Sami Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Direksiyonun başında o tanıdık fransız konforuyla süzülürken gösterge panelinde aniden beliren o kırmızı akü simgesi... Biliyoruz, çoğumuzun kalbi o an şöyle bir sıkışıyor, "eyvah yine ne oldu" diyoruz kendi kendimize. Peugeot sahipleri olarak arabalarımızın o kendine has karakterine, yol tutuşuna âşık olsak da elektrik altyapısının zaman zaman çıkardığı bu sürprizlere maalesef şerbetliyiz. Alternatör dediğimiz o emektar parça, yani namıdiğer şarj dinamosu, aslında motor çalışırken aracın tüm elektrik yükünü sırtlayan, aküyü besleyen gizli bir kahraman. Fakat vakti geldiğinde, kömürleri bittiğinde ya da konjektörü iflas ettiğinde o parlak ekranlar birer birer kararmaya, direksiyon sertleşmeye başladığında durumu anlıyoruz. Sanayiye çekip ustayla göz göze geldiğimizde yaşanan o sessiz kabulleniş var ya, işte o an alternatörün aslında ne kadar hayati bir organ olduğunu canımız yanarak öğreniyoruz.
Arabanın farları gecenin bir yarısı sebepsiz yere intihar eder gibi zayıflıyorsa veya rölantide beklerken gösterge ışıkları hafifçe göz kırpıyorsa başımız belada demektir. Bazı sabahlar motorun altından gelen o garip, bilye Uğultusuna benzer ıslık sesini dinleyip "rüzgardandır ya" diye kendimizi kandırıyoruz bazen... Oysa alternatör rulmanı "ben gidiyorum, haberin olsun" diye avazı çıktığı kadar bağırıyordur orada. Sistem yeterli voltajı üretemediğinde bizim akıllı Peugeot'lar hemen koruma moduna geçip ne kadar konfor elemanı varsa teker teker kapatıyor, klimadan radyoya kadar her şeyi devre dışı bırakıyor. Hatta bazen şanzıman bile ne yapacağını bilemeyip saçmalamaya başlıyor, otomatik vites pat diye vuruntu yapabiliyor. Aküyü henüz yeni değiştirmiş olsanız bile birkaç kilometre sonra arabanın yolun ortasında kalması kadar insanı çileden çıkaran çok az şey vardır herhalde.
Ustaya gittiğimizde "abi bunun konjektörü yanmış" ya da "kömürleri bitmiş, tamamen revizyon lazım" lafını duyduğumuzda cebimizi nelerin beklediğini gayet iyi biliyoruz. Yan sanayi parçaya kaçıp günü kurtarmak her zaman çok cazip bir fikir gibi görünür gözümüze, ekonomik şartlar ortada sonuçta. Ama işte o ucuz Çin malı alternatörleri taktırıp iki ay sonra aynı çekicinin üstünde sanayi yollarına düşmek de var işin ucunda... O yüzden kolektöründen bilyesine kadar orijinal parçalarla düzgünce revize ettirmek ya da imkan varsa doğrudan orijinal valeo markayla değiştirmek en temizi. Tabii sadece alternatörü değiştirmekle de bitmiyor iş; o parçayı döndüren kayışın, yani v-kayışının gergisi ne durumda, ona da bakmak şart. Eskimiş, sertleşmiş bir kayış sıfır alternatörü bile kısa sürede yakabilir, emeğe de paraya da yazık olur.
Bizim millet olarak en büyük hatamız, göstergedeki o uyarı ışığını gördüğümüz an "nasıl olsa gidiyor" deyip gaza basmaya devam etmek galiba. Akünün içindeki son enerjiyi de tüketene kadar sürmeye çalışmak, arabadaki o pahalı beynin, yani BSI modülünün voltaj dalgalanmalarından dolayı yanmasına sebep olabiliyor ki işte o zaman masraf ikiye, üçe katlanıyor. Işık yandığı an klimayı, radyoyu, farları kapatıp aracı hemen güvenli bir yere çekmek veya en yakın elektrikçiye kendimizi atmak tek mantıklı yol. Hatta bazen arızanın alternatörün kendisinde değil, sadece alt taraftaki şase kablosunun oksitlenmesinden kaynaklandığını görüp rahat bir nefes aldığımız da oluyor... Yine de bu Fransızların elektrik sevdası ve hassas sensör yapısı düşünüldüğünde, periyodik bakımlarda şarj voltajını ölçtürmeyi bir alışkanlık haline getirmek hepimizin hayrına olur.
Arabanın farları gecenin bir yarısı sebepsiz yere intihar eder gibi zayıflıyorsa veya rölantide beklerken gösterge ışıkları hafifçe göz kırpıyorsa başımız belada demektir. Bazı sabahlar motorun altından gelen o garip, bilye Uğultusuna benzer ıslık sesini dinleyip "rüzgardandır ya" diye kendimizi kandırıyoruz bazen... Oysa alternatör rulmanı "ben gidiyorum, haberin olsun" diye avazı çıktığı kadar bağırıyordur orada. Sistem yeterli voltajı üretemediğinde bizim akıllı Peugeot'lar hemen koruma moduna geçip ne kadar konfor elemanı varsa teker teker kapatıyor, klimadan radyoya kadar her şeyi devre dışı bırakıyor. Hatta bazen şanzıman bile ne yapacağını bilemeyip saçmalamaya başlıyor, otomatik vites pat diye vuruntu yapabiliyor. Aküyü henüz yeni değiştirmiş olsanız bile birkaç kilometre sonra arabanın yolun ortasında kalması kadar insanı çileden çıkaran çok az şey vardır herhalde.
Ustaya gittiğimizde "abi bunun konjektörü yanmış" ya da "kömürleri bitmiş, tamamen revizyon lazım" lafını duyduğumuzda cebimizi nelerin beklediğini gayet iyi biliyoruz. Yan sanayi parçaya kaçıp günü kurtarmak her zaman çok cazip bir fikir gibi görünür gözümüze, ekonomik şartlar ortada sonuçta. Ama işte o ucuz Çin malı alternatörleri taktırıp iki ay sonra aynı çekicinin üstünde sanayi yollarına düşmek de var işin ucunda... O yüzden kolektöründen bilyesine kadar orijinal parçalarla düzgünce revize ettirmek ya da imkan varsa doğrudan orijinal valeo markayla değiştirmek en temizi. Tabii sadece alternatörü değiştirmekle de bitmiyor iş; o parçayı döndüren kayışın, yani v-kayışının gergisi ne durumda, ona da bakmak şart. Eskimiş, sertleşmiş bir kayış sıfır alternatörü bile kısa sürede yakabilir, emeğe de paraya da yazık olur.
Bizim millet olarak en büyük hatamız, göstergedeki o uyarı ışığını gördüğümüz an "nasıl olsa gidiyor" deyip gaza basmaya devam etmek galiba. Akünün içindeki son enerjiyi de tüketene kadar sürmeye çalışmak, arabadaki o pahalı beynin, yani BSI modülünün voltaj dalgalanmalarından dolayı yanmasına sebep olabiliyor ki işte o zaman masraf ikiye, üçe katlanıyor. Işık yandığı an klimayı, radyoyu, farları kapatıp aracı hemen güvenli bir yere çekmek veya en yakın elektrikçiye kendimizi atmak tek mantıklı yol. Hatta bazen arızanın alternatörün kendisinde değil, sadece alt taraftaki şase kablosunun oksitlenmesinden kaynaklandığını görüp rahat bir nefes aldığımız da oluyor... Yine de bu Fransızların elektrik sevdası ve hassas sensör yapısı düşünüldüğünde, periyodik bakımlarda şarj voltajını ölçtürmeyi bir alışkanlık haline getirmek hepimizin hayrına olur.
