Osman Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Arabaların da insanlar gibi gizli saklı dertleri vardır, kaputun altını açtığınızda o dertlerle göz göze gelirsiniz.
GARAJIN BETONUNDAKİ O KARANLIK LEKE ASLINDA MOTORUN SİZE FERYAT EDİŞİDİR VE KİMSE BUNU GÖRMEZLİKTEN GELEMEZ.
Yılların yol yorgunu Corolla’mı ilk çalıştırdığım o soğuk sabahı hatırlıyorum da, altındaki siyah damlaları gördüğüm an içim cız etmişti.
Motor bloğunun kıyısından sızan o birkaç damla yağ, sadece metalin terlemesi değildir; arabanın ruhunun yavaş yavaş çekildiğinin en net resmidir.
Her sabah kapıdan çıkarken istemsizce yere bakarsınız ya, hani o park ettiğiniz yerdeki leke büyümediyse sevinirsiniz... İşte bu tam bir kandırmacadır.
Kimi usta "alt tarafı keçe kaçırıyor, bas gaza gitsin" der ama o keçe denen mübarek parça bir kere saldı mı kendini, arkasından zincirleme felaket gelir.
Yağ eksiltmek Toyota’nın karakterinde yoktur aslında, o motorlar saat gibi işler ama zamanın hırpalamasına kim direnebilir ki?
Karter contası dediğiniz parça zamanla taş gibi sertleşir, esnekliğini kaybeder ve motorun sıcaklığına daha fazla dayanamayıp teslim olur.
Subap kapak contasından sızan o incecik yağ tabakası, motorun sıcak demirine değdiğinde yayılan o yanık kokusunu hâlâ burnumda hissediyorum.
Sanayinin o ağır motor yağı kokulu tozlu yollarını aşındırırken ustaya sorarsın: "Usta, bu araba neden yağından vazgeçer?" diye...
Aslında motor içerideki o can suyu eksildikçe yavaş yavaş ölür, pistonlar sürtünmeye başlar ve siz sadece cüzdanınızın değil motorun da yandığını çok geç fark edersiniz.
Biraz para harcamamak için kaçırılan o küçük keçe değişimi, gün gelir size sıfır motor parası olarak geri döner, hayatın ironisi de budur zaten.
Düzenli olarak kaputu açıp o dip köşelere bakmıyorsanız, arabaya gerçekten biniyorum demeyin; o sadece sizi taşıyan dilsiz bir demir yığınıdır.
Yağ kaçağını parayla kapatmaya çalışmak yaraya bandaj yapmaya benzer, çünkü o damlalar durmazsa motor bir gün o otobanın ortasında sizi öylece bırakır.
GARAJIN BETONUNDAKİ O KARANLIK LEKE ASLINDA MOTORUN SİZE FERYAT EDİŞİDİR VE KİMSE BUNU GÖRMEZLİKTEN GELEMEZ.
Yılların yol yorgunu Corolla’mı ilk çalıştırdığım o soğuk sabahı hatırlıyorum da, altındaki siyah damlaları gördüğüm an içim cız etmişti.
Motor bloğunun kıyısından sızan o birkaç damla yağ, sadece metalin terlemesi değildir; arabanın ruhunun yavaş yavaş çekildiğinin en net resmidir.
Her sabah kapıdan çıkarken istemsizce yere bakarsınız ya, hani o park ettiğiniz yerdeki leke büyümediyse sevinirsiniz... İşte bu tam bir kandırmacadır.
Kimi usta "alt tarafı keçe kaçırıyor, bas gaza gitsin" der ama o keçe denen mübarek parça bir kere saldı mı kendini, arkasından zincirleme felaket gelir.
Yağ eksiltmek Toyota’nın karakterinde yoktur aslında, o motorlar saat gibi işler ama zamanın hırpalamasına kim direnebilir ki?
Karter contası dediğiniz parça zamanla taş gibi sertleşir, esnekliğini kaybeder ve motorun sıcaklığına daha fazla dayanamayıp teslim olur.
Subap kapak contasından sızan o incecik yağ tabakası, motorun sıcak demirine değdiğinde yayılan o yanık kokusunu hâlâ burnumda hissediyorum.
Sanayinin o ağır motor yağı kokulu tozlu yollarını aşındırırken ustaya sorarsın: "Usta, bu araba neden yağından vazgeçer?" diye...
Aslında motor içerideki o can suyu eksildikçe yavaş yavaş ölür, pistonlar sürtünmeye başlar ve siz sadece cüzdanınızın değil motorun da yandığını çok geç fark edersiniz.
Biraz para harcamamak için kaçırılan o küçük keçe değişimi, gün gelir size sıfır motor parası olarak geri döner, hayatın ironisi de budur zaten.
Düzenli olarak kaputu açıp o dip köşelere bakmıyorsanız, arabaya gerçekten biniyorum demeyin; o sadece sizi taşıyan dilsiz bir demir yığınıdır.
Yağ kaçağını parayla kapatmaya çalışmak yaraya bandaj yapmaya benzer, çünkü o damlalar durmazsa motor bir gün o otobanın ortasında sizi öylece bırakır.
