte.
Aklımızı başımıza toplamamız için illa hastanelik mi olmamız gerekiyor? Sürekli bir şeylere yetişme telaşı zihnimizin kimyasını darmadağın etti. Durmayı unuttuk. Telefonu elinden iki dakika bırakınca dünyadan kopacağını sanan koca koca adamlarız hepimiz... O ekrana bakmadığın zaman hiçbir şey kaçırmıyorsun, aksine kendi hayatını kaçırıyorsun.
Her gün bin tane uzmanın ekranlarda boy gösterip "stresi azaltmak için meditasyon yapın" martavallarından da gına geldi. İşin gücün arasında, evde çorba kaynamazken kim hangi sessiz odada gözünü kapatıp nefes dinleyecek? Gerçekçi olalım biraz. Bize süslü psikoloji teorileri değil, sokağın içinde ayakları yere basan çözümler lazım. Kendimizi kandırmayı bıraktığımız an başlıyor zaten hafifleme.
Hayır demeyi öğrenemedik gitti. Patron ekstra iş yükler "tamam" deriz, arkadaş zevksiz bir plana çağırır "geliyorum" deriz, akraba dahi olsa enerjimizi emen tiplere katlanırız. Neden ya, sırf ayıp olmasın diye mi? Bak yemin ediyorum, sırf başkaları kırılmasın diye verdiğimiz her "evet", kendi ruhumuza indirdiğimiz bir darbe. Bırakın biraz da onlar kırılsın, dünya sizin sırtınızda dönmüyor sonuçta.
Aksama doğru bir durun ya, sadece bir yürüyün. Kulaklığı takıp fonda ne çaldığına bile bakmadan adımlamak... Betonların arasından sıyrılıp bir park bulursan ne ala, bulamazsan da kaldırımın tozunu yut ama yürü. Vücut hareket ettikçe o omuzlarındaki bin tonluk yük yavaş yavaş çözülüyor sanki. Zihnin o sıkışmışlığı, o patlamaya hazır bomba hali...
Bazen de hiçbir şey yapmama hakkını vereceksin kendine. Öyle bomboş duvara bakmak gerekiyorsa bakacaksın. "Aman zamanımı verimli değerlendireyim" baskısı tam bir modern zaman tuzağı. Tembellik yapmak suç değil ki abim. Bırak çamaşırlar biriksin, bırak o mesaj iki saat geç cevaplansın, ne olacak yani?
Sonuçta bu hayatı bir kere yaşıyoruz ve kimseden aferin almak zorunda değiliz. Kendimize ettiğimiz eziyeti bize başka kimse etmiyor vallahi. Biraz vurdumduymaz olacağız, biraz da "aman giden gitsin" demeyi bileceğiz. Yoksa bu kafa bu gövdeye ağır gelmeye devam edecek...
Aklımızı başımıza toplamamız için illa hastanelik mi olmamız gerekiyor? Sürekli bir şeylere yetişme telaşı zihnimizin kimyasını darmadağın etti. Durmayı unuttuk. Telefonu elinden iki dakika bırakınca dünyadan kopacağını sanan koca koca adamlarız hepimiz... O ekrana bakmadığın zaman hiçbir şey kaçırmıyorsun, aksine kendi hayatını kaçırıyorsun.
Her gün bin tane uzmanın ekranlarda boy gösterip "stresi azaltmak için meditasyon yapın" martavallarından da gına geldi. İşin gücün arasında, evde çorba kaynamazken kim hangi sessiz odada gözünü kapatıp nefes dinleyecek? Gerçekçi olalım biraz. Bize süslü psikoloji teorileri değil, sokağın içinde ayakları yere basan çözümler lazım. Kendimizi kandırmayı bıraktığımız an başlıyor zaten hafifleme.
Hayır demeyi öğrenemedik gitti. Patron ekstra iş yükler "tamam" deriz, arkadaş zevksiz bir plana çağırır "geliyorum" deriz, akraba dahi olsa enerjimizi emen tiplere katlanırız. Neden ya, sırf ayıp olmasın diye mi? Bak yemin ediyorum, sırf başkaları kırılmasın diye verdiğimiz her "evet", kendi ruhumuza indirdiğimiz bir darbe. Bırakın biraz da onlar kırılsın, dünya sizin sırtınızda dönmüyor sonuçta.
Aksama doğru bir durun ya, sadece bir yürüyün. Kulaklığı takıp fonda ne çaldığına bile bakmadan adımlamak... Betonların arasından sıyrılıp bir park bulursan ne ala, bulamazsan da kaldırımın tozunu yut ama yürü. Vücut hareket ettikçe o omuzlarındaki bin tonluk yük yavaş yavaş çözülüyor sanki. Zihnin o sıkışmışlığı, o patlamaya hazır bomba hali...
Bazen de hiçbir şey yapmama hakkını vereceksin kendine. Öyle bomboş duvara bakmak gerekiyorsa bakacaksın. "Aman zamanımı verimli değerlendireyim" baskısı tam bir modern zaman tuzağı. Tembellik yapmak suç değil ki abim. Bırak çamaşırlar biriksin, bırak o mesaj iki saat geç cevaplansın, ne olacak yani?
Sonuçta bu hayatı bir kere yaşıyoruz ve kimseden aferin almak zorunda değiliz. Kendimize ettiğimiz eziyeti bize başka kimse etmiyor vallahi. Biraz vurdumduymaz olacağız, biraz da "aman giden gitsin" demeyi bileceğiz. Yoksa bu kafa bu gövdeye ağır gelmeye devam edecek...
