Mehmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Hepatit B bu dünyada adını en çok duyduğumuz ama gerçekte ne anlama geldiğini pek de umursamadığımız o sinsi misafirlerden başkası değil abilerim, ablalarım. Kimse durup da ya benim karaciğerim ne alemde acaba diye sormuyor, ta ki vukuat kapıya dayanana kadar.
Yorgunluk dediğimiz şey artık üzerimize öyle bir yapıştı ki sabah uyanmak bile başlı başına bir deve hendek atlatma operasyonuna döndü vallahi billahi. İşten eve sürünerek geliyorsun, diyorsun ki herhalde yoğunluktandır ama işin aslı hiç de öyle masum değil, içeride başka bir şeyler dönüyor olabilir...
Göz aklarının hafiften sarıya çalması var ya, işte o an alarm zilleri çoktan çalmış demektir ama insan gözü işte, ne kadarını görebilir ki aynaya baktığında? Bazen o rengi yorgunluğa yorup geçiyoruz, halbuki vücut bize imdat sinyalini çoktan göndermiş oluyor, fark eden kim?
Sağ tarafımızdaki o küçücük kaburganın altından sızlayan o garip ağrı yok mu, insanı gece yarısı uykudan uyandırır da yine de gidip bir doktora görünmeye üşeniriz işte. Karaciğer dediğin organ sessiz sedasız çalışır, sesini çıkarmaz, ta ki küsüp de tamamen iflas bayrağını çekene kadar...
İdrarın renginin birdenbire koyu çay kıvamına gelmesi ve dışkının nerdeyse kireç gibi beyazlaşması o kadar net bir uyarıdır ki, gören de anlamayan da şaşkınlık içinde kalır. Bu işin şakası yok dostlar, insan kendi bedenine bu kadar yabancı olmamalı, yazık değil mi bu cana?
Hiçbir sebep yok durduk yere miden bulanıyor, yemek kokusuna bile tahammül edemiyorsan, bil ki içeride işler hiç de yolunda gitmiyor demektir. Sabah kahvaltısında o mis gibi kokan yumurtayı görünce midenin bulanması normal mi sence, bir düşün bakalım taşın altındaki yılanı...
Doktora gitmekten korkmak en büyük hatamız, sanki gitmeyince hastalık ortadan kalkacakmiş gibi bir de devekuşu misali başımızı kuma gömüyoruz. Erken teşhis denen o hayat kurtaran mucizeyi ellerimizle elimizin tersiyle itiyoruz, sonra da ah vah ediyoruz iş işten geçtikten sonra.
Yorgunluk dediğimiz şey artık üzerimize öyle bir yapıştı ki sabah uyanmak bile başlı başına bir deve hendek atlatma operasyonuna döndü vallahi billahi. İşten eve sürünerek geliyorsun, diyorsun ki herhalde yoğunluktandır ama işin aslı hiç de öyle masum değil, içeride başka bir şeyler dönüyor olabilir...
Göz aklarının hafiften sarıya çalması var ya, işte o an alarm zilleri çoktan çalmış demektir ama insan gözü işte, ne kadarını görebilir ki aynaya baktığında? Bazen o rengi yorgunluğa yorup geçiyoruz, halbuki vücut bize imdat sinyalini çoktan göndermiş oluyor, fark eden kim?
Sağ tarafımızdaki o küçücük kaburganın altından sızlayan o garip ağrı yok mu, insanı gece yarısı uykudan uyandırır da yine de gidip bir doktora görünmeye üşeniriz işte. Karaciğer dediğin organ sessiz sedasız çalışır, sesini çıkarmaz, ta ki küsüp de tamamen iflas bayrağını çekene kadar...
İdrarın renginin birdenbire koyu çay kıvamına gelmesi ve dışkının nerdeyse kireç gibi beyazlaşması o kadar net bir uyarıdır ki, gören de anlamayan da şaşkınlık içinde kalır. Bu işin şakası yok dostlar, insan kendi bedenine bu kadar yabancı olmamalı, yazık değil mi bu cana?
Hiçbir sebep yok durduk yere miden bulanıyor, yemek kokusuna bile tahammül edemiyorsan, bil ki içeride işler hiç de yolunda gitmiyor demektir. Sabah kahvaltısında o mis gibi kokan yumurtayı görünce midenin bulanması normal mi sence, bir düşün bakalım taşın altındaki yılanı...
Doktora gitmekten korkmak en büyük hatamız, sanki gitmeyince hastalık ortadan kalkacakmiş gibi bir de devekuşu misali başımızı kuma gömüyoruz. Erken teşhis denen o hayat kurtaran mucizeyi ellerimizle elimizin tersiyle itiyoruz, sonra da ah vah ediyoruz iş işten geçtikten sonra.
