Kerem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Vallahi billahi her pazartesi o spor salonunun kapısından büyük umutlarla girip, cuma günü ayakları geri geri giden o kadar çok insan gördüm ki... İşin sırrı o ilk gün hevesiyle kendimizi hırpalamakta değil aslında, tamamen bedenin sesini dinleyip ritmi yavaşça bulmakta saklı. Kilo problemiyle uğraşırken bir anda maraton koşacakmış gibi ağır yüklerin altına girmek, o canım eklemlere, yorgun kalbe yapılabilecek en büyük haksızlık herhalde. Koltuğundan kalkmakta zorlanan birine haftada beş gün ağır kardiyo dayatmak hangi mantığa sığar abi ya, insanı spordan soğutmaktan başka ne işe yarar ki bu? Kendimize karşı biraz şefkatli olsak, o ilk adımı sadece beş dakikalık bir mahalle yürüyüşüyle atsak her şey o kadar kendiliğinden çözülecek ki... Acele etmeye gerek yok, bu bir yarış değil, ömürlük bir alışkanlık kazanma süreci sonuçta.
Sahi, biz ne ara hareket etmeyi sadece kalori yakan bir işkence mekanizması olarak görmeye başladık? Mesela sabahları balkonda şöyle kolları iyice açıp gökyüzüne doğru uzanmak, derin bir nefes alıp omurgayı hafifçe esnetmek de bal gibi egzersiz sayılır. İlla o cafcaflı, aynalı salonlara gidip hiç bilmediğimiz aletlerle cebelleşmek zorunda değiliz; evdeki iki litrelik su şişesi bile bazen dünyanın en güzel dambılı oluveriyor insanın elinde. Vücut ağırlığıyla yapılan minik çömelmeler, koridorda atılan o sakin turlar zamanla birikir, büyür ve dağ olur derler ya, aynen öyle. Önemli olan o teri akıtırken acı çekmek değil, hareket bittiğinde aynadaki aksimize bakıp "Bugün de bedenim için güzel bir şey yaptım" diyebilmenin o tarifsiz huzuru...
Yorulunca durmayı, nefes nefese kalınca bir kenara çekilip dinlenmeyi zayıflık sanıyoruz ama aslında en büyük güç tam olarak burada başlıyor. Kalp ritmini öyle aniden fırlatıp sonra günlerce kas ağrısından yataktır, ilaçtır uğraşmak yerine, nabzı hafifçe yükseltip orada tatlı tatlı tutmayı öğrenmek gerek. Hani derler ya, azı karar çoğu zarar... Haftanın üç günü yarımşar saatlik düzenli tempolar, o her gün yapılan ama insanı tüketen programsız koşturmacalardan çok daha şifalı geliyor bu yorgun metabolizmaya. Kendini yıpratmadan, canını yakmadan, o tatlı yorgunluğun tadını çıkara çıkara ilerlemek varken neden kendimize bu eziyeti reva görüyoruz ki anlamıyorum...
Bazen de oturup düşünüyorum, acaba ruhumuz hazır olmadan bedenimizi zorladığımız için mi hep yarıda kalıyor bu yolculuklar... İçinden gelmiyorsa o gün zorlama kendini, bırak o mat orada serili kalsın, sen git mutfakta kendine güzel bir bitki çayı demle. Ama yarın o spor ayakkabılarını bağlarken de kendine verdiğin sözü hatırla, o bağcıkları sıkarken içinde bir yerlerde uyanan o başarma isteğine tutun. Küçük hedefler koymak, mesela bu hafta sadece toplamda iki saat yürümeyi amaçlamak, ulaşılamaz hayaller peşinde koşmaktan çok daha gerçekçi. İnsan kendi sınırlarını bilip ona göre bir yol haritası çizdiğinde, o yoldaki her taş, her yokuş birer engel olmaktan çıkıp keyifli birer durak haline geliyor zamanla...
Sahi, biz ne ara hareket etmeyi sadece kalori yakan bir işkence mekanizması olarak görmeye başladık? Mesela sabahları balkonda şöyle kolları iyice açıp gökyüzüne doğru uzanmak, derin bir nefes alıp omurgayı hafifçe esnetmek de bal gibi egzersiz sayılır. İlla o cafcaflı, aynalı salonlara gidip hiç bilmediğimiz aletlerle cebelleşmek zorunda değiliz; evdeki iki litrelik su şişesi bile bazen dünyanın en güzel dambılı oluveriyor insanın elinde. Vücut ağırlığıyla yapılan minik çömelmeler, koridorda atılan o sakin turlar zamanla birikir, büyür ve dağ olur derler ya, aynen öyle. Önemli olan o teri akıtırken acı çekmek değil, hareket bittiğinde aynadaki aksimize bakıp "Bugün de bedenim için güzel bir şey yaptım" diyebilmenin o tarifsiz huzuru...
Yorulunca durmayı, nefes nefese kalınca bir kenara çekilip dinlenmeyi zayıflık sanıyoruz ama aslında en büyük güç tam olarak burada başlıyor. Kalp ritmini öyle aniden fırlatıp sonra günlerce kas ağrısından yataktır, ilaçtır uğraşmak yerine, nabzı hafifçe yükseltip orada tatlı tatlı tutmayı öğrenmek gerek. Hani derler ya, azı karar çoğu zarar... Haftanın üç günü yarımşar saatlik düzenli tempolar, o her gün yapılan ama insanı tüketen programsız koşturmacalardan çok daha şifalı geliyor bu yorgun metabolizmaya. Kendini yıpratmadan, canını yakmadan, o tatlı yorgunluğun tadını çıkara çıkara ilerlemek varken neden kendimize bu eziyeti reva görüyoruz ki anlamıyorum...
Bazen de oturup düşünüyorum, acaba ruhumuz hazır olmadan bedenimizi zorladığımız için mi hep yarıda kalıyor bu yolculuklar... İçinden gelmiyorsa o gün zorlama kendini, bırak o mat orada serili kalsın, sen git mutfakta kendine güzel bir bitki çayı demle. Ama yarın o spor ayakkabılarını bağlarken de kendine verdiğin sözü hatırla, o bağcıkları sıkarken içinde bir yerlerde uyanan o başarma isteğine tutun. Küçük hedefler koymak, mesela bu hafta sadece toplamda iki saat yürümeyi amaçlamak, ulaşılamaz hayaller peşinde koşmaktan çok daha gerçekçi. İnsan kendi sınırlarını bilip ona göre bir yol haritası çizdiğinde, o yoldaki her taş, her yokuş birer engel olmaktan çıkıp keyifli birer durak haline geliyor zamanla...
