Erem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yılların getirdiği o garip otomobil tutkusu insanı bazen en beklenmedik yollara, en az bilinen markalara sürüklüyor; garajda rölantide sessizce ısınan bir Subaru XV gördüğümde içimden geçen o hafif ürpertiyi hâlâ dün gibi hatırlıyorum. Simetrik dört tekerlekten çekiş sisteminin o meşhur kararlılığı asfaltı kavrarken, kaputun altındaki yatay yerleşimli boksör motorun o kendine has homurtusu insanın içine tarifi imkansız bir güven salıyor ama her demir atın bir nallama derdi vardır, bunu unutmamak lazım.
Şanzıman denilen o karmaşık mühendislik harikası, Lineartronic CVT teknolojisiyle birleştiğinde şehir içi trafikte adeta yağ gibi akıp gidiyor gitmesine de, özellikle sıkışık dur-kalklarda veya dik rampaları tırmanırken şanzıman yağından gelen o hafif sızlanma sesleri insanın aklına hemen acaba yine bir masraf mı kapıda sorusunu getiriveriyor. Zamanında bakımları aksatılmış, kalitesiz yağlarla geçiştirilmiş bir şanzımanın balata sıyırma eğilimi veya kavrama esnasında yaptığı o minik silkelemeler, uzun yolda keyfi kaçırmaya yetiyor da artıyor bile; tabii bunları söylerken markayı kötülemek değil niyetim, sadece metalin dilinden anlamak gerekiyor biraz.
Kaputu kaldırıp boksör motorun o basık, simetrik yerleşimine şöyle bir dikkatlice baktığınızda, bu makinelerin ne kadar hassas birer saat gibi çalıştığını fark ediyorsunuz; bu motorların en bilinen kronik huylarından biri, kilometreler devrildikçe silindir kapak contalarından veya külbütör kapaklarından sızmaya başlayan o inatçı terlemelerdir. Yağ seviyesini her sabah yola çıkmadan önce çubuğa bakıp kontrol etme alışkanlığını size kazandıran da zaten bu küçük ama can sıkıcı kaçaklar oluyor zaten, ne bileyim, insan bazen o kaputu açıp motoru şöyle bir sevmekle kontrol etmek arasında kalıyor.
Süspansiyon sistemine geldiğimizde işler biraz daha sertleşiyor çünkü Subaru’nun o ralli geçmişinden miras kalan tok yürüyüşü, bozuk köy yollarında veya parke taşlı şehir içi arterlerde bazen ön takımdan gelen tokırtı sesleriyle gölgelenebiliyor. Z rotları ve salıncak burçları bu modelde sanki biraz erken yorulmaya meyilli; virajlarda o muazzam tutunmayı sağlayan ön kollar, asfaltın o çukurunu her seferinde göğüsleye göğüsleye bir süre sonra yenik düşüyor ve size direksiyonda o hafif boşluk hissini sezdiriyor.
Elektronik aksama gelince, işin rengi biraz değişiyor çünkü Japon mühendisliği mekanikte ne kadar inatçıysa, kabin içerisindeki multimedya ve sensör teknolojilerinde de bazen bir o kadar huysuzluk çıkarabiliyor. Özellikle soğuk kış sabahlarında dokunmatik ekranın donup kalması ya da akü voltajındaki en ufak bir dalgalanmada direksiyon açısı sensörünün hata verip panele uyarı lambaları doldurması, insanı o anlık çileden çıkaran ama kontak kapatıp açınca esrarengiz bir şekilde kaybolan garip detaylar arasında yer alıyor.
Bütün bunları alt alta koyup topladığımızda, Subaru XV sahibi olmak aslında kusursuz bir makineye binmek değil, o makinenin kaprislerini bilerek onunla bir yol arkadaşlığı kurmak demek oluyor; her otomobilin kendine has bir karakteri vardır neticede ve bu arabanın da ruhundaki o hırçınlığı törpülemek tamamen sizin ona gösterdiğiniz özenle doğrudan alakalı. Belki parça bulmak bazen sıradan bir kompakt sınıfa göre biraz daha sabır istiyor, belki ustasını bulmak her mahalle köşesinde mümkün olmuyor ama o direksiyona geçip de kar yağdığında yola tutunuşunu bir kez gördünüz mü, bütün o küçük arızalar ve masraflar gözünüze adeta birer teferruat gibi görünmeye başlıyor birdenbire.
Şanzıman denilen o karmaşık mühendislik harikası, Lineartronic CVT teknolojisiyle birleştiğinde şehir içi trafikte adeta yağ gibi akıp gidiyor gitmesine de, özellikle sıkışık dur-kalklarda veya dik rampaları tırmanırken şanzıman yağından gelen o hafif sızlanma sesleri insanın aklına hemen acaba yine bir masraf mı kapıda sorusunu getiriveriyor. Zamanında bakımları aksatılmış, kalitesiz yağlarla geçiştirilmiş bir şanzımanın balata sıyırma eğilimi veya kavrama esnasında yaptığı o minik silkelemeler, uzun yolda keyfi kaçırmaya yetiyor da artıyor bile; tabii bunları söylerken markayı kötülemek değil niyetim, sadece metalin dilinden anlamak gerekiyor biraz.
Kaputu kaldırıp boksör motorun o basık, simetrik yerleşimine şöyle bir dikkatlice baktığınızda, bu makinelerin ne kadar hassas birer saat gibi çalıştığını fark ediyorsunuz; bu motorların en bilinen kronik huylarından biri, kilometreler devrildikçe silindir kapak contalarından veya külbütör kapaklarından sızmaya başlayan o inatçı terlemelerdir. Yağ seviyesini her sabah yola çıkmadan önce çubuğa bakıp kontrol etme alışkanlığını size kazandıran da zaten bu küçük ama can sıkıcı kaçaklar oluyor zaten, ne bileyim, insan bazen o kaputu açıp motoru şöyle bir sevmekle kontrol etmek arasında kalıyor.
Süspansiyon sistemine geldiğimizde işler biraz daha sertleşiyor çünkü Subaru’nun o ralli geçmişinden miras kalan tok yürüyüşü, bozuk köy yollarında veya parke taşlı şehir içi arterlerde bazen ön takımdan gelen tokırtı sesleriyle gölgelenebiliyor. Z rotları ve salıncak burçları bu modelde sanki biraz erken yorulmaya meyilli; virajlarda o muazzam tutunmayı sağlayan ön kollar, asfaltın o çukurunu her seferinde göğüsleye göğüsleye bir süre sonra yenik düşüyor ve size direksiyonda o hafif boşluk hissini sezdiriyor.
Elektronik aksama gelince, işin rengi biraz değişiyor çünkü Japon mühendisliği mekanikte ne kadar inatçıysa, kabin içerisindeki multimedya ve sensör teknolojilerinde de bazen bir o kadar huysuzluk çıkarabiliyor. Özellikle soğuk kış sabahlarında dokunmatik ekranın donup kalması ya da akü voltajındaki en ufak bir dalgalanmada direksiyon açısı sensörünün hata verip panele uyarı lambaları doldurması, insanı o anlık çileden çıkaran ama kontak kapatıp açınca esrarengiz bir şekilde kaybolan garip detaylar arasında yer alıyor.
Bütün bunları alt alta koyup topladığımızda, Subaru XV sahibi olmak aslında kusursuz bir makineye binmek değil, o makinenin kaprislerini bilerek onunla bir yol arkadaşlığı kurmak demek oluyor; her otomobilin kendine has bir karakteri vardır neticede ve bu arabanın da ruhundaki o hırçınlığı törpülemek tamamen sizin ona gösterdiğiniz özenle doğrudan alakalı. Belki parça bulmak bazen sıradan bir kompakt sınıfa göre biraz daha sabır istiyor, belki ustasını bulmak her mahalle köşesinde mümkün olmuyor ama o direksiyona geçip de kar yağdığında yola tutunuşunu bir kez gördünüz mü, bütün o küçük arızalar ve masraflar gözünüze adeta birer teferruat gibi görünmeye başlıyor birdenbire.
