Yusuf Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Direksiyonun başına geçip anahtarı çevirdiğiniz o ilk an, aslında arabanızın sizinle sessizce konuştuğu anlardan biridir. Marşa basarsınız, motor şöyle bir nazlanır, devir saati bir aşağı bir yukarı oynar da hani siz "herhalde sabah soğuğundandır" deyip geçersiniz ya... İşte tam orada durun. Opel kullanıcılarının çok iyi bildiği ama genelde başı ağrıyana kadar halı altına süpürdüğü o küçük parça, tam da o saniyelerde size imdat çağrısı yapıyordur. Yakıt filtresi tıkanmaya başladığında otomobiliniz size küser; hızlanırken arkadan biri tutuyormuş gibi hissettirir, yokuş yukarı çıkarken o eski canlılığından eser kalmaz.
Sistemdeki en ufak bir tortu, en ufak bir pislik doğrudan enjektörlerin kalbine saplanan bir bıçak gibidir aslında. Hangi devirde olursanız olun, depodan çekilen o akaryakıt pürüzsüz bir şekilde süzülmüyorsa, motorun o ritmik çalışması bir anda aksamaya başlar. Yılların tecrübesiyle söylüyorum; sanayiye düşen Opel'lerin büyük bir kısmında sorun sanıldığı gibi devasa turbo arızaları ya da pahalı beyin problemleri çıkmaz. Depodan gelen kirli yakıtın tıkadığı, zamanında değişmemiş ve artık nefes alamayan o minicik filtre yüzünden bütün sistem kilitlenir... Otomobiliniz resmen boğulur.
Peki, siz hiç otobanda tam da sol şeritte ivmelenirken arabanın aniden gaz kesmesinin ne demek olduğunu tecrübe ettiniz mi? İnsanın yüreğini ağzına getiren o anın arkasında çoğu zaman bakımı aksatılmış bir mazot ya da benzin filtresi yatar. Gösterge panelinde aniden beliren o sarı motor arıza lambası var ya... Bazen sadece bakımsızlığın, ihmalkarlığın bir çığlığıdır o.
Yakıt deposunun altındaki o sessiz kahramanı kaderine terk etmek, kelimenin tam anlamıyla kendi cüzdanınıza bomba koymaktan farksızdır. Birçok sürücü "nasıl olsa araba yürüyor" diyerek periyodik bakımlarda filtre değişimini es geçer, sonra da binlerce liralık pompa ve enjektör masrafıyla baş başa kaldığında kara kara düşünür. Oysa o parçayı zamanında yenilemek, arabanıza verebileceğiniz en samimi, en ucuz hediyedir. Pompayı yormazsınız, yakıt sistemini korursunuz, motorun ömrüne ömür katarsınız.
Depoda biriken tortu zamanla öyle bir kıvama gelir ki, en kaliteli benzinlikten yakıt alsanız bile o eski birikinti eninde sonunda filtenin gözeneklerine tıkılır kalır. Ne kadar basarsanız basın, araba gitmek istemez. Sanki gaza her dokunuşunuzda motor size "beni daha fazla zorlama" der gibidir. Bir süre sonra o tekleme hissi kronikleşir, sabahları ilk çalıştırma tam bir çileye dönüşür... Bir de bakmışsınız ki o güvendiğiniz Alman mühendisliği elinizde kalmış.
Ustanın yanına varıp "bu araba neden böyle çekten düştü" diye sorduğunuzda alacağınız cevap bellidir. İşini iyi yapan bir usta, kaputu açar açmaz önce o küçük hazneye bakar. Çıkan filtreyi gördüğünüzde gözlerinize inanamazsınız; simsiyah, zift gibi bir çamur katmanı... "Ben bu depoyla mı km'lerce yol yaptım" diye kendinize kızarsınız o an.
Bazen en mantıklı hareket, arabanın sesini dinlemeyi öğrenmek ve o küçük işaretleri görmezden gelmemektir. Ses değiştiyse, çekiş düştüyse, egzozdan garip bir koku gelmeye başladıysa artık vakit gelmiş demektir. Aracınızı seviyorsanız, kilometresi dolmasa bile her bakımda o filtreyi değiştirmekten kaçınmayın. İnanın, sonradan çekeceğiniz o büyük stresin yanında filtrenin lafı bile edilmez... Siz arabanıza iyi bakın ki, o da sizi yolda bırakmasın.
Sistemdeki en ufak bir tortu, en ufak bir pislik doğrudan enjektörlerin kalbine saplanan bir bıçak gibidir aslında. Hangi devirde olursanız olun, depodan çekilen o akaryakıt pürüzsüz bir şekilde süzülmüyorsa, motorun o ritmik çalışması bir anda aksamaya başlar. Yılların tecrübesiyle söylüyorum; sanayiye düşen Opel'lerin büyük bir kısmında sorun sanıldığı gibi devasa turbo arızaları ya da pahalı beyin problemleri çıkmaz. Depodan gelen kirli yakıtın tıkadığı, zamanında değişmemiş ve artık nefes alamayan o minicik filtre yüzünden bütün sistem kilitlenir... Otomobiliniz resmen boğulur.
Peki, siz hiç otobanda tam da sol şeritte ivmelenirken arabanın aniden gaz kesmesinin ne demek olduğunu tecrübe ettiniz mi? İnsanın yüreğini ağzına getiren o anın arkasında çoğu zaman bakımı aksatılmış bir mazot ya da benzin filtresi yatar. Gösterge panelinde aniden beliren o sarı motor arıza lambası var ya... Bazen sadece bakımsızlığın, ihmalkarlığın bir çığlığıdır o.
Yakıt deposunun altındaki o sessiz kahramanı kaderine terk etmek, kelimenin tam anlamıyla kendi cüzdanınıza bomba koymaktan farksızdır. Birçok sürücü "nasıl olsa araba yürüyor" diyerek periyodik bakımlarda filtre değişimini es geçer, sonra da binlerce liralık pompa ve enjektör masrafıyla baş başa kaldığında kara kara düşünür. Oysa o parçayı zamanında yenilemek, arabanıza verebileceğiniz en samimi, en ucuz hediyedir. Pompayı yormazsınız, yakıt sistemini korursunuz, motorun ömrüne ömür katarsınız.
Depoda biriken tortu zamanla öyle bir kıvama gelir ki, en kaliteli benzinlikten yakıt alsanız bile o eski birikinti eninde sonunda filtenin gözeneklerine tıkılır kalır. Ne kadar basarsanız basın, araba gitmek istemez. Sanki gaza her dokunuşunuzda motor size "beni daha fazla zorlama" der gibidir. Bir süre sonra o tekleme hissi kronikleşir, sabahları ilk çalıştırma tam bir çileye dönüşür... Bir de bakmışsınız ki o güvendiğiniz Alman mühendisliği elinizde kalmış.
Ustanın yanına varıp "bu araba neden böyle çekten düştü" diye sorduğunuzda alacağınız cevap bellidir. İşini iyi yapan bir usta, kaputu açar açmaz önce o küçük hazneye bakar. Çıkan filtreyi gördüğünüzde gözlerinize inanamazsınız; simsiyah, zift gibi bir çamur katmanı... "Ben bu depoyla mı km'lerce yol yaptım" diye kendinize kızarsınız o an.
Bazen en mantıklı hareket, arabanın sesini dinlemeyi öğrenmek ve o küçük işaretleri görmezden gelmemektir. Ses değiştiyse, çekiş düştüyse, egzozdan garip bir koku gelmeye başladıysa artık vakit gelmiş demektir. Aracınızı seviyorsanız, kilometresi dolmasa bile her bakımda o filtreyi değiştirmekten kaçınmayın. İnanın, sonradan çekeceğiniz o büyük stresin yanında filtrenin lafı bile edilmez... Siz arabanıza iyi bakın ki, o da sizi yolda bırakmasın.
