Murat Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Aslında her şey otoyolda direksiyonu birazcık olsun serbest bıraktığınızda başlar, araba sanki gizli bir el tarafından sürekli şoför kapısının olduğu tarafa ya da yolun ortasına doğru çekiliyormuş gibi hissettirir insana; işte o an şoför koltuğunda oturan herkesin "ya bu arabada bir gariplik var" dediği o tanıdık anın ta kendisidir. Lastiklerin yerle temas ettiği o sihirli açılar, ufak bir çukur, kasis ya da kaldırıma dikkatsizce çıkılan sert bir manevra yüzünden bir anda bozulverir ve siz daha ne olduğunu anlayamadan yürüyen aksam kendi kafasına göre bir istikamet tutturur.
Direksiyon simidinin düz durduğu o simetrik tabloyu unutun gitsin, çünkü rot ayarı kaçtığı zaman direksiyon ya sağa sola yamuk durur ya da o eski yumuşaklığından eser kalmayıp garip bir sertlik kazanır. Ön takımdan gelen o hafif tıkırtılar, özellikle bozuk yollarda arabanın altından yükselen "buralarda bir boşluk var" fısıltıları asla görmezden gelinmemelidir; çünkü ihmal edilen her milimetrelik sapma, yarın öbür gün çok daha büyük masrafların kapısını aralayacak kadar sinsi birer işarettir.
Lastiklerin iç omuzlarının sırf bu yüzden kağıt gibi erimesi, yazık günah değil mi o paralara dedirten türden bir adaletsizliktir; dışarıdan bakıldığında sapasağlam duran lastik içeriden tel verene kadar aşınır da insan ruhu duymez. Virajlara girerken lastiklerin o homurtulu çığlığı, yola tutunamamanın verdiği o güvensizlik hissi... Ne gerek var canım bunca strese, alt tarafı ufak bir ayar bozukluğu işte.
Rot milleri ya da rot başlarındaki o minicik boşluklar zamanla büyür, büyüdükçe direksiyon hakimiyetini zayıflatır ve en umulmadık anda insana soğuk terler döktürecek tepkiler vermesine sebep olur arabanın. Uzun yolda o sürekli düzeltme çabası, kolların ve omuzların o görünmez yorgunluğu yok mu, işte insanı asıl yıpratan şey saatlerce direksiyon simidiyle yapılan o sessiz ve inatçı güreştir.
Servise gidip de o lazerli tezgahın üzerine çıktığında araba, ustanın "bak abicim şurası şu kadar derece kaçmış" dediği o grafik ekran aslında her şeyi net bir şekilde özetler; gözle görülemeyen o mini minnacık açı hatalarının sürüş konforunu nasıl da altüst edebileceğini insan ancak direksiyona yeniden oturduğunda fark eder. Düz yolda ok gibi giden, direksiyonu bıraktığınızda kendi kendine çizgisini koruyan o huzurlu sürüşü özlemedi mi insan biraz olsun...
Direksiyon simidinin düz durduğu o simetrik tabloyu unutun gitsin, çünkü rot ayarı kaçtığı zaman direksiyon ya sağa sola yamuk durur ya da o eski yumuşaklığından eser kalmayıp garip bir sertlik kazanır. Ön takımdan gelen o hafif tıkırtılar, özellikle bozuk yollarda arabanın altından yükselen "buralarda bir boşluk var" fısıltıları asla görmezden gelinmemelidir; çünkü ihmal edilen her milimetrelik sapma, yarın öbür gün çok daha büyük masrafların kapısını aralayacak kadar sinsi birer işarettir.
Lastiklerin iç omuzlarının sırf bu yüzden kağıt gibi erimesi, yazık günah değil mi o paralara dedirten türden bir adaletsizliktir; dışarıdan bakıldığında sapasağlam duran lastik içeriden tel verene kadar aşınır da insan ruhu duymez. Virajlara girerken lastiklerin o homurtulu çığlığı, yola tutunamamanın verdiği o güvensizlik hissi... Ne gerek var canım bunca strese, alt tarafı ufak bir ayar bozukluğu işte.
Rot milleri ya da rot başlarındaki o minicik boşluklar zamanla büyür, büyüdükçe direksiyon hakimiyetini zayıflatır ve en umulmadık anda insana soğuk terler döktürecek tepkiler vermesine sebep olur arabanın. Uzun yolda o sürekli düzeltme çabası, kolların ve omuzların o görünmez yorgunluğu yok mu, işte insanı asıl yıpratan şey saatlerce direksiyon simidiyle yapılan o sessiz ve inatçı güreştir.
Servise gidip de o lazerli tezgahın üzerine çıktığında araba, ustanın "bak abicim şurası şu kadar derece kaçmış" dediği o grafik ekran aslında her şeyi net bir şekilde özetler; gözle görülemeyen o mini minnacık açı hatalarının sürüş konforunu nasıl da altüst edebileceğini insan ancak direksiyona yeniden oturduğunda fark eder. Düz yolda ok gibi giden, direksiyonu bıraktığınızda kendi kendine çizgisini koruyan o huzurlu sürüşü özlemedi mi insan biraz olsun...
