Emre Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Skoda sahiplerinin kapısını en çok çalan misafirdir şu gaz ayarsızlığı, yanlış kalibre edilmiş map sensörleri, silindir kapak contasını eriten o gizli su eksiltmeleri... Çekoslovak ekolünün o sağlam metal yorgunluğunu üzerine atan bu arabalar, dışarıdan bakıldığında alman disipliniyle yürür gibi görünür ama işin içine sonradan takılma o İtalyan ya da İtalyan kılıklı otogaz beyinleri girdiğinde mekanik adeta bir kördüğüme döner. Vakum kaçağı dediğin şey öyle motordaki rölanti dalgalanmasından ibaret değildir; o an emme manifoldunun aldığı o fazladan hava, ECU'nun kafasını öyle bir karıştırır ki subaplar resmen imdat çığlığı atar. Zaten bizim milletin "taktır tüpü, unut" mantığı yüzünden bu motorlar bin kilometrede bir subap eritir, sonra da ustalar başlar "abi bu motorlar LPG'yi sevmiyor" masalını okumaya... Sevmiyor değil azizim, sen ucuz kabloyla, kalitesiz enjektörle binersen bu makineler tabi ki küserecek o benzin deposuna.
Enjektör nozul çapları yanlış delindiğinde bu motorun yakıt haritası komple şaşar, AFR saatin yoksa zaten yandın demektir. Basınç regülatörü bozulduysa o tazyikli sıvı doğrudan silindir içine yürür, sabahları ilk marşta yaşanan o üçlü silindir titremesi var ya, işte o tam olarak zengin karışımdan boğulan bujilerin son çırpınışlarıdır. Kimisi gider bu arızayı bobin değiştirerek çözmeye çalışır, parayı sokağa döker; oysa sorun regülatör diyaframının delinip vakum hortumundan motora sıvı gaz çekmesidir. Basit bir kelepçe sıkıntısı ya da erimiş bir hortum yüzünden otobanın ortasında kalan Skoda sahipleri gördüm ben, adamlar sorunu şanzımanda arıyor... Halbuki sorun tüpçünün "abi buraya bu kadar yeter" deyip öylesine bıraktığı o dandik sargı tellerinde saklı.
Subap ayarı denilen o hassas mühendislik detayı, hidrolik itici olmayan bu motorlarda lpg yüzünden her kırk bin kilometrede bir kontrol edilmezse, egzoz subapları resmen kaşer peyniri gibi eriyip gider. Çeliğin o dayanıklı yapısı bile o yüksek ısıya ne kadar dayanabilir ki, fakir karışımda sıkışan o alev topu sibop yuvalarını yakıp kavururken içerideki kompresyon kaçağını duymamak imkansız... Motor rolantide sanki bir traktör gibi çalışmaya başlar, egzozdan o çiğ yakıt kokusu yayılır çevreye, sen de hâlâ tüpün markasını suçlarsın. Oysa mesele ne o atiker ne de brc, mesele ustanın o ayar bilgisayarındaki map çizgisini benzin çizgisiyle birebir örtüştürememiş olmasından ibaret. Bir motor ustasına gidersin "benzinle çalıştır, bak saat gibi" der, tüpe alırsın araba horlamaya başlar; işte o an o enjektörlerin mil miyopisi başlamıştır, debileri tutmuyordur.
Elektronik beyin arızaları zaten başlı başına bir romandır, akü voltajındaki en ufak bir dalgalanma bile o otogaz beyninin hafızasını sıfırlamaya yeter de artar bile. Sensörlerden gelen o yanlış voltaj sinyalleri, enjektörlerin açılma sürelerini milisaniyenin onda biri kadar bile şaşırttığında, araba ya tam gazda kesilir ya da ışıklarda dururken paldır küldür stop eder. Soket oksitlenmeleri, o ucuz ekleme kabloların üzerinden atlayan parazitler... Bunları çözmeden sisteme sıfır parça takmak sadece günü kurtarır, yarın akşam yine aynı yolda kalırsın. Belki de en iyisi hiç taktırmamak ama hayat şartları işte, insan benzin fiyatlarını gördükçe o mavi düğmeye bakıp iç çekiyor... Ne dersin, bu çileye katlanmaya gerçekten değer mi, yoksa her ay servise bayılan o parayı benzine verip kafayı rahat mı ettirmeli?
Enjektör nozul çapları yanlış delindiğinde bu motorun yakıt haritası komple şaşar, AFR saatin yoksa zaten yandın demektir. Basınç regülatörü bozulduysa o tazyikli sıvı doğrudan silindir içine yürür, sabahları ilk marşta yaşanan o üçlü silindir titremesi var ya, işte o tam olarak zengin karışımdan boğulan bujilerin son çırpınışlarıdır. Kimisi gider bu arızayı bobin değiştirerek çözmeye çalışır, parayı sokağa döker; oysa sorun regülatör diyaframının delinip vakum hortumundan motora sıvı gaz çekmesidir. Basit bir kelepçe sıkıntısı ya da erimiş bir hortum yüzünden otobanın ortasında kalan Skoda sahipleri gördüm ben, adamlar sorunu şanzımanda arıyor... Halbuki sorun tüpçünün "abi buraya bu kadar yeter" deyip öylesine bıraktığı o dandik sargı tellerinde saklı.
Subap ayarı denilen o hassas mühendislik detayı, hidrolik itici olmayan bu motorlarda lpg yüzünden her kırk bin kilometrede bir kontrol edilmezse, egzoz subapları resmen kaşer peyniri gibi eriyip gider. Çeliğin o dayanıklı yapısı bile o yüksek ısıya ne kadar dayanabilir ki, fakir karışımda sıkışan o alev topu sibop yuvalarını yakıp kavururken içerideki kompresyon kaçağını duymamak imkansız... Motor rolantide sanki bir traktör gibi çalışmaya başlar, egzozdan o çiğ yakıt kokusu yayılır çevreye, sen de hâlâ tüpün markasını suçlarsın. Oysa mesele ne o atiker ne de brc, mesele ustanın o ayar bilgisayarındaki map çizgisini benzin çizgisiyle birebir örtüştürememiş olmasından ibaret. Bir motor ustasına gidersin "benzinle çalıştır, bak saat gibi" der, tüpe alırsın araba horlamaya başlar; işte o an o enjektörlerin mil miyopisi başlamıştır, debileri tutmuyordur.
Elektronik beyin arızaları zaten başlı başına bir romandır, akü voltajındaki en ufak bir dalgalanma bile o otogaz beyninin hafızasını sıfırlamaya yeter de artar bile. Sensörlerden gelen o yanlış voltaj sinyalleri, enjektörlerin açılma sürelerini milisaniyenin onda biri kadar bile şaşırttığında, araba ya tam gazda kesilir ya da ışıklarda dururken paldır küldür stop eder. Soket oksitlenmeleri, o ucuz ekleme kabloların üzerinden atlayan parazitler... Bunları çözmeden sisteme sıfır parça takmak sadece günü kurtarır, yarın akşam yine aynı yolda kalırsın. Belki de en iyisi hiç taktırmamak ama hayat şartları işte, insan benzin fiyatlarını gördükçe o mavi düğmeye bakıp iç çekiyor... Ne dersin, bu çileye katlanmaya gerçekten değer mi, yoksa her ay servise bayılan o parayı benzine verip kafayı rahat mı ettirmeli?
